Μικρές Αλήθειες

"Δεν στεκόμαστε στις αποτυχίες. Δεν υπάρχουν "αποτυχίες", υπάρχουν μόνο προσπάθειες να φτάσουμε στο στόχο".

2010-10-05T14:28:00.000+03:00

Από τις πιο όμορφες κουβέντες που μου έχουν πει ποτέ. Από τις πιο ουσιαστικές κουβέντες, προερχόμενη μάλιστα από ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο για μένα. Και έφτασα ως εδώ παίρνοντας δύναμη και κουράγιο από αυτές τις απλές δύο προτασούλες...

Σε 3 μέρες είναι η ορκομωσία μου. Νομική τέλος, λοιπόν. Κάπου εδώ "έκλεισε" και αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου. Και έχω μαζέψει τόσες στιγμές και αναμνήσεις που με κάνουν όλα όσα είμαι τώρα και όλα όσα θα γίνω στη συνέχεια. Η ταυτότητα μου πια έχει "γεμίσει" και με "στοιχεία" - ομολογουμένως πάρα πολλά - από τα τελευταία 5 χρόνια σχεδόν, τα φοιτητικά μου χρόνια. Κλείνει ένας, λοιπόν, κύκλος ακόμη και ξεκινάω πάλι από την αρχή. Άντε να δούμε....

Και μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν, ιδίως το τελευταίο διάστημα, παρατηρώ πως το μοναδικό στοιχείο μου που μένει αναλλοίωτο ότι και να γίνει, όσο και αν προσπάθησα ή το εγκατέλειψα κατά καιρούς, είναι το γράψιμο. Όταν γράφω είναι η στιγμή που "μεθώ", "αδειάζω", "ταξιδεύω". Και είναι τόσο μεγάλη ανακούφιση για μένα όλο αυτό. Να αισθάνομαι έτσι... Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με ελέγξει, δεν εξαρτώμαι από κανέναν και καμία σκέψη ή λογική. Είμαι ελεύθερη. Σκέφτομαι πολλές φορές πως μπορεί κάποιος (με διαφορετικούς τρόπους και για διαφορετικούς λόγους) να ελέγξει το σώμα μου, το μυαλό μου, την καρδιά μου, τα "θέλω" και τα "πρέπει" μου, αλλά κανείς δε θα τιθασεύσει ποτέ το γράψιμό μου. Ποτέ. Όχι γιατί παρασύρομαι από τη θέρμη και τη συγκίνηση όταν γράφω, αλλά γιατί κανείς δε θα μου στερήσει ποτέ να γράφω αυτό που σκέφτομαι και νιώθω. Γράφοντας αναπνέω. Γράφοντας ζω. Γράφοντας είμαι εγώ. Είμαι πιο πολύ εγώ εκείνες τις στιγμές από οποιαδήποτε άλλη στιγμή.

Κάποιος θα έλεγε πως το σωστό είναι πρώτα να ζεις και μετά να γράφεις, ποτέ το αντίστροφο. Και έχει δίκιο. Γι΄αυτό δεν γράφω πλέον συνέχεια, όπως συνήθιζα στο παρελθόν, στην εφηβεία μου. Γράφω όποτε το νιώθω. Άλλοτε συνέχεια, άλλοτε σπάνια. Όπως και να έχει, την ίδια ανακούφιση και ευχαρίστηση αισθάνομαι όπως παλιά. Είναι η στιγμή που συμφιλιώνομαι με τον εαυτό μου, μάλλον γι΄αυτό.

Ό,τι σε κάνει να αγαπάς και να καταλαβαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου, δεν μπορείς να το προσπεράσεις έτσι απλά. Σε ακολουθεί μια ζωή. Και αν προσπαθήσεις να ξεφύγεις, θα σε "στοιχειώσει" όλο αυτό. Και μετά θα επιστρέψεις με ακόμη μεγαλύτερη ένταση πίσω για να σώθεις.

"Είναι κάτι βασανιστικό να ακούς τόσο καλά και τον παραμικρό ψίθυρο". Κάθε φορά που φεύγω, αντί να απομακρύνομαι, πλησιάζω...

"...άνοιξη έχει η καρδιά, εσένα σαν κοιτά..."

2010-09-04T19:02:00.000+03:00

Όταν παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής, δύο είναι, πιστεύω, οι πιο συνηθισμένες ανησυχίες - σκέψεις: πρώτον, τι θα γίνει στη συνέχεια και, έπειτα, πώς θα σε υποδεχθούν πίσω όλα όσα (θέλοντας και μη) άφησες... Η πρώτη σκέψη σε απασχολεί έντονα αρχικά, αλλά μόλις ο γυρισμός ολοκληρωθεί, η δεύτερη σε καταβάλλει, μην αφήνοντας κανένα ελεύθερο πεδίο δράσης για την πρώτη. Εύλογη ανησυχία για την ανταπόδωση της κάποτε σκληρής στάσης σου. Εξάλλου, ως γνωστόν, αυτός που φεύγει, έχει πάντοτε λιγότερα πράγματα για να λυπάται.

Φεύγοντας, λοιπόν, αποχαιρετάς σιωπηλά ή φανερά ό,τι είναι προορισμένο να μείνει πίσω, είτε ανθρώπους, είτε μέρη, είτε αναμνήσεις ή συναισθήματα. Προχωράς και "κουβαλάς" πάντα μέρος όλων αυτών που άφησες πίσω, αλλά ποτέ την ουσία τους. Αυτή είναι προσκολλημένη πάντα στο "ζωντανό", στο "πραγματικό" και ποτέ στο "φανταστικό", στο μυαλό. Αν και η καρδιά δε λησμονεί ποτέ (έτσι πιστεύω μέχρι τώρα), η ανθρώπινη μνήμη, δυστυχώς, πάντα εξασθενεί στο πέρασμα του χρόνου. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, είναι αυτό που λέω ότι είναι ευχή και κατάρα μαζί. Μέχρι τώρα πίστευα ότι αρκούν οι μνήμες που σώνεις και ό,τι συναισθήματα, εικόνες και μυρωδιές κουβαλάς στην καρδιά και το μυαλό, από όσα αφήνεις πίσω σου σε κάθε αποχαιρετισμό. Και καλώς ή κακώς είναι πολλοί οι αποχαιρετισμοί όσο προχωράει η ζωή. Κάποια στιγμή, αναπόφευκτα η λήθη μπορεί να νικήσει. Τότε, αν σε εκείνο το σημείο πραγματοποιείται και ένας γυρισμός, τι θα συμβεί; Όλα όσα έμειναν πίσω και ίσως σβήστηκαν ή να καταχωνιάστηκαν σε βαθιά καταγώγια του μυαλού, πώς σε υποδέχονται πίσω;

Περπατούσα για ώρα σε γνώριμα, όμορφα μέρη που παρόλα αυτά τα ένιωθα ξένα. Κάθε φορά το ίδιο κενό. Στο μυαλό, στην καρδιά. Κόμπος το στομάχι. Είμαι εδώ και, όμως, θα ήθελα να είμαι αλλού. Θα ήθελα να μην υπήρχε καν όχι μόνο το τώρα, αλλά και το τότε. Είναι μερικές δυνατές αναμνήσεις που νιώθω να βγαίνουν στην επιφάνεια και να "καίνε" τα σωθικά μου. Κάποιες στιγμές, τότε μοναδικές και όμορφες, τώρα πολύ σκοτεινές, που εξελίσσονται ξανά μπροστά μου και νιώθω να με πνίγουν. Κάθε φορά το ίδιο αφόρητο κενό. Δυσβάσταχτο. Έχω "αδειάσει" άλλη μία φορά, αποκομμένη από τον γύρω κόσμο, τις φωνές και τις εικόνες. Χωρίς καμιά ελπίδα. Κάθε παλιά πληγή, που υποτίθεται είχε επουλωθεί, "αιμορραγεί"...

Μόνο ένα ζεστό, γεμάτο βλεμμα. Τελικά, αυτό είναι η λύση, είμαι σίγουρη. Ένα καθαρό βλέμμα. Πρόσφατα, διάβασα κάπου ότι "ένα βλέμμα μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή". Το πιστεύω ότι ένα βλέμμα μπορεί να αλλάξει τον καθένα μας. Το πως νιώθουμε, το πως σκεφτόμαστε, το πως συμπεριφερόμαστε, όλα. Είναι ανθρώπινο. Η πιο βαθιά επικοινωνία είναι η στιγμή που δύο βλεμματα συναντιούνται. Γιατί εκεί, οι λέξεις και οι κινήσεις που άλλοτε είναι παραπλανητικές, υπερβολικές ή και ψεύτικες, δεν παίζουν κανέναν ρόλο. Εγώ, εσύ και η σιωπή που "μιλά" μέσα από τα βλέμματα... Εκεί βρίσκεται η αλήθεια και η ανακούφιση όλου του κόσμου.

Μακάρι να ήξερα....

2010-04-26T01:56:00.000+03:00

Το μεγαλύτερο πλήγμα για ένα άκρως αντιφατικό άτομο όπως εγώ, είναι να μην ξέρει που πατά και που βρίσκεται. Από πάντα ήμουν άνθρωπος της τετράγωνης λογική και της λεπτομερής ανάλυσης και, παράλληλα, άκρως συναισθηματική και παρορμητική. Από τη μια, έκανα σχέδια και αυστηρά χρονοδιαγράμματα, ενώ, ταυτόχρονα, μπορεί να αφηνόμουν να παρασυρθώ από ένα όνειρο, μια ακαταμάχητη επιθυμία να ασχοληθώ με κάτι άλλο, να παρασυρθώ στο κυνήγι ενός μακράν πιο ενδιαφέροντος στόχου... Έτσι και τώρα, νομίζω πως δεν ξέρω που βρίσκομαι. Και αυτό είναι πολύ ενοχλητικό, ιδίως για ένα άτομο που θέλει να τα ελέγχει όλα. Έχω φτάσει σχεδόν 23 χρονών και για άτομο που θέλει να τα ελέγχει όλα, έχω "αποτύχει" παταγωδώς. Εδώ δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, ειλικρινά πως να μπορέσω να ελέγξω όλα τα υπόλοιπα;
Έτσι, τη μια στιγμή αποφασίζω το ένα και είμαι σίγουρη μέχρι να έρθει η στιγμή που η μικρή φωνούλα μέσα μου θα μου υποδείξει το άλλο το "μονοπάτι". Και, ναι, εγώ έχω όλη την καλή διάθεση να το κάνω και να εμπιστευτώ το ένστικτό μου. Έλα, όμως, που αυτό το ένστικτο δεν το έχω ποτέ "πιάσει" να έχει δίκιο. Και όταν είσαι και άτομο της λογικής, της σταθερότητας, της ασφάλειας και της ακρίβειας, πως να γίνεται να ακολουθήσεις αυτήν την εσωτερική παρόρμηση χωρίς τύψεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις; Πως, αλήθεια, να νιώσω ελεύθερη από όλα τα "πρέπει" και τα "μη" στη ζωή μου, που -το ομολογώ- εγώ η ίδια έχω θέσει, και να κάνω κάτι χωρίς να πιστεύω την ίδια στιγμή ότι θα το μετανιώσω; Πάντα υποστήριζα και υποστηρίζω οτι είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε τις επιλογές μας και να είμαστε έτοιμοι να επωμιστούμε κάθε βάρος και κάθε συνέπεια. Και συνεχίζω να το πιστεύω. Αλλά φοβάμαι... Είμαι τόσο αδύναμη.
Και ταυτόχρονα δυνατή. Κάνω λάθη, μαθαίνω και τα διορθώνω ή όχι, ενώ άλλες φορές, μπορεί να μη μαθαίνω, απλώς να τα καταλαβαίνω και να τα επαναλαμβάνω ή όχι. Παλεύω, όμως. Κάθε σκέψη, κάθε όνειρο, κάθε επιθυμία μέσα μου, ακόμη και αν βρίσκει την αντίθεσή της μέσα μου, μάχεται να κερδίσει μία θέση, εξελίσσεται και φυλάσσεται ή απορρίπτεται και διαγράφεται. Η εσωτερική πάλη, οι συνεχείς εσωτερικές "ζυμώσεις" με κάνουν αυτό που είμαι. Αν εγώ κάθε μέρα αντιμετωπίζω την σύγκρουση μέσα μου, ακόμη και να μην ξέρω τι θέλω, αποκτώ μια κατεύθυνση, διαλέγω ένα "μονοπάτι", ακολουθώ μια πορεία. Αλλάζω, ωριμάζω, προχωρώ, εξελίσσομαι. Νομίζω πως κάπου είχα διαβάσει πως ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Εγώ νομίζω πως ο εαυτός μας είναι ο μοναδικός αντάξιος μας "πολεμιστής". Και αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να τον τρέψουμε σε "συμ- πολεμιστή", τότε έχουμε ίσως το πιο ισχυρό σύμμαχο δίπλα μας στον αγώνα της ζωής. Τελικά, ίσως, και να μην είναι θέμα γνώσης η θέση και η πορεία μας στον κόσμο, αλλά αντίληψης των δυνατοτήτων και των επιλογών που μπορούμε και θέλουμε να ακολουθήσουμε. Αυτό μου φαντάζει πιο ανθρώπινο, αλλά σίγουρα πιο περίπλοκο. Αλλά ποιος είπε οτι έχω πρόβλημα με τα δύσκολα.................

Αυτή η "νεολαία" έχει χαλάσει εντελώς....

2010-04-18T21:55:00.002+03:00

Είμαι στο λεωφορείο και κάθομαι περίπου στη μέση, όρθια, καθώς θέση δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Βλέπεις, η στάση του Ευαγγελισμού πάντα έχει πάρα πολύ κόσμο να περιμένει λεωφορείο. Κάποια στιγμή, παρατηρώ ένα κοριτσάκι 18-19 το πολύ, ντυμένο για 28+ να περνάει από μπροστά μου και να πηγαίνει δίπλα στον οδηγό. "Σύνηθες φαινόμενο, θα θέλει να ρωτήσει τίποτα", σκέφτομαι από μέσα μου. Και σε 2-3 στάσεις πάω και κάθομαι μπροστά που βρήκα επιτέλους μια πολυπόθητη άδεια θέση. Η κοπελίτσα κατεβαίνει και ο οδηγός γυρίζει σε μένα και τη γριούλα που καθόταν απέναντι μου και λέει: " Ήμαρτον, πώς έχει γίνει έτσι η νεολαία!" .... Εν ολίγοις, απ' ό,τι μου είπαν ο οδηγός και η γριούλα, η μικρή και "αθώα" κοπελίτσα "την είχε πέσει στεγνά" στον οδηγό με πολύ άγριες διαθέσεις του τύπου "Τι ώρα τελειώνεις να τα πούμε μόνοι μας;" . ΕΛΕΟΣ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ!!!!!

Και εγώ πάνω - κάτω ίδια γενιά είμαι με την κοπελίτσα (πωπω, ακούγομαι σαν μια κακιασμένη γεροντοκόρη, χαχαχαχα). Μπορώ να καταλάβω πόσο μπορεί να έχει ανάγκη από μία σχέση στην οποία ο άλλος θα της προσφέρει πράγματα που δεν μπορεί - ή έτσι πιστεύει - ένας συνομήλικος ( λεφτά, ωριμότητα, στήριξη, επικοινωνία), καθώς, ως γνωστόν, οι άντρες αργούν λίγο να ωριμάσουν - και κάποιοι, δυστυχώς, δεν ωριμάζουν ποτέ... Αλλά, ρε κοπελιά, μυαλό έχεις και πιθανότατα και δικό σου σπίτι και οικογένεια. Τι θα έλεγες αν μια μικρούλα "έπεφτε" στον πατέρα σου και αυτός ενέδιδε;;; Ή τι θα έλεγες στον αδερφό σου, τον ξάδερφο σου, τον κολλητό σου όταν σου εξομολογούνταν πως η κοπέλα που είναι ερωτευμένος, γουστάρει ή έχει σχέση με έναν που έχει την ηλικία του πατέρα σου;;;; Πλέον κανείς δε σκέφτεται τίποτα και κανέναν. Όλα και όλους γραμμένους. Την πάρτη μας και μόνο, εμείς να περνάμε καλά. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η κατάσταση έχει ξεφύγει, γιατί οι άντρες έχουν γίνει τόσο Μ...ΚΕΣ και οι γυναίκες Π...ΝΕΣ ...

Δεν μπορώ να καταλάβω πως λειτουργούν τέτοια άτομα. Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι πχ αυτή η κοπελίτσα είναι ακόμη παιδί και δεν έχει συναίσθηση. Αν είναι παιδί, να μην κυκλοφορεί τα βράδια, να μην "γκομενίζει", να μην έχει μονίμως το κινητό - σκουλαρίκι στο αυτί, να μην ξενυχτάει και να μην πίνει. Τα καλά και ωφέλιμα δηλαδή μόνο; Και από την άλλη, όλοι αυτοί που κηνυγάνε τα "πιπίνια", να μην λένε μπούρδες του στυλ " Άντρας είμαι, μου κουνήθηκε..." . Άσε, ρε φίλε, αν είσαι άντρας για κατάφερε καμιά "δύσκολη" ή καμιά που έχει μυαλό στο κεφάλι της, και κυρίως, ανέλαβε τις ευθύνες σου απέναντι στην οικογένεια σου. Κάποτε ήσουν 18, τώρα συμβιβάσου με την ηλικία σου! Και μην ακούσω τις άλλες ανοησίες σχετικά με απωθημένα και ό,τι δεν έχουμε χορτάσει από τη ζωή... Αυτά είναι δικαιολογίες φθηνές για όσους θέλουν να κρύβονται ή έχουν επηρεαστεί από ό,τι μπούρδα μας "σερβίρουν" οι τηλεοπτικές σαπουνόπερες. Φίλε μου, κάνε τις επιλογές σου και επωμίσου το βάρος τους. Αν δεν θες, μην το κάνεις. Αν το μετάνιωσες, μην κοροιδεύεις τον άλλον. Σε κάθε περίπτωση, να δέχεσαι τις επιλογές σου - σωστές και λανθασμένες - και να μάθεις να τις στηρίζεις. Αν όχι, περίμενε πως κάπου, κάποτε εκεί έξω, αυτό που έκανες εκείνη τη φορά θα γυρίσει "μπούμερανγκ" και θα σε χτυπήσει. Και τότε, όπως εσύ πλήγωσες, κορόιδεψες και αδιαφόρησες, θα στο κάνουν και σε σένα. Και τότε θα πονέσεις και θα καταλάβεις και εσύ..... Στη χειρότερη, βέβαια, ο φαύλος κύκλος δε θα κλείσει ποτέ... Άνθρωποι...

"Μακρυά"...

2009-03-21T00:59:00.004+02:00

"Θα ήθελα αυτήν την μνήμη να την πω...

Μα έτσι εσβύσθη πιά... σαν τίποτε δέν απομένει -

γιατί μακρυά. στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί...

Εκείνη του Αυγούστου - Αύγουστος ήταν; - η βραδυά...

Μόλις θυμούμαι πιά τα μάτια. ήσαν, θαρρώ, μαβιά...

Α ναί, μαβιά. ένα σαπφείρινο μαβί. " *

* "ΜΑΚΡΥΑ", από Κ. Π. Καφάβη "Τα ποιήματα" (1897 - 1918) του Γ. Π. Σαββίδη, Εκδόσεις Ίκαρος.

Με αφορμή αυτό - και μια κουβέντα φυσικά που είχα με ένα φίλο το απόγευμα κάπου μεταξύ Εφαρμογών Πολιτικής Δικονομίας και Εφαρμογών Ποινικού Δικαίου (!) - θυμήθηκα τα παλιά... Αγαπημένη ασχολία των μοναχικών και - όχι μόνο - ανθρώπων. Τελικά, όλοι ζούμε με και από το παρελθόν μας. Είναι ευχή και κατάρα, ταυτότητα και ανυπαρξία οι στιγμές και τα συναισθήματα που έχουν περάσει.. Έτσι και εγώ αναπόφευκτα, ζω στο παρόν μου, αλλά δεν ξεχνώ να καθορίζομαι από το παρελθόν μου.

Θλιβερό είναι, μάλλον, τα πράγματα, οι στιγμές, οι εικόνες και τα συναισθήματα που κάποτε σε στιγμάτισαν, τώρα να είναι μόνο μια θύμηση - γλυκιά, πικρή, γλυκόπικρη, δεν έχει σημασία - η οποία ενίοτε μπορεί και προκαλεί το τρέμουλο, την ταραχή, αυτό το τράνταγμα το εσωτερικό και την έκρηξη στο νου και στην ψυχή. Έτσι και σε μένα, κάποια πράγματα, ενώ τα αφήνω να ζουν κλεισμένα στο υπόγειο της ψυχής μου και τα έχω οριστικά κατατάξει στα σκονισμένα κουτιά που γράφουν πάνω "ΠΑΡΕΛΘΟΝ", κάποιες φορές ζωντανεύουν μέσα μου. Γυρίζοντας από τη σχολή, έβλεπα τον κόσμο στο δρόμο, αλλά δεν τον κοίταζα, είχα βυθιστεί στις σκέψεις μου και αυτές μόνο ουσιαστικά προβάλλονταν μπροστά μου.

Έχω να δω κάποιο πρόσωπο - πολύ σημαντικό για μένα κάποτε - πάνω από 1 χρόνο. Ξέχασα το χρώμα των ματιών του. Η μορφή του πολύ θολή πια. Η φωνή του έχει σβήσει. Τα λόγια του ζουν μονάχα μέσα από τα γραπτά μου που τα σώζουν και λειτουργούν σα βάλσαμο πάνω στην πληγή της λησμονιάς που τελικά δεν κλείνει ποτέ... Κάποτε είχα πιστέψει πως μπορώ να ζω χωρίς ρίζες, χωρίς πατρίδα, να γυρνάω τον κόσμο ανεξάρτητη και πως τους ανθρώπους που αγαπάω μου αρκεί να τους κουβαλάω πάντα και παντού μαζί μου μέσα από τις αναμνήσεις και τις στιγμές που μοιραστήκαμε. Τώρα ξέρω πως αυτό δε γίνεται, γιατί αν δεν έχεις την άμεση επαφή - έστω μία στο τόσο - τους χάνεις τελικά. Είναι ύπουλη η φύση του ανθρώπου. Είναι φτιαγμένος να ξεχνάει και να καταφέρνει να επιβιώνει μόνος, όταν κάτι τελειώσει για οποιοδήποτε λόγο. Αυτό δεν το δεχόμουν για πολύ καιρό, τώρα, όμως, ξέρω. Το μόνο που μου μένει είναι οι αναμνήσεις - που και αυτές εξασθενούν - και κάποια γραπτά. Είμαι και εγώ έρμαιο της ανθρώπινης φύσης, που δε λυπάται τίποτα και κατατρώει τους ρομαντικούς όρκους περί αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης (και μιλάω για τις ανθρώπινες σχέσεις γενικά, όχι μονό τις ερωτικές, μην πω και καθόλου για αυτές, γιατί από μόνες τους είναι κάπως πιο ευμετάβλητες και ασταθείς, πράγμα που, φυσικά, είναι άλλη κουβέντα...).

Πονάω, πονάω, γιατί ξεχνάω, λοιπόν. Αυτό που κάποτε ήταν σημαντικό, ένα άτομο, μια ιδέα, μία στιγμή, τώρα δε σημαίνει τίποτα παραπάνω από μια ανάμνηση. Μπορεί, φυσικά, να νιώσω και κάποια αντίδραση σε ένα τέτοιο ερέθισμα, αλλά αυτό δε σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, μάλλον περισσότερο είναι μια συνήθεια που έχει ξεμείνει στον οργανισμό, χάρη στα περασμένα μεγαλεία που έζησε... Τραγικό είναι, λοιπόν, που τώρα όλα αυτά φαντάζουν ασήμαντα. Είναι σαν να καταργείς τον παλιό σου εαυτό. Μα, από την άλλη, αυτό που είσαι τώρα "γεννήθηκε" και από το παρελθόν. Πώς, τελικά, συμβαδίζουν αυτά τα δυο; Πόσο μυστήρια είναι η ανθρώπινη φύση; Τελικά, αλλάζουμε ως άνθρωποι ή μήπως παραμένουμε πιο ίδιοι από ποτέ και μόνο κρύβουμε ό, τι δε μας συμφέρει και το αποκαλούμε "παρελθόν" ή "ανάμνηση"; Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, εγώ είμαι καλύτερα από ποτέ. Νιώθω ότι όλα προβάλλουν πιο καθαρά και διάφανα μπροστά μου. Μου αρκεί αυτό. Και ας με ακολουθούν τα "φαντάσματα" και οι "μαύρες τρύπες" του παρελθόντος. Τουλάχιστον αυτά είναι δικά μου και όχι ξένα...

Καληνύχτα, να προσέχεις... "...το χαμόγελό του χαραγμένο στην ψυχή με της αγάπης το κοφτερό σπαθί..."

Να ξεχάσω προσπαθώ...

2008-10-25T17:01:00.002+03:00

Δύο "δημοσιεύσεις" μέσα σε λίγες ώρες μετά από απουσία δύο περίπου μηνών... Είναι η ανάγκη, κάθε που "πνίγομαι" από ανθρώπους, καταστάσεις και αναμνήσεις, πάντα στο γράψιμο καταφεύγω. Και θα καταφεύγω για πολύ καιρό ακόμη νομίζω, μέχρι να βρω κάποιον να με καταλαβαίνει και να είναι πάντα στο πλευρό μου.
Θυμάμαι είχα διαβάσει κάποτε στο blog του Τρελόπαιδου: "Ξέρω πως ζητάω πολλά με το να θέλω να με καταλαβαίνει ο άλλος με μια ματιά" (Τρελόπαιδο, αν το θυμάμαι λανθασμένα, διόρθωσέ με και συγχώρεσέ με...) και μετά στο τέλος είχε πει το ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ και πλέον μότο μου "Τα θέλω όλα κι έτσι πάντα και μόνο το τίποτα με αποζημιώνει"... Τώρα, λοιπόν, διαπιστώνω πως είναι να είσαι πραγματικά μόνος. Γιατί μόνος δεν είναι όποιος δεν έχει φίλους/ γνωστούς/παρέα, αλλά αυτός που δεν έχει κανέναν να τον καταλαβαίνει και να τον αγαπά, νοιάζεται ειλικρινά. Και το τραγικό είναι ότι ήμουν και από πριν μόνη, ακόμη και όταν νόμιζα ότι είχα δίπλα μου ανθρώπους να μοιράζομαι τη ζωή μου. Έχω κουραστεί από τους ανθρώπους γύρω μου. Όχι, προς Θεού, από την οικογένεια μου που με στηρίζει σε όλα. Η οικογένεια μου, ευτυχώς, είναι πάντα εκεί. Δυστυχώς, όμως δε μου αρκεί μόνο αυτού του είδους η αγάπη και επικοινωνία. Και ακόμη χειρότερα, έχω απογοητευτεί και πληγωθεί τόσο τον τελευταίο ιδίως χρόνο που έχω πάψει να πιστεύω στο εφικτό της ειλικρινής και απόλυτης αγάπης και επικοινωνίας(και δε μιλάω μόνο για ερωτική αγάπη...). Αισθάνομαι μόνη και πια - έτσι όπως έχουν τα πράγματα - θέλω και να μείνω μόνη μου. Προτιμώ να βιώνω αλήθεια στη ζωή μου, ακόμη και αν είναι σκληρή. Εξάλλου, πιστεύω πως όταν ξέρεις να αγαπάς και να προσφέρεις, ποτέ δε μένεις μόνος σου. Απλώς έχεις λιγοστά άτομα να σε νοιάζονται, μερικές φορές μετρημένα μόνο στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού... Έτσι και γω.
Και όταν κάτι τελειώνει, δε θέλω να το ξανααντικρύσω αν γίνεται. Όχι γιατί φοβάμαι να αντιμετωπίσω το τέλος ή κάποιον, αλλά γιατί πιστεύω πως δεν έχει νόημα... Να εξηγήσεις τι; Να δικαιολογήσεις το τέλος; Τι σημασία έχει πια και από τη στιγμή που δεν υπάρχει ειλικρινής και ανιδιοτελής διάθεση να σωθεί η κατάσταση, γιατί οι άνθρωποι υποκρίνονται τόσο ότι τους νοιάζει; Εγώ πάντα και πάνω από όλα θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Γι'αυτό φεύγω, όποτε και όταν το κάνω, δε ζητάω τα ρέστα και δεν υποκρίνομαι ότι είμαι καλά ή δε με νοιάζει. Οι υπόλοιποι ας πορευτούν όπως θέλουν σε αυτήν τη ζωή, εγώ, όμως, χαράσσω δική μου πορεία, πολύ διαφορετική...

"Δεν το πιστεύω αυτό που γίνεται..."

2008-10-25T00:32:00.003+03:00

Νιώθω θλίψη για όσα έχουν τελειώσει, τελειώνουν και θα τελειώσουν...

Κάπου εδώ, λοιπόν...

2008-08-14T11:27:00.003+03:00

... έφτασε η "Μεγάλη Ώρα"... Βασικά, αν και δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμη πως φεύγεις (έστω και για λίγους μήνες), νιώθω ήδη να λείπεις.
Πριν από 2,5 περίπου χρόνια, όταν γνώρισα αυτόν το νεαρό, δε φανταζόμουν ότι ποτέ θα δενόμασταν τόσο... Για την ακρίβεια, γνωριστήκαμε στις 25 Φεβρουαρίου 2006, ένα απόγευμα στα Palmie της Νομικής. Όλως τυχαίως, λοιπόν, βρέθηκα σε κοινή παρέα με έναν όμορφο, γεμάτο ζωντάνια, πάθος, ενεργητικότητα και όλο "σπιρτάδα" νεαρό που από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι "εκπέμπαμε στα ίδια μήκη κύματος"... Έγω μόλις πριν από λίγους μήνες είχα εγκατασταθεί στην πολυαγαπημένη μου Αθήνα για να φοιτήσω στη Νομική και αυτός ήδη διένυε το 3ο έτος στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαικών Σπουδών του Πα.Πει. Τα κοινά μας στοιχεία από την αρχή ήταν πολλά: πάθος για την τελειότητα και την επιτυχία με ό,τι καταπιανόμαστε, έρωτας με την Αθήνα μας και πόλλα - πολλά όνειρα για πραγματική αγάπη, επιτυχίες και καλή σταδιοδρομία. Ο καιρός πέρασε και μαζί μοιραστήκαμε πολλές στιγμές, χαράς, αγωνίας, άγχους, ξεγνοιασιάς. Κάποιες φορές, βέβαια, μπορεί να μη βρισκόμασταν τόσο τακτικά λόγω υποχρεώσεων, το θέμα είναι, όμως, πως όταν ξανασυναντιόμασταν ήταν σα να μην είχε περάσει στιγμή και ποτέ δε νιώσαμε ξένοι. Τόση ώρα μιλάω για το Τρελόπαιδό μου, φυσικά, τον αληθινό και έμπιστο φίλο μου, το Σταύρο μου. Και το "μου" δεν είναι κτητικό, απλώς δηλώνει πως ανήκει σε εκείνα τα πρόσωπα που νιώθω πραγματικά πως είναι δικοί μου άνθρωποι, τους εμπιστεύομαι, τους αγαπάω και τους στηρίζω σε όλα... Γιατί το Τρελόπαιδό μου το αξίζει και πάντα ανταποδίδει...
Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή, μετά από τόοοσο καιρό που πρέπει να φύγει για μεταπτυχιακές σπουδές στο Leiden της Ολλανδίας. Κάποια στιγμή, βέβαια, θα γινόταν και αυτό... Γράφοντας, λοιπόν, αυτό το κείμενο θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μοιράστηκε μαζί μου, που είναι δίπλα μου και που με κάνει να θέλω και εγώ να γίνομαι καλύτερη και να προοδεύω. Θα μου λείψεις πάαααρα πάαααρα πολύ - εννοείται αυτό - και θα ήθελα να μείνεις. Ωστόσο, πιστεύω τόσο σε σένα, στις δυνατότητες σου και το μυαλό σου, που ανυπομονώ παράλληλα και να φύγεις. Γιατί όταν αγαπάς κάποιον πραγματικά, έχεις τη δύναμη να τον αφήσεις να φύγει μακριά σου, επειδή αυτό είναι το καλύτερο για αυτόν και αποτελεί μέρος των ονείρων του. Πάντα επιθυμείς το καλύτερο για αυτούς που αγαπάς και πρέπει να τους στηρίζεις στις επιλογές που κάνουν κυνηγώντας τα όνειρά τους. Αντίθετα, λοιπόν, σε ό,τι ετοίμαζα να σου πω σήμερα το βράδυ (επειδή ίσως ντραπώ μπροστά στους άλλους ) εγώ θα σου πω τώρα πως θέλω να φύγεις, θέλω να πας εκεί και να ζήσεις το όνειρό σου, να πετύχεις και να ετοιμάσεις το μέλλον σου με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιτυχία. Μην ξεχνάς, βέβαια, να περνάς όμορφα, να γνωρίσεις νέα άτομα και μη φοβάσαι να δώσεις "πράγματα" και να δεχτείς... Εύχομαι να πάνε όλα κατ' ευχήν και όπως τα θες και δε θα σου πω ότι θα μου λείψεις - αυτό εννοείται - αλλά μπορώ να σου πω ότι ανυπομονώ σε λίγους μήνες, όταν ξαναβρεθούμε από κοντά στην Αθήνα μας, να σε δω "χορτασμένο" από γνώσεις και εμπειρίες και είμαι σίγουρη ότι θα γελάμε και θα μιλάμε ακατάπαυστα σα να μην πέρασε στιγμή... Να προσέχεις το φίλο μου και καλή αντάμωση - ποιος ξέρει - ίσως πρώτα στο Leiden.......... ;-)

Προτίμησα να στα γράψω όλα αυτά, πρώτον γιατί είμαι ψώνιο και θεωρώ ότι εκφράζομαι καλύτερα με το γραπτό λόγο, δεύτερον γιατί εσύ μου "έδωσες" φωνή και μου "χάρισες" αυτόν τον τόπο να γράφω με το να με προτρέψεις να δημιουργήσω το δικό μου μπλογκ και τρίτον, γιατί το βράδυ, αν στα πω όλα αυτά, θα με πάρουν τα "ζουμιά" μπροστά σε όλον τον κόσμο θα γίνω ρεζίλι και θα ψυχοπλακωθούμε... Σήμερα, ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ&ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΣΕ ΑΓΑΠΑΝΕ ΜΕΡΑ ΧΑΡΑΣ!!!! ΖΗΣΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΤΡΕΛΟΠΑΙΔΟ ΜΟΥ, ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΕΛΕΙΑ & ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ....!!!!

Παλιά φωτογραφία....

2008-07-08T18:41:00.003+03:00

Κάποιες φορές, όταν κοιτάζεις παλιές φωτογραφίες, έρχεσαι αντιμέτωπος με αναμνήσεις, στιγμές και πρόσωπα. Σήμερα είδα κάποιες παλιές φωτογραφίες. Δεν ξέρω γιατί το έκανα, εδώ και καιρό είχα ξεχάσει πολλά, πρόσωπα, καταστάσεις, στιγμές... Όλοι έχουν προδοθεί κάποτε. Άλλοι πιο πολλές φορές, άλλοι λιγότερες. Πάντως, όλοι έχουν πονέσει. Έχω προδοθεί και εγώ, αρκετές φορές... Δύο, όμως, από αυτές θα τις θυμάμαι και η πληγή - φαίνεται - δε θα επουλωθεί πλήρως ποτέ. Και με μια φωτογραφία μπορεί να γυρίσεις πολύ πίσω, να λαβωθείς σε ένα μέρος που δε δέχεται φροντίδα ή φάρμακο: ακριβώς στο κέντρο της καρδιάς. Οι λέξεις που ειπώθηκαν ή γράφτηκαν σε σχίζουν σα κοφτερό λεπίδι, οι εικόνες σε τυφλώνουν και τα πρόσωπα σε κομματιάζουν. Θυμάσαι τι είχε ειπωθεί, τι είχες μοιραστεί, τι όνειρα είχες κάνει. Και διαπιστώνεις το ψέμα, το άδικο και το φθηνό της υπόθεσης. Δεν πειράζει, γιατί - καθώς λένε: " ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό"... Σκέφτεσαι ότι καλύτερα να μην είχε γίνει τίποτα, να μην είχες γνωρίσει, να μην είχες δεθεί, να μην είχες μοιραστεί και, κυρίως, να μην είχες πιστέψει. Αλλά, την αμέσως επόμενη στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που είσαι, ό,τι πέτυχες και ό,τι πιστεύεις τώρα, είναι όσα πέρασες: όμορφα και άσχημα μαζί...

"Η μνήμη μας βοηθά
να διαμορφώσουμε την ταυτότητά μας
κι όχι να την αρνηθούμε.
Να συμφιλιωθούμε
με τις «σκοτεινές» στιγμές
που έρχονται στην επιφάνεια.
Να συγχωρέσουμε
και να υπερβούμε τον πόνο
που προκαλεί η ανάμνηση".

Γι΄αυτό δε θέλω να ξεχάσω, απλώς να βρω έναν τρόπο να συγχωρέσω...

10.... "useless" πληροφορίες.......

2008-06-30T21:48:00.003+03:00

Μετά από πρόσκληση της πολυαγαπημένης μου Ιωάννας, παίζω και ΄γω το μπλογκοπαίχνιδο στο οποίο αναφέρεις 10 "ασήμαντες" πληροφορίες για το άτομό σου. Μήπως όμως τελικά αυτές είναι οι "λεπτομέρειες" που κάνουν τη διαφορά???

Ο χειρότερος βαθμός που έχω πάρει στο σχολείο γενικά είναι 9 σε ολιγόλεπτο τεστ στη Γεωμετρία της Α' Λυκείου.
Στο σπίτι μου τα ποτήρια είναι στο δεξί ντουλάπι - ΠΑΝΤΑ - και τα πιάτα στο αριστερό.
Πάντα διαβάζω στο σαλόνι και ποτέ στο γραφείο μου.
Αγαπημένη μου παιδική συγγραφέας είναι η Άλκη Ζέη.
Όταν μαγειρεύω, αφού έχω τελειώσει την παρασκευή του φαγητού και πριν να στρώσω το τραπέζι, πρώτα καθαρίζω την κουζίνα (πάγκους,κτλ...) και μετά σερβίρω και τρώω.
Έχω την ίδια μικρή ελίτσα πάνω στο αριστερό μου χέρι, στο ίδιο σημείο, με τον πατέρα και τον αδερφό μου. lol, δεν παίζει να μην είμαι της οικογενείας δηλαδή...
Ρεκόρ βιβλίων που έχω προλάβει να διαβάσω σε μία μέρα είναι 7... Δε θυμάμαι, όμως ποια, το έκανα στα 15... :Ρ
Πάντα κοιμάμαι από την αριστερή (όπως βλέπεις το κρεβάτι) πλευρά.
Όταν μ΄αρέσει πολύ ένα τραγούδι που το ακούω για 1η φορά, μπορεί να το βάλω στο repeat για πάνω από 3-4 ώρες. χαχαχαχα!!!!
Φοβάμαι - και το εννοώ ότι φοβάμαι, όχι σιχαίνομαι - τις κατσαρίδες... ΜΑΜΑ ΜΟΥ!!!

+1. Μπορώ και ξεχωρίζω τη μυρωδιά κάθε ανθρώπου και έχω συνδυάσει μυρωδιές με πρόσωπα και ενίοτε μπορεί να διάκειμαι πιο φιλικά απέναντι σε κάποιον που μου ταιριάζει περισσότερο η μυρωδιά του...

Μπλογκοπαίγνιον Νο2

2008-06-11T00:04:00.002+03:00

Το πολυαγαπημένο μου Τρελόπαιδο με κάλεσε σε αυτό το μπλογκοπαίγνιον. Δεν μπορώ να αρνηθώ, λοιπόν... Και ας δούμε τις 4 προτάσεις που αφορούν "περιστατικά" της ζωής μου, αλλά μόνο η μία είναι αληθινή (περιμένω να την βρείτε, ε;;;;) :

Στο σχολείο ήμουν το μεγαλύτερο αλάνι και ο καλύτερος βαθμός μου ήταν το 16... :o
Μια μέρα μετά από τρελό μεθύσι, γύρισα σπίτι, αλλά χτύπησα στους δίπλα... (Μου άνοιξαν όμως...) :Ρ
Βράδυ σε μπαράκι πήγα να παίξω ξύλο με έναν μα...μπιπ... μόνη(η παρέα μου είχε 6 τουλάχιστον άντρες) επειδή με έσπρωξαν και του έριξα το ποτό του... :D
Έχω κόψει το κάπνισμα εδώ και κάτι μήνες... (Ασχολίαστο, έτσι;;;)

Θέλω ν΄αλλάξεις το εισιτήριο....

2008-05-19T00:45:00.003+03:00

Από τη στιγμή που άκουσα το συγκεκριμένο τραγούδι, ας πούμε ότι το κατέταξα σε αυτά που θα μου άρεσε κάποιος κάποτε να μου αφιερώσει και το αντίστροφο... "Θέλω ν΄αλλάξεις το εισιτήριο... Είν΄η ζωή μόνο στιγμές και δεν μπορώ να σταματήσω να ονειρεύομαι....................... σ΄ονειρεύομαι..."

Όταν νιώθεις πως όλα είναι καλά, ωστόσο αυτό το συναίσθημα του ανολοκλήρωτου σε ακολουθεί, μία σκέψη σε σώζει... Εκεί έξω, κυκλοφορεί κάπου τουλάχιστον άλλος ένας άνθρωπος που νιώθει το ίδιο. Ουσιαστικά κανείς δεν είναι μόνος του. Ομολόγησέ το, αρέσκεσαι στα "έτοιμα" και τα "εύκολα". Ποιος είπε, όμως, πως το "ταξίδι" εκτός από συναρπαστικό, δεν καταλήγει ενίοτε να είναι εξοντωτικό; Γι΄αυτό, σκέφτομαι πως αξίζει, όταν βρεις τον άνθρωπο αυτόν που θα σε βοηθήσει να ξεχάσεις πως σε αυτόν τον κόσμο γεννήθηκες μισός, να ρίξεις τα μούτρα σου και να του πεις "Θέλω ν΄αλλάξεις το εισιτήριο...". Κι αν τελικά δεν είναι αυτό που φαίνεται και καταλήξεις λαβωμένος από μια αγάπη που έληξε άδοξα ή έναν έρωτα - φούσκα, και πάλι θα ξέρεις πως εσύ κέρδισες, γιατί "είν΄η ζωή μόνο στιγμές..." και εσύ έχεις ζήσει πολλές, και διαφορετικές, χωρίς να φοβάσαι ούτε να μετανιώνεις. Και αυτό είναι που τελικά "μετράει" στον απολογισμό, αφού όλα έχουν τελειώσει....

Addicted to... BONES :)

2008-04-10T01:49:00.003+03:00

"Τρελόπαιδο, είδες τα Bones?" Ήταν η 20ή - τουλάχιστον, χαχα - φορά που με ρώταγε το τρελόπαιδό μου. Πριν από κάποιες βδομάδες, λοιπόν, και μετά από πολλές υπενθυμήσεις, πήγα και νοίκιασα τα πρώτα dvd της εν λόγω σειράς. Ένα θα πω: ο μόνος λόγος που μόλις πριν απο λίγες ώρες είδα το τελευταίο επεισόδιο του 3ου κύκλου είναι η ανημποριά και η αγνοιά μου σε πολλά θέματα που αφορούν το διαδίκτυο και τη διαδικασία του downloading... Έχω εθιστεί πια. Πρώτη φορά νιώθω τόση έντονη επιθυμία να ταυτιστώ με ένα ρόλο. Μιλάω για το χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας η οποία είναι μια λαμπρή επιστήμονας, ανθρωπολόγος ενός πασίγνωστου ινστιτούτου στην Ουάσινγκτον, καθηγήτρια πανεπιστημίου, συγγραφέας και, φυσικά, πολύτιμη συνεργάτιδα του FBI. Και ο θαυμασμός μου δεν οφείλεται μόνο σε αυτήν την αναμφίβολα αξιοζήλευτη επαγγελματική και κοινωνική της καταξίωση και αναγνώριση (καλά, μιλάμε ότι η γυναίκα είναι η καλύτερη στο είδος της, αναντικατάστατη...). Αυτό που με συναρπάζει είναι η πολύπτυχη, ιδιαίτερα ευφυής προσωπικότητά της, το μοναδικό "κράμα" χαρακτηριστικών που συνθέτει το αξιοθαύμαστο αυτό "μωσαικό" που λέγεται Δόκτωρ Μπρέναν. Πρόκειται για μία γυναίκα που έχασε από την εφηβική ηλικία τους γονείς και το μεγαλύτερο αδερφό της, ωστόσο τα κατάφερε με τις σπουδές και την επαγγελματική ανέλιξή της ασχολούμενη με απόλυτη επιτυχία με το αντικείμενο που λάτρευε . Είναι τόσο ευαίσθητη και εύθραυστη που οχυρώνεται πίσω από το φράγμα της ψυχρής λογικής και της αυστηρής επιστήμης, αποκλείοντας την έντονη συναισθηματική φόρτιση, επαφή και συναναστροφή με τους άλλους, καθώς επίσης οτιδήποτε δεν μπορεί να εξηγήσει με τους κανόνες της λογικής - επιστήμης. Αυτό που με εξιτάρει, όμως, είναι πως καθώς εξελίσσεται το σενάριο (αν και η σειρά έχει αυτοτελή επεισόδια) η Bones "ξεδιπλώνεται", και από την απόμακρη, ψυχρή και εργασιομανή διάνοια του εργαστηρίου μεταμορφώνεται σε μια γυναίκα που είναι ελκυστική και ταυτόχρονα τόσο ανθρώπινη. Η Bones είναι - πιστεύω - πρότυπο γυναίκας. Διαθέτει το πιο όμορφο και αξιοζήλευτο χαρακτηριστικό: είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά ΜΟΝΑΔΙΚΗ σε όλα, σε ό,τι λέει, κάνει και δείχνει. Και αυτό κάνει τους άλλους να μην την ξεχνούν. Γιατί αν είναι κάτι που ζηλεύει ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο, το σύμπαν, είναι η αιωνιότητα και η συνέχεια στο χρόνο που αυτός μπορεί να προσεγγίσει μονάχα με τα επιτεύγματά του, ποτέ ο ίδιος...

"Μα το δικό σου αμάρτημα..."

2008-03-04T11:32:00.003+02:00

Καινούριο μπλογκο-παίγνιο και ιδιαιτέρως ενδιαφέρον θα έλεγα, καθώς το "ουδείς αναμάρτητος" αποτελεί όχι απλά γεγονός, αλλά αξίωμα... Όλοι λίγο πολύ είμαστε αμαρτωλοί. Προσωπικά? Το απολαμβάνω... ;-) Και μην ξεχάσω να ευχαριστήσω την Αlienlover και το Τρελόπαιδό μου για την "πάσα"!!! Ξεκινάμε λοιπόν:

Λαγνεία (luxuria): I love it!!!! Παίζει να είναι η αγαπημένη μου αμαρτία....... ;) :D

Λαιμαργία (gula): Όσον αφορά τα γλυκά, ααααχ... Έχω υποκύψει πολλάκις. Δυστυχώς είναι από τις αμαρτίες που παχαίνουν...

Aπληστία (avaritia): Τα θέλω όλα και πάντα κάτι παραπάνω... Είτε αναφερόμαστε σε υλικά είτε σε άυλα αγαθά... Και ιδίως όταν μιλάω για ρούχα και συναισθήματα.

Oκνηρία (acedia): Το περίεργο είναι ότι όταν δεν "αμαρτάνω" κατά αυτόν τον τρόπο, το επιζητώ και όταν "αμαρτάνω", προσπαθώ να ξεφύγω... Τι εννοώ; Άσ΄το, βαριέμαι.........

Oργή (ira ): Συνήθως θολώνει το μυαλό, θέλω να τα διαλύσω όλα και να σπάσω στο ξύλο την "πηγή του Κακού"... Και όλα αυτά γίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου για να ξεθυμάνουν αμέσως μετά. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, οι "μαγκάκες" αυτού του κόσμου είναι πάρα πολλοί, γιατί να χαλάς τη ζαχαριένια σου κάθε 2 δευτερόλεπτα????

Ζήλεια (invidia): Παρθένος με ωροσκόπο Σκορπιό. Θες να σου πω κι άλλα???

Αλαζονεία (superbia): Η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους. Εγώ είμαι απλά υπέροχη και τέλεια . και -

Λάτρεψέ με...!!!!!!

2008-02-16T18:39:00.002+02:00

doodleraki is back... Επέστρεψα μετά από μια γερή απουσία. Στα μέσα της εξεταστικής και εγώ πετάω!!! Είμαι μια χαρά και κάτι παραπάνω, δηλώνω έτοιμη για ό,τι μου ετοιμάζει η ζωή από εδώ και πέρα, είμαι ερωτευμένη (ξανά-ερωτευμένη, βασικά, μόνο εγώ τα καταφέρνω αυτά - I know, xaxaxa!!!) και αισθάνομαι πιο ενεργητική και δημιουργική από ποτέ! Χτες βγήκαμε όλη η παρέα ξανά, όπως τότε... Και αισθάνομαι πια ολοκληρωμένη, αυτά είναι, δε θέλω τίποτα άλλο, ανυπομονώ να τελειώσει η εξεταστική και να επιστρέψουμε στους ξέφρενους ρυθμούς μας...!!! Αυτά είναι, αυτά...!!!!!! Νιώθω ότι έχουμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, έχουμε όλη τη ζωή μπροστά μας. ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ...!!!!! ;-)

"Η μοιραία ταυτότητα του ερωτευμένου δεν είναι άλλη από αυτή: είμαι αυτός που περιμένει"...

2007-12-16T04:28:00.000+02:00

Ο Ρολάν Μπάρτ έχει δίκιο. Και το υποστηρίζει με το εξής "ωραίο": Αναμονή: «Είμαι ερωτευμένος;» «Ναι, αφού περιμένω». Ο άλλος δεν περιμένει ποτέ. Μερικές φορές θέλω να υποδυθώ αυτόν που δεν περιμένει: επιχειρώ να ασχοληθώ κάπου αλλού, να φτάσω καθυστερημένος. Μα στο παιχνίδι αυτό βγαίνω μονίμως χαμένος. Ό,τι κι αν κάνω, στο τέλος αποδείχνομαι και πάλι αναπασχόλητος, συνεπής στο ραντεβού-και μάλιστα πριν από την καθορισμένη ώρα. Έτσι δε γίνεται πάντα; Η ζυγαριά πάντα προς τα κάπου γέρνει. Ανάλογα με το χαρακτήρα, τον Άλλο, τη σχέση και τις συνθήκες.
"Απουσία: Κάθε γλωσσικό επεισόδιο που φέρνει στο προσκήνιο την απουσία του αγαπημένου αντικειμένου-όποια κι αν είναι η αιτία και η διάρκεια αυτής της απουσίας-και τείνει να προσδώσει στην απουσία την μορφή της εγκατάλειψης. Ο άλλος είναι συνεχώς σε κατάσταση αναχώρησης, ταξιδιού. Έχει από εσωτερική διάθεση την τάση της αποδημίας, της φυγής. Ενώ εγώ που αγαπώ είμαι, από αντίθετη εσωτερική διάθεση, δεμένος μέσα στο χώρο, ακίνητος, διαθέσιμος, σε κατάσταση αναμονής, , σωριασμένος στη θέση μου, υποφέροντας, σαν ένα πακέτο παραπεταμένο σε κάποια γωνιά ενός σταθμού. Η ερωτική απουσία είναι μονής κατευθύνσεως και μπορεί να διατυπωθεί μόνον από αυτόν που μένει, όχι από αυτόν που φεύγει: το εγώ, πάντα παρών, συνίσταται μόνο απέναντι στο εσύ που συνεχώς απουσιάζει. Για να εκφράσω την απουσία πρέπει να δεχτώ εξαρχής ότι η θέση του υποκειμένου και η θέση του άλλου δεν μπορούν να αντιμετατεθούν. Είναι σαν να λέω: «αγαπιέμαι λιγότερο από όσο αγαπώ».
Κάποτε μου συμβαίνει να μπορώ να αντέχω μια χαρά την απουσία. Τότε είμαι «φυσιολογικός»: ευθυγραμμίζομαι με τον τρόπο που έχει «όλος ο κόσμος» να υπομένει την αναχώρηση ενός «προσφιλούς προσώπου». Υποτάσσομαι έτσι χωρίς προβλήματα στην καταναγκαστική αγωγή χάρη στην οποία συνήθισα από πολύ νωρίς να αποχωρίζομαι τη μητέρα μου-πράγμα που στην αρχή μ’ έκανε να πονώ πολύ(για να μην πω: να τρελαίνομαι) Συμπεριφέρομαι σαν παιδί που απογαλακτίστηκε σωστά. Ξέρω να τρέφομαι, περιμένοντας και μ’ άλλα πράγματα εκτός από το μητρικό μαστό.
Η απουσία που αντέχεται είναι η λησμονιά. Γίνομαι, κατά διαλείμματα, άπιστος. Κι αυτός είναι ένας όρος απαραίτητος για την επιβίωσή μου. Γιατί αν δεν ξεχνούσα θα πέθαινα. Ο ερωτευμένος που δεν μπορεί ποτέ να ξεχνά πεθαίνει από ακραία διάταση, κόπωση και ένταση της μνήμης. Συνέρχομαι πολύ γρήγορα απ’ αυτή τη λησμονιά. Βιαστικά βιαστικά οργανώνω μια μνήμη, βάζω σε τάξη μια σύγχυση. Από το σώμα αναδύεται μια λέξη(κλασική) που εκφράζει τη συγκίνηση της απουσίας: αναστεναγμός. Αναστενάζω για τη σωματική παρουσία». Τα δύο ήμιση του ανδρογύνου αναστενάζουν το ένα για το άλλο λές και κάθε πνοή όντας ατελής, θα’θελε να ενωθεί με την άλλη: εικόνα του εναγκαλισμού μέσα στην οποία οι δύο εικόνες συγχωνεύονται σε μία. Στην ερωτική απουσία είμαι μια θλιβερή ξεκολλημένη εικόνα που ξεραίνεται, κιτρινίζει, ζαρώνει.
Σωστός ο "ποιητής". Υπερβολικός, αλλά τόσο γλαφυρός στις περιγραφές του, δίνει ζωντάνια και ένταση στην ερμηνεία... Τις τελευταίες μέρες, επέστρεψα σε παλιές συνήθειες: τα διαβάσματά μου, τα γραψίματα και τις προσωπικές μου στιγμές αφιερωμένες στη Χριστίνα και μόνο, άντε και σε 1-2 αγαπημένα πρόσωπα. Εκείνος όμως μου λείπει συνέχεια, κι ας είναι η απουσία για 2-3 μέρες. Και μετά είναι η άλλη σύγκρουση, μου έχουν λείψει οι δικοί μου, το σπίτι στην Ξάνθη, το χωριό και το ζεστό φαί της γιαγιάς, το απόγευμα με τη γιαγιά να ετοιμάζουμε την πίτα στην κουζίνα με τις φωνές και τα γέλια των άλλων κάτω από το "βλέμμα" του παππού, το χιονισμένο τοπίο καθώς πηγαίνουμε στη θεία, τα "καμμένα" βράδια με την αδυναμία μου, τον αδερφό μου, στο σαλόνι με το τζάκι αναμμένο... Έχω κοπεί πια στα δύο, είμαι μισή σε κάθε περίπτωση. Είναι δεδομένο ότι κάποια πρόσωπα πάντα θα έχουν προτεραιότητα, θα αποτελούν τις σταθερές σου. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα υπάρχουν κάποια άλλα που - προς στιγμήν (ή περισσότερες, χαχα) - θα τραβούν την προσοχή και το ενδιαφέρον σου. Κάθε απουσία είναι βέβαιο πως προκαλεί πόνο διαφορετικής έντασης και ποιότητας, βέβαια. Το θέμα είναι να επιβιώνεις συνειδητοποιώντας πόσο τυχερός και ευτυχισμένος πρέπει να είσαι με το πολύτιμο αυτό δώρο που σου προσφέρει η Ζωή: την Αγάπη.

Δεν είσαι εντάξει....

2007-11-29T14:28:00.000+02:00

Και ποιος είναι στην τελική; Σας προετοίμαζα καιρό τώρα, το delete τελικά πατήθηκε(?)... Έτσι είναι αυτά. Είμαι πολύ καλά τις τελευταίες μέρες. Νιώθω απελευθερωμένη, ούτε έχω το οτιδήποτε να με πιέζει. Οκ, έχουν μείνει τα προφορικά των γαλλικών, αλλά ποιος με πιάνει τώρα;;; Τρελόπαιδο, σέλω βόλτα στο Γκάζι και καφεδάκι τουλάχιστον 2ωρο, κανόνισε, έτσι;;; Νιώθω πια πολύ καλά με τον εαυτό μου. Τον τελευταίο μήνα, αν και έκανα ό,τι εγώ είχα επιλέξει και αποφασίσει, μου είχαν λείψει κάποια πράγματα. Πήρα αποφάσεις και ξεκαθάρισα τη ζωή μου από ό,τι παρασιτούσε εις βάρος της. Πέρασε ευτυχώς και επιτέλους ο κ...μήνας και ήδη έχουμε τον υπέροχο Δεκέμβρη να ξανοίγεται μπροστά μας! Τρελαίνομαι για τις απογευματινοβραδινές βόλτες Σύνταγμα - Ερμού - Μοναστηράκι - Θησείο και πάλι πίσω, προπάντων με καλή παρέα, ζεστά βλέμματα και ακόμη πιο ζεστές αγκαλιές... Λένε πως αν φιλήσεις κάποιον κάτω από ένα γκι ( ή τελοσπάντων εκείνο το πράσινο φυτό των Χριστουγέννων που είναι σα σκέτο φύλλο, χαχα, σκίζω στις περιγραφές, έτσι??? ), θα περάσεις όλον τον υπόλοιπο χρόνο μαζί του... Λέτε να πιάνει??? Ή μήπως ισχύει το πάντα επίκαιρο "πρόσεχε τι εύχεσαι, μπορεί να πραγματοποιηθεί"??? Όπως και να έχει ανυπομονώ για τα Χριστούγεννα, τις γιορτές, τη χαρά, την ανεμελιά, τις εκδρομές και τα ψώνια (πάντα, εννοείται, βεβαίως - βεβαίως!). Παρασκευή δίνω και μέτα... κάτι που δεν έχω πει σε κανέναν: ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου ;)

Μην προσπαθήσεις να μου πεις ποτέ ψέματα ή έστω να μου κρύψεις την αλήθεια.

Μην τολμήσεις ποτέ- μα, ποτέ - να με κρίνεις, να βγάλεις συμπεράσματα ή να αποφασίσεις για μένα, ερήμην μου, πίσω από την πλάτη μου και χωρίς να με ρωτήσεις ευθέως για αυτό που θες.

Ποτέ δεν είπα ότι είμαι καλό παιδί. Έχω τελειώσει με όλα πια. Και δεν είμαι και εγώ εντάξει από δω και πέρα με όποιον δεν το αξίζει.

Πόσο θα ήθελα...

2007-11-21T23:13:00.000+02:00

την ηρεμία και τη γλύκα της ξεχωριστής και απεριόριστης ανεμελιάς...
την ασφάλεια και τη σιγουριά μιας μεγάλης και ζεστής αγκαλιάς...
την ένταση και την έκταση της απόλυτης και λευκής αλήθειας...
τη θέρμη και την ταραχή της ερωτοχτυπημένης και συγκλονισμένης καρδιάς...
τη ζεστή σοκολάτα με καλή παρέα, αργά το βράδυ, δίπλα στο τζάκι...
την ατέλειωτη και λαλίστατη σιωπή που επιβάλλει ένα καθηλωτικό βλέμμα...
την άνευ όρων και δισταγμών, ανιδιοτελή, σαρωτική και παρορμητική αγάπη...

Ο μπαμπάς μου, όταν ήμουν μικρή, πάντα μου έπιανε το χέρι σφιχτά όταν φοβόμουν για να καταλαβαίνω πως δε θα αφήσει κανέναν να με πειράξει... Τώρα, δυστυχώς, μεγάλωσα...

1η μου φορά...

2007-11-17T15:47:00.000+02:00

...που μέθυσα... Λίγο η "καλή διάθεση", λίγο τα γενέθλια της Ασημίνας, λίγο που "τα ήθελε" και το είχε ανάγκη ο οργανισμός μου, όταν η ώρα είχε φτάσει περίπου 2, μετρούσα 7 ποτήρια ουίσκι και ετοιμαζόμουν μαζί με τα κορίτσια για το μπουκάλι με την τεκίλα. Άτιμο πράγμα η τεκίλα, παιδάκια, πολλή προσοχή είναι πολύ ύπουλη! Μωρή Ματίνα, έτσι και σε πιάσω στα χέρια μου, αυτήν την "κατάρα" μην την ξαναβάλεις στο σπίτι σου και στην κάβα σου...!!! 1 μπουκάλι, λοιπόν, τεκίλα, 3 κορίτσια και έχουμε αρκετά σφηνάκια... Όταν το μπουκάλι είχε φτάσει στη μέση, "το ποτάμι δε γύριζε πίσω"... Μέσα σε λίγα λεπτά, άδειασε και η χαρά γέμισε το σπίτι του Ματινακίου... Εγώ ήμουν η πιο φρόνιμη, έτσι μου είπανε, πήγα λίγο τουαλέτα, έβαλα πυτζάμες και αποκοιμήθηκα σχεδόν αμέσως... Κρίμα, περίμεναν να ακούσουν κάτι (και εγώ το εύχομαι πια αυτό...), να φανερώσω τα εσωψυχά μου ίσως, μπας και καταλάβουμε στην τελική τι παίζει με το "αγύριστο" κεφάλι μου, αλλά εγώ δεν έβγαλα λέξη. Ακόμη και στο μεθύσι μου απάνω, αν δε γουστάρω να μιλήσω, δε βγάζω μιλιά. Ήθελα μόνο να πάω μια βραδυνή επίσκεψη, αλλά η Ματίνα δε με πήγαινε... Το ακατάλληλο της ώρας και όχι μόνο, βέβαια! Είναι ωραία η ζωή, αν έχεις τους κατάλληλους ανθρώπους
να την μοιραστείς, σε όποια φάση - καλή ή κακή - και αν βρίσκεσαι. Δεν αλλάζω με τίποτα το χθεσινό βράδυ, την 1η μου φορά...

ΥΓ: Σε μία βδομάδα έχω τελειώσει με όλα... Καλημέρα

Ατιτλοφόρητο vol8

2007-11-12T19:11:00.000+02:00

Πάλι εδώ. Χτες πάτησα delete στο Hi5. Αύριο ποιος ξέρει που αλλού... Σε 2 βδομάδες δίνω C2. Έχω τρελό διάβασμα, αλλά είπα πρώτα να φάω κάτι, να ηρεμήσω μετά τη σχολή και να κάνω ένα τσιγάρο πριν γράψω εδώ. Μπαίνω σε φάση, ξαναρχίζω να γράφω, να είμαι δημιουργική. Αυτό είναι καλό και κακό μαζί, γιατί εγώ γράφω όταν κάτι δεν πάει καλά. Αποφάσισα να αφήσω τα γαλλικά να με "κυριεύσουν" και τον υπόλοιπο χρόνο μου να τον αφιερώσω σε 3 φίλους και στα γράψιματά μου... Μόλις τελειώσει και το "πακετάκι: Εξετάσεις γαλλικών", βλέπουμε... Δε με αγγίζει τίποτα πια, νιώθω ένα κενό τώρα πια μετά από πολλά που με ευχαριστούσαν τον τελευταίο καιρό. Μάλλον δεν πέτυχα να τα φτιάξω όλα όπως ήθελα. Το μόνο που νιώθω πια είναι πράγματα όπως ο καφές με το τρελόπαιδο και το προβατίκι μου αύριο, η έξοδος και το ξενύχτι με το προβατίκι την Τετάρτη και η συνάντηση της κοριτσοπαρέας την Πέμπτη το βράδυ στης Ματίνας... Ας είναι. Σε λίγο θα επιστρέψω πιο δυναμικά στα πράγματα. Όλα θα πάνε καλά, θέλουν - δε θέλουν, εγώ θα τα καταφέρω, μου το οφείλω. Νιώθω πως στις γιορτές, όταν θα πάρω το λεωφορείο για το αεροδρόμιο, στο δρόμο, θα τα θυμάμαι όλα αυτά που έχω περάσει τον τελευταίο καιρό και μάλλον θα συνεχιστούν για λίγο ακόμη και εκεί, όταν όλα θα έχουν περάσει σα μια ταινία μπροστά από τα μάτια μου, θα σκάσω το χαμόγελο εκείνο το γνωστό, το αινιγματικό, της Μόνα Λίζα όπως λέει και το Ματινάκι, που χρησιμοποιώ ελάχιστα στη ζωή μου και ίσως μόνο όταν είμαι μόνη και συλλογίζομαι στιγμές και εμπειρίες... Θέλω να ταξιδέψω βράδυ. Σιχαίνομαι να φτιάχνω βαλίτσες. Τρελαίνομαι να ταξιδεύω μόνη μου αν είναι για λίγη ώρα...

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος και όλους τους δρόμους που με βγάλανε εδώ πέρα, τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα, μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος...

Εγώ είμαι εδώ....

2007-11-10T17:15:00.000+02:00

... όποιος θέλει να με βρει, να μου μιλήσει, να μου δείξει, είμαι εδώ. Μια ζωή εγώ θυμάμαι να παλεύω για τις σχέσεις μου (φιλικές, ερωτικές, κτλ): εγώ να προσπαθώ να τις αρχίσω, εγώ να τις τρέφω, εγώ να τις τελειώνω... Ως εδώ, όμως, κουράστηκα με όλα, να παλεύω με τους άλλους και τα εσωτερικά τους "τέρατα", να παλεύω στην τελική με τη Χριστίνα για χάρη των άλλων. Όποιος πραγματικά μ΄αγαπάει, με έχει ανάγκη και θέλει να μοιραστεί, ας το διεκδικήσει αυτό, ας μου το αποδείξει. Εγώ δε διεκδικώ τίποτα πια από όποιον δε μου "αφήνεται"...

Θα πενθώ πάντα - μ΄ακούς; - για σένα, μόνος, στον Παράδεισο...

Δε σε κρίνω που δε μ΄αγαπάς...

2007-11-05T22:44:00.000+02:00

...απλά εγώ φεύγω... Ο παράδεισος δε φτιάχτηκε για μας μάλλον. Καληνύχτα.

Δίχτυα - Χριστίνα 1

2007-11-03T15:42:00.000+02:00

Πιαστήκαμε... είναι γεγονός.
Πώς ξεφεύγουμε...;

Αυτό το ποστ το είχα δει πριν απο λίγους μήνες στο μπλογκ του τρελόπαιδού μου και δεν το είχα πολυκαταλάβει... Για διαφορετικούς λόγους βέβαια... Τώρα το χρησιμοποιώ και εγώ, μου το επιτρέπει πιστεύω το τρελόπαιδο. Αυτά, λοιπόν...

Το χέρι μου πάνω από το delete... Ναι ή όχι;;;

Στα μέσα της διαδρομής....

2007-10-28T22:06:00.000+02:00

...για άλλη μια φορά, και εγώ σε σταυροδρόμι. Τις τελευταίες μέρες έχω συγκεντρώσει τόσες πληροφορίες που θα έσκαγα αν δεν καθόμουν να γράψω. Το αίσθημα φυγής που συνήθως με καταλαμβάνει στιγμές σαν κι αυτές που ζω τώρα έχει αντικατασταθεί από ένα συναίσθημα ανάγκης για ξεκαθάρισμα, σε όλα τα επίπεδα και όσον αφορά όλες μου τις σχέσεις... Μου έχουν πέσει πολλά μάλλον, μπερδεμένη νιώθω πάλι και αδυνατώ να αντιδράσω, έχω καταντήσει και εγώ κοτούλα, παρτάκιας και βολεμένη... Το μόνο που θέλω είναι η αλήθεια στις σχέσεις μου και αποδεικνύεται πως δεν την έχω, σχεδόν καθημερινά. Ποιος έχει εξάλλου την ειλικρίνεια και τη δύναμη να σου πει ευθέως αυτό που ακριβώς σκέφτεται και νιώθει;;; Αν και πολύ εγωιστικό, νομίζω γι'αυτόν το λόγο όσοι με ξέρουν καλά με εκτιμούν και με αγαπάνε τόσο. Λέω πάντα αυτό που σκέφτομαι, δεν αντέχω να το κρατήσω και για πολύ δικό μου. ΟΚ, από μόνη μου ίσως δε μιλήσω, αλλά όποιος με ρωτήσει θα πάρει σίγουρα την απάντηση που κρύβω μέσα μου. Βέβαια, το θέμα εδώ είναι να ξέρει τι να ρωτήσει. Νιώθω πως πρέπει να μείνω μόνη μου και δεν έχω τη δύναμη... Έχω αλλάξει πολύ και συνεχίζω, αλλά δεν είμαι τόσο ανεξάρτητη όπως παλιά. Και αναφέρομαι σε όλες τις σχέσεις μου. Μάλλον πρέπει όταν τελείωσω με γαλλικά και εξεταστικές να γυρίσω Ξάνθη... Εμφανής λόγος: Απόκτηση διπλώματος οδήγησης - Αφανής λόγος: Να ξαναχτίσω από την αρχή, να πετάξω ή να δυναμώσω σχέσεις... Θέλω να σταματήσουν να έρχονται όλοι και να με τροφοδοτούν με πληροφορίες, έστω για λίγο. Θέλω επίσης μία ευθεία απάντηση σε ένα θέμα που με βασανίζει λίγους μήνες τώρα. Δυστυχώς δεν ξέρω πως να θέσω όμως το ερώτημα και φοβάμαι και τι θα επακολουθήσει της απάντησης (όχι την απάντηση καθ΄αυτή)... Εγώ όμως θα το ρισκάρω, έτσι λέω τουλάχιστον, να διαλυθεί επιτέλους το μικρό συννεφάκι που υπάρχει στον ορίζοντα...

Θέλω κάποιος να μου αφιερώσει το "Supergirl" των Reamonn και να το εννοεί... Θα περιμένω.

Blog Action Day...4 the Environment

2007-10-15T18:31:00.000+03:00

Ας συμβάλλουμε όλοι, όπως μπορεί ο καθένας, βάζοντας το λιθαράκι μας στην προσπάθεια για να σώσουμε τον πλανήτη μας και τις ζωές των παιδιών μας...

Στα 20 ακριβώς... ;)

2007-09-21T19:44:00.000+03:00

Είναι η σημερινή μέρα τόσο γεμάτη, δυνατή, περίεργη και συνάμα τόσο ξεχωριστή... Πάντα - μα πάντα - τέτοια μέρα κάνω τον απολογισμό όλων όσων πέρασαν και ταυτόχρονα τα σχέδια όσων είναι να έρθουν. Είναι η μέρα που δεν την ζω στο παρόν της, την αφιερώνω στο παρελθόν και στο μέλλον. Η στιγμή που τα κεράκια θα σβήσουν - όσοι είστε παρόντες plz μη με κοιτάξετε κατάματα εκείνη τη στιγμή - είναι η χαμένη στιγμή μου, όλα περνάνε μπροστά μου και στριφογυρίζουν σε ένα τρελό χορό. Νιώθω εκείνη τη στιγμή πως βιώνω μια απώλεια, όσο περνούν τα χρόνια ότι χάνω ακόμη ένα μικρό κομματάκι από τη Χριστίνα που ήμουν... Είναι όμορφο και συγκινητικό να αλλάζεις, να μεγαλώνεις και να εξελίσσεσαι, μα ταυτόχρονα τόσο οδυνηρό να βιώνεις αυτής της μορφής την απώλεια. Αλλά τα στενάχωρα - για άλλους, όπως εγώ, απλώς κάπως σκεπτικιστικά - τέρμα από εδώ και πέρα. Σε λίγο θα είναι εδώ οι δικοί μου. Λίγο αργότερα αγαπημένα πρόσωπα. Όλοι άτομα που μοιράζομαι μαζί τους στιγμές, εμπειρίες, όνειρα, σχέδια, φόβους και ανασφάλειες, μια ολόκληρη δηλαδή ζωή. Ίσως γι'αυτό μου έρχεται πάντα να κλάψω εκεί, λίγο πιο πριν από το σβήσιμο των κεριών, ίσως γιατί φοβάμαι μήπως ένα χρόνο μετά κάποιοι δε θα είναι στο πλευρό μου για διάφορους λόγους... Παλιότερα πίστευα πως κάποια άτομα θα είναι πάντα εκεί για μένα και ένιωθα τόσο δυνατή που νόμιζα πως μπορώ να πετύχω τα πάντα. Τώρα πια έχω μάθει πως τα αστέρια είναι αυτόφωτα και έτσι πρέπει να είναι... Η ζωή είναι μια περιπέτεια. Ποτέ δεν ξέρεις πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Ας είναι... Το Χριστινάκι, λοιπόν, στα 20!!! Είναι απίστευτο να νιώθεις πως έχεις μπροστά σου μια ολόκληρη ζωή, πως ενώ έχεις ζήσει αρκετά, σου υπολείπονται άλλα τόσα και παραπάνω...!!! Το ταξίδι έχει ξεκινήσει και ευτυχώς εγώ είμαι μέσα στο καράβι...

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.
Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,
τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.....

Ποτέ δεν ξέρεις... ;)

2007-09-20T00:17:00.000+03:00

" Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ' ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι..."

Λίγο πριν τα 20...

Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα...

2007-09-09T23:56:00.000+03:00

Φθινοπώριασε για τα καλά, ε; Για να είμαι ειλικρινής, σαν παιδί του φθινοπώρου, αυτή η εποχή μου ασκεί μια ιδιαίτερη, μοναδική γοητεία... Την προτιμώ και από τις άλλες και μου ταιριάζει και περισσότερο όσον αφορά την ιδιοσυγκρασία μου. Πότε ήλιος και κανονικές θερμοκρασίες, πότε βροχή και αέρηδες και άλλοτε ζέστη ή συννεφιά με δροσούλα... Τα "σκαμπανεβάσματα" του καιρού αντίστοιχα των διαθέσεων μου. Τώρα είμαι σε φάση "χειμερίας νάρκης" ή αλλιώς "έχω εξεταστική, κυρίως λιώνω σπιτάκι μου και καμιά έξοδος αφού πείσω τη Χριστίνα και την σπρώξω"... Βαριέμαι απίστευτα, ελλεινά, τραγικά... Θέλω να τελειώσει η εξεταστική και να "ξυπνήσω"! Θέλω τους φίλους μου, τις εξόδους μου και τις εκδρομούλες, τα μαθήματα τα απογευματινά και τις "εξόδους - καπάκι" προς Θησείο, βραχάκια, ρακόμελα. Θέλω τις ώρες μου τις ελεύθερες να διαβάσω και να ταξιδέψω με τα διαβάσματά μου, την ησυχία και την ηρεμία μου να αφοσιωθώ στα γραψίματά μου. Θέλω τα ξενύχτια αυτά σε σπίτι με επιτραπέζια, φαγητό, ποτό και πολλή - πολλή κουβέντα, αστεία και σοβαρά, καφριλίκια και απόψεις, πότε συγκρουόμενες πότε απόλυτα σύμφωνες. Θέλω τα πρωινά στο άδειο σπίτι να ακούω τη βροχή πίνοντας καυτό (με άρωμα κανέλα,φουντούκι και σοκολάτα) γαλλικό καφέ σε μία από τις πολλές αγαπημένες κούπες μου. Ο άνθρωπος γίνεται ευτυχισμένος με τις αμέτρητες, καθημερινές, όμορφες στιγμές που προσφέρει στον εαυτό του. Αυτό το έχω βάλει πια καλά στο μυαλουδάκι μου. Όσοι τα θέλουν όλα ή τα κυνηγούν, το πιθανότερο είναι στο τέλος να μείνουν με άδεια τα χέρια. Βέβαια, αυτό το γεγονός μπορεί να λειτουργήσει και πολύ αναζωογονητικά για ένα άτομο, το αναγκάζει να στραφεί σε μια νέα αρχή την οποία ίσως δε θα επιχειρούσε κάτω από ομαλές συνθήκες και με ελεύθερη βούληση. Γιατί κανείς δε θέλει να ζορίζει τον εαυτό του. Όλοι κατα βάθος είμαστε λίγο "τεμπέληδες" και "παρτάκες"... Βολευόμαστε και συνηθίζουμε εύκολα, ακόμη κι αν αυτό που κάνουμε ή που έχουμε δεν μας ταιριάζει και τόσο ή δεν είναι το καλύτερο για εμάς. Πολλές φορές έχουμε αυτό που χρειαζόμαστε δίπλα μας και εμείς από φόβο, αδυναμία και άγνοια, αρνούμαστε ή δεν παραδεχόμαστε ότι το έχουμε ανάγκη. Το αφήνουμε να φύγει αμαχητί, το χάνουμε και γουστάρουμε και από πάνω...! Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από όλα αυτά. Κότα αποδείχτηκα και εγώ όταν χρειάστηκε... Και πολλές κότες έχουμε μαζευτεί μου φαίνεται! Τέσπα, αυτό το ποστ ξεκίνησε αλλιώς. Με την αγαπημένη μου εποχή, το φθινόπωρο. Και έτσι κλείνει... Και πλάι του - σε λίγες μέρες δηλαδή - κλείνω κι έγω τα 20 μου χρόνια... Πάλι αυτή η γλυκόπικρη, αγαπημένη, ξεχωριστή "γεύση". Είναι που μαζεύονται εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές, εμπειρίες, όμορφες και άσχημες, μοναδικές και συνηθισμένες, ευχάριστες και επίπονες, όλα μαζί γίνονται ένα μέσα στο καταχωνιασμένο, κρυμμένο "μπαούλο"... Άντε να δούμε τι μου επιφυλάσσουν άλλο ο καιρός, οι καταστάσεις, η τύχη, το κισμέτ και κυρίως οι άνθρωποι...

Έβγαλε κρύο... Καληνύχτα.

"Χριστίνα η ανεκτίμητη"...

2007-09-01T22:21:00.000+03:00

Έχω εδώ και κάποιο καιρό ένα καινούριο σελιδοδείκτη ( ίσως δεν το ξέρουν ακόμη και πολύ κοντινά μου πρόσωπα αλλά κάνω συλλογή... ), δώρο της μαμάς, ο οποίος περιγράφει τα χαρακτηριστικά της Χριστίνας... Πάνω - πάνω γράφει Χριστίνα η ανεκτίμητη ως τίτλο. Στη συνέχεια γράφει:
Έχει εξαιρετική περιέργεια για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Πολύ ευαίσθητη, θέλει κυρίως να γευτεί την ευτυχία και να κάνει ευτυχισμένους τους ανθρώπους γύρω της... Δίνει ολόκληρο τον εαυτό της σε όσους αγαπά. Δεν περιορίζει τα συναισθήματά της κι έτσι η λατρεία της μπορεί να γίνει μερικές φορές καταπιεστική και το ενδιαφέρον της για τους άλλους να μεταμορφωθεί σε αυταρχικότητα! Όμως η παρουσία της ακτινοβολεί καλοσύνη και ζεστασιά. Η εντιμότητα, η ειλικρίνεια και η αφοσίωσή της στους άλλους, την κάνουν ανεκτίμητη. Λατρεύει το απροσδόκητο και καινούριο. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να προσελκύσετε την προσοχή της και συνεπώς το ενδιαφέρον της! Αγαπά την περιπέτεια... και τους περιπετειώδεις τύπους. Προσοχή: η έλλειψη διακριτικότητας κι ευγένειας πληρώνεται ακριβά μαζί της...

Χμμμ... Με περιγράφει καλά, θαρρώ, ίσως πιάνει το νόημα μου... Βέβαια, ποτέ τίποτα δεν είναι δεδομένο, ιδίως αν έχει να κάνει μαζί μου... Βλέπεις, αγαπώ την περιπέτεια,χαχα ;) Τα έχει πει όλα ο Μίλτος για μένα: "Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα"... Καλό βράδυ!!!

Σσσσσσσ....Ησυχία...

2007-08-18T17:40:00.000+03:00

Το τραγουδάκι είναι το τελευταίο κόλλημά μου, με πέτυχε στην Ξάνθη... Λέγεται Sewn και είναι από το συγκρότημα The Feeling. Δυστυχώς από Ξάνθη δεν μπορώ να το ανεβάσω κάπου, οι γνωστοί ας μου το υπενθυμίσουν απο Δευτέρα στην Αθήνα να τους το στείλω μσνικά... Φιλάκια από τη μακρινή Ξάνθη, χιχι... :

Give me the song and I'll sing it like I mean it
Give me the words and I'll say them like I mean it
Cos you got my heart in a headlock
You stopped the blood and made my head soft
And God knows
You've got me sewn

Nah nah nah etc.

Danny boy, don't be afraid to shake that ass and misbehave
Danny boy, I now you got time, but what are you waiting for,
Anyway the dust may just blow away, if you wait for a windy day
But you may find the chance has passed you by;
I can't do the walk
I can't do the talk
I can't be your friend
Unless I pretend

So give me the song and I'll sing it like I mean it
So give me the words and I'll say them like I mean it (aah, aah, ahh)
Cos you got my heart in a headlock
You stopped the blood and made my head soft
And God knows
You've got me sewn

Nah nah nah etc.

Danny boy, don't be a fool
Take upon to break a rule
Danny boy you're lookin' so low
You lookin' like the dead grown old
Anyway the blues may just wash away, if you wait for a rainy day
But you may find, the chance had passed you by
I can't do the walk
I can't do the talk
I can't be your friend
Unless I pretend

So give me the song and I'll sing it like I mean it
So give me the words and I'll say them like I mean it (aah, aah, ahh)
Cos you got my heart in a headlock
You stopped the blood and made my head soft
And God knows
You've got me sewn

Nah nah nah etc.
You've got me sewn
Nah nah nah etc.
Ooowooohhh ooowwooh
yea yea yea yeah

Give me the song and I'll sing it like I mean it
Give me the words and I'll say them like I mean it

You've got my heart in a headlock
You stopped the blood and made my head soft
You've got my heart in a headlock
You stopped the blood and made my head soft
You've got my heart in a headlock
You stopped the blood and made my head soft
You've got my heart in a headlock
You stopped the blood and made my head soft
Made my head soft
Made my head soft
Made my head soft
You made my head soft
You made my head soft
You made my head soft
You made my head soft
Yeah, yeah, yeah........

Όλα στο φως...

2007-08-17T15:22:00.000+03:00

Για καιρό είχα πάψει να βλέπω καθαρά... Ήμουν στην κοσμάρα μου, αρνιόμουν να ασχοληθώ ενεργά με τη ζωή μου και τις ακόλουθες επιλογές. Είχα εφησυχαστεί μέσα σε ένα θολό τοπίο υποχρεώσεων και συμβατικών επιλογών. Γενικότερα, ακολούθησα την οικεία στρατηγική της Χριστίνας, τη φυγή και την αποστασιοποίηση από όλα τα σημαντικά. Είχα, όμως, θέσει και το δίλημμα: να κόψω τις κακές συνήθειες και τις φοβίες και να σταθώ στα πόδια μου ρισκάροντας να πληγωθώ ξανά μέσα σε κάτι δοκιμασμένο ή να τρέξω πίσω από το καινούριο, το άγνωστο, αλλά πολλά υποσχόμενο κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον;;; Χτες πήγα βόλτα το βραδάκι στην Ξάνθη με μια παλιά φίλη. Ήπιαμε το ποτάκι μας και μετά - κλασικά :) - περπάτημα στην Παλιά Πόλη. Στη φίλη μου δεν είχα πει τίποτε για το δίλημμα. Η απόφαση - έλεγα στην Αθήνα - πρέπει να οριστικοποιηθεί στην Ξάνθη. Και ξαφνικά, εκεί που περπατάγαμε σιωπηλές και σκεπτικές πλάι στο ποτάμι, κάτι συνέβη. Ένα φως, μια έκλαμψη... Αποφάσισα. Θα κόψω τις βλακείες και θα κάνω αυτό που έπρεπε να είχα κάνει: θα κάτσω να το παλέψω. Όπως λέει το Ματινάκι, καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες. Και η ιστορία αυτή φαινόταν ότι δεν είχε τελειώσει, παρόλες τις προσπάθειες που έκανα σε πείσμα μου να αποδείξω το αντίθετο. Και σίγουρα δε θα ήταν δίκαιο, ούτε για μένα ούτε για το καινούριο να αδικήσω την αξία του. Πρέπει οι λογαριασμοί να είναι κλεισμένοι πριν ξεκινήσεις για το νέο. Θα πάω, λοιπόν, κι ας μου βγει και σε κακό. Κι ας πληγωθώ ξανά. Μόνο που δε θα το έχω βάλει στα πόδια και έτσι δε θα έχω κανένα λόγο πια να κατηγορώ τον εαυτό μου... Αλλάζω status,λοιπόν και μακάρι όλα να πάνε καλά...

Θέλω να χωθώ ξανά στη γνώριμη αγκαλιά και να νιώσω πάλι τόσο δα μικρή...

Το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα...

2007-08-10T00:40:00.001+03:00

Α, ρε, Μίλτο, "τα είπες όλα" με το τραγούδι σου...! Αυτό είναι, ό,τι με χαρακτηρίζει ακριβέστερα.... Εννοείται στο repeat τις τελευταίες μέρες! Πάλι καλά που φεύγω Ξάνθη σε λίγες μέρες. Όταν έρχονται τα ζόρια, πάντα και μόνο η φυγή με σώζει. Προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει τώρα τελευταία, αλλά μάλλον δύσκολο. Είμαι ένα βάσανο περιφερόμενο...! χαχα! Ήρθε η ώρα, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, το νιώθω. Ή θα τα διαλύσω όλα και θα επιζήσω ή θα τα διαλύσω όλα απλώς, τελεία και παύλα... Έτσι είναι η ριμάδα η ζωή, για να μάθεις να λες μεγάλες κουβέντες. Και γω που να με πάρει, τις λέω... Ποτέ δε θα μάθω, ποτέ όμως! Δεν μπορώ να καταλάβω τι μου έχουν βρει κάποιοι άνθρωποι και ασχολούνται μαζί μου. Δεν αξίζω ίσως τόσα όσα δείχνω και επιζητώ στους και από τους άλλους. Θα ήθελα να μπορώ να αυτοκαθορίζομαι, δυστυχώς όμως πάντα λειτουργώ και υπάρχω για κάποιους άλλους, γι΄αυτούς που αγαπάω, γι΄αυτούς που νοιάζομαι, γι΄αυτούς που μου τραβάνε την προσοχή και το αξίζουν... Καληνύχτα, όνειρα όμορφα.

Διακοπές...

2007-08-01T22:59:00.000+03:00

Αύριο το καράβι αναχωρεί το πρωί για Μήλο. Θα αφήσω πίσω την Αθήνα μου, μόνο για λίγο. Διακοπές!

Εγώ θα περιμένω, να ξέρεις...

Ατιτλοφόρητο vol7

2007-07-24T18:57:00.000+03:00

Πάλι εδώ. Είναι ίσως το αίσθημα φυγής που με οδηγεί, ίσως και λιγάκι - τόσο δα μόνο - η ματαιοδοξία μου, σε όλα... Όπως και να έχει τον τελευταίο μήνα (ίσως κάτι λιγότερο, ίσως κάτι περισσότερο) είμαι σε μια φάση σύγχυσης και δε λέω να βγω με τίποτα από εκεί. Προσπαθώ να ταρακουνήσω τη Χριστίνα, να συνέλθω, αλλά δεν μπορώ, τουλάχιστον προς το παρόν... Μάλλον πάλι η Ξάνθη θα με σώσει, η απομόνωση όπου κι αν αυτή επιτευχθεί. δεν ξέρω τι να κάνω με πολλά πράγματα στη ζωή μου. Θέλω αλλαγές, αλλά παράλληλα με φοβίζουν. Είναι η δύναμη της συνήθειας μάλλον και η φαινομενική κατ΄ιδέα - περισσότερο - ηρεμία που με διαπνέει. Μάλλον όμως πρόκειται για αδιαφορία, ποια ηρεμία;;; Πρέπει κάτι να με συγκλονίσει, να ξυπνήσω. Τώρα πρόσωπο θα είναι, γεγονός, δεν ξέρω. Συνήθως είναι πρόσωπο, βέβαια, αλλά στην παρούσα φάση δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο. Ξανακαπνίζω. Ξανακάπνισα. Δεν ξέρω, "μου την βάρεσε" άσχημα τις προάλλες, το ήθελα. "Γιατί, ρε, αφού το είχες κόψει;", ακολούθησε η ερώτηση μετά την ανακοίνωση. "Παρατήστε με...", η μόνη απάντηση από μέρους μου, δεν έχω ούτε το θάρρος να με υπερασπιστώ. Κάνω βλακεία, το ξέρω, αλλά το συνηθίζω τελευταία... Βαρέθηκα. Προσπαθώ. Βαριέμαι, τα παρατάω, ίσως κουράστηκα. Δεν ξέρω, ελπίζω να ξυπνήσω, ψάχνω κίνητρα... Όλοι δικαιούνται μια φάση απάθειας θαρρώ. Εμένα με τρομάζει όμως, δεν το συνηθίζω, είμαι και λιγάκι αυστηρή με τη Χριστίνα. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι αμείλικτη, αλλά έχω αλλάξει, καιρό τώρα. Προσπαθώ, αλήθεια. Για ποιον ή γιατί, το ψάχνω, ίσως αυτό φταίει. Μόλις βρω απαντήσεις, θα δείξει. Θα την βρω την άκρη, είμαι σίγουρη, όλα θα πάνε καλά.

Θέλω να ταξιδέψω, πάλι και πάλι... Με ένα βλέμμα, με μια λέξη. Περιμένω την πρόσκληση...

Μια υπέροχη μέρα...

2007-07-22T02:19:00.001+03:00

Καλοκαιράκι, εκδρομούλα στη θάλασσα με καλή παρέα και απίστευτη διάθεση και ενέργεια... Ό, τι θέλεις δηλαδή στα 20 σου. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι ανέμελος, να περνάς μια μέρα χωρίς άγχος, πίεση, "πρέπει"... Μ' άρεσε πολύ, είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο καλά, να αφιερωθώ σε μένα και σε αγαπημένα πρόσωπα και μόνο. Και τα είχε όλα η μέρα: γέλια, βλακείες, μπάνιο στη θάλασσα, παιχνίδι, κουβεντούλα και κουσκουσάκι, προβληματισμούς και εκμυστηρεύσεις... Όπως πάντα δηλαδή σε αυτήν την παρέα που τα έχει όλα ;) ! Είμαι μάλλον πολύ τυχερή και λιγάκι αχάριστη. Για όσα δεν έχω εκτιμήσει όσο θα έπρεπε... Νιώθω πολύ δυνατή ξαφνικά. Ίσως να ετοιμάζομαι για το φθινόπωρο, για αλλαγές στη ζωή μου και τους στόχους μου... Έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου, ένα πλάνο της ζωής μου (πολύ γενικό βέβαια, γιατί ποτέ δεν ξέρεις...), τι θα κάνω από εδώ και πέρα. Σήμερα γέμισα μπαταρίες, αλήθεια. Αισθάνομαι ότι δε φοβάμαι πια, δε θα είμαι μόνη μου σε όλα αυτά που θέλω και ετοιμάζω. Σε αυτά που θα έρθουν να μας βρουν και σε όσα σχεδιάζουμε...

Το τραγουδάκι μου το "κόλλησε" το ημισφαίριο (μου έκανες ζημιά γμτ, παίζει συνεχώς τώρα :Ρ ) και δεν ξέρω γιατί αλλά θέλω να το αφήσω εδώ... Καληνύχτα:

Ξέρω πως δε ζητάω συγγνώμες
και αδιαφορώ για τις υπόλοιπες γνώμες
ακούω μόνο την καρδιά μου και ενεργώ σε κάθε της θέλημα
και έτσι συχνά δεν ψάχνω τα ωφέλημα
μα αναζητώ επίμονα εκείνα που έχουνε έρωτα
και αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω

Κράτησα μια φράση απ' ό,τι μου χες πει εκείνο το βράδυ
ένα μικρό παιδί πέρασε από μπροστά σου
καθώς σου πρόσφερα ένα χάδι και ένα λιβάδι γεμάτο κίτρινες τουλίπες
κι εσύ μου πες "συγγνώμη μοιάζει αστείο, αλλά μου δίνεις τα πάντα
ενώ εγώ δε χρειάζομαι τίποτα
και έτσι χωρίζουμε τώρα ανύποπτα, για να μη πληγωθούμε αργότερα"
Θεέ μου, μη χειρότερα.

Πάθος ήμουν κι όχι λάθος
τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...
μη μου λες να γυρίσω
μόνη θα συνεχίσω..

Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις
και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου
και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνη σου
και δε μου φαίνεται παράλογο
μα θα μ'ήθελες πίσω

Μη ζητάς άλλη εξήγηση
δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις
μες στα όρια του κόσμου σου
δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις..

Έκανα τα πάντα
ο κανόνας έλεγε αγάπη και αφοσίωση
και εξοικείωση με κάθε σου τρέλα
χορούς στη βροχή, κολύμπι το Νοέμβριο
γυμνοί στην ταράτσα με ξαπλώστρες και ομπρέλα
Και τώρα που έφυγες ο κόσμος άλλαξε
Θα ξεκουμπώσω τα φτερά μου από τα χέρια
Δε θα μιλάω σουαχίλι στο σκύλο σου
και δε θα κελαηδούν electro-dance τα περιστέρια

Φώτα λάμπουν όπως πρώτα
μόνη είμαι κι είσαι πιόνι
μη μου λες να γυρίσω
μόνη θα συνεχίσω..

Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις
και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου
και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνη σου
και δε μου φαίνεται παράλογο
μα θα μ'ήθελες πίσω

Πάθος ήμουν κι όχι λάθος
τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...

Το ποτάμι πλημμύρισε το δρόμο
πήρε μαζί του έναν αστείο ταχυδρόμο
που χε στα χέρια του ένα κίτρινο δέμα
με δύο τουλίπες, μια καρδιά και ένα ψέμα
και έβρεχε μικρές πυγολαμπίδες
για να διαβάζει μέρα νύχτα τις σελίδες
που χεις κρυμμένες βαθιά μέσα στην τσάντα
δικός σου για πάντα

Μη ζητάς άλλη εξήγηση
δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις
μες στα όρια του κόσμου σου
δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις..

Όλα θα πάνε καλά, είτε με αυτόν τον τρόπο είτε με τον άλλον... Η ζωή είναι απίστευτα όμορφη για να "σου τα χαλάσει" τελευταία στιγμή. Θέλω να ταξιδέψω, κυριολεκτικά και μεταφορικά...

3 birds were singing...

2007-05-23T20:56:00.000+03:00

Αυτή η φράση είναι ΌΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!! Κάποιοι - αν το σκεφτούν καλύτερα - θα καταλάβουν ότι με χαρακτηρίζει... Είχα καιρό να την σκεφτώ και να την αναφέρω. Την είπα πριν από λίγες μέρες στο τηλέφωνο, σε ένα αγαπημένο φατσάκι ( :Ρ ) και λιώσαμε στα γέλια... Τώρα πριν από λίγο, καθώς καθόμουν ήσυχα και μόνη μου στον καναπέ μου, ξαναπέρασε από το μυαλό μου. Ασυναίσθητα χαμογέλασα. Είχα καιρό να χαμογελάσω έτσι, σκεπτόμενη κάτι ενώ κάθομαι μόνη μου. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να ταξιδέψεις με μία μόνο λέξη ή φράση, με μια περαστική εικόνα, με ένα άτομο, με ένα βλέμμα... Θέλω - από πάντα δηλαδή - ήθελα η ζωή μου να μοιάζει με ταξίδι. Δε με νοιάζει η Ιθάκη ( δεν ξέρω καν αν θέλω να φτάσω στην Ιθάκη ή στη Μύκονο ή στις Σπέτσες... χαχαχα!!! ), με νοιάζει μόνο η διαδρομή, το ταξίδι καθαυτό. Είχα καιρό, πραγματικά πολύ καιρό να δω τη ζωή, τη ζωή μου, με αυτόν τον τρόπο. Όπως τότε δηλαδή... Έχω βαλτώσει μάλλον, αυτό φταίει, αλλά ως εδώ. Δες τι παθαίνει με μια φράση, με ένα χαμόγελο, μέχρι και ταξίδι κάνεις! Εμένα αυτή η φράση θα με σώσει. Θυμάμαι την λέγαμε συνέχεια, 3η Λυκείου. Με πείραζαν στην παρέα, αφενός που μου είχε κολλήσει, αφετέρου που - και καλά... - με χαρακτήριζε... Μπορεί να έχω πάψει να είμαι παιδί, αλλά "3 birds were singing" εύχομαι να μην πάψω ποτέ! Στην κοσμάρα μου που χωράει λίγους και καλούς ;-) ... Πάντα.

Με τρομάζει... που θέλω να με ταξιδέψει ξένο βλέμμα...

Οι ανάγκες που ουρλιάζουν...

2007-04-29T01:01:00.000+03:00

Ή αλλιώς: να 'χα ένα μολύβι να τραβήξω μια γραμμή να τα διαγράψω όλα... Η ζωή όλων γύρω μου περνάει από μπροστά μου τρέχοντας μην μπορώντας πια ούτε παράλληλους δρόμουσ να διαλέξω. Ακόμη και στη δική μου παραμένω θεατής. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, ΤΙΠΟΤΑ. Και η δική μου που μοιάζει άψογη, μη γελιέστε, δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα... Με τη διαφορά πως εγώ το βουλώνω. Περνιέμαι για γκρινιάρα, μα σα θα δεις το μέσα μου, θα καταλάβεις. Παίζει να είμαι και το πιο βολικό άτομο... Η ανάγκη σε - με κάνει. Πάντα έτρεφα οίκτο για τα άτομα που συνεχώς κλαψουρίζουν στους ώμους των άλλων, λες και οι άλλοι είναι ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ. Όλα αυτά είναι βλακείες... Πρέπει να μπορείς να δεις τα πάντα, ακόμη και το μέσα των άλλων, για να αντιληφθείς όλη την έκταση της δυναμής τους. Θαρρείς πως τα δέντρα που λυγίζουν στο δυνατό αέρα σπάνε; Δε θα μιλήσω για όλα, αλλά ειλικρινά πιστεύω πως οι αποτυχημένοι στη ζωή είναι τόσο λίγοι, μοναχά όσοι τα παρατάνε και αφήνονται. Οι υπόλοιποι ας κλαίνε, ας χτυπιούνται, ας φωνάζουν, στέκουν όρθιοι, να το θυμάσαι αυτό στις δύσκολες στιγμές... Είναι στην καταραμένη, μα συνάμα χαρισματική φύση του ανθρώπου αυτό, που όπως συχνά το αποκαλώ ωμά, λέγεται απλά ανάγκη επιβίωσης. Συνεχίζουμε, λοιπόν, τις αναγκαστικά μοναχικές μας διαδρομές. Και εγώ, όπως το έχω υποσχεθεί αναρίθμητες στιγμές στον εαυτό μου, με ψηλά το κεφάλι. Πατάω γερά και μόνη μου τα πόδια μου σε τούτη τη γη και δε φοβάμαι κανέναν και τίποτα... Ίσως μόνο το σκοτεινό βυθό μου.

Καληνύχτα, όλα γίνονται για καλό, να το θυμάσαι. Η ζωή σε αυτήν τη φάση είναι πολύ μικρή για τόσες πολλές σκοτούρες. Μάλλον μοιάζει με παιχνίδι που παίζεις με ενθουσιασμό και πάθος κι ας ξέρεις πως εσύ συνήθως χάνεις...

Όσα ζητώ, τα παίρνεις πίσω...

2007-04-24T19:54:00.000+03:00

κι ό,τι μου δίνεις, το παίρνεις πίσω... Είναι στιγμές που εύχομαι να μη σε γνώριζα... ποτέ. Τα θέλω όλα κι έτσι πάντα και μόνο το τίποτα με αποζημιώνει.

I'm loving angels instead....

2007-03-31T20:57:00.000+03:00

I sit and wait
Does an angel contemplate my fate
And do they know
The places where we go
When were grey and old
cos I have been told
That salvation lets their wings unfold
So when Im lying in my bed
Thoughts running through my head
And I feel the love is dead
I'm loving angels instead

And through it all she offers me protection
A lot of love and affection
Whether I'm right or wrong
And down the waterfall
Wherever it may take me
I know that life wont break me
When I come to call she won't forsake me
I'm loving angels instead

When Im feeling weak
And my pain walks down a one way street
I look above
And I know I'll always be blessed with love
And as the feeling grows
She breathes flesh to my bones
And when love is dead
I'm loving angels instead

And through it all she offers me protection
A lot of love and affection
Whether I'm right or wrong
And down the waterfall
Wherever it may take me
I know that life won't break me
When I come to call she won't forsake me
I'm loving angels instead

And through it all she offers me protection
A lot of love and affection
Whether I'm right or wrong
And down the waterfall
Wherever it may take me
I know that life won't break me
When I come to call she won't forsake me
I'm loving angels instead....

Μακάρι όλα να ήταν απλά μες στο μυαλό μου... Το τραγούδι υπέροχο από τη φωνή του Robbie. Έχω κολλήσει από χτες. Ο καιρός μόνο θα δείξει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος όσον αφορά τις επιλογές μας. Το μόνο που ξέρω είναι πως κάθε φορά που πάω να λυγίσω, κάτι με κρατάει όρθια και συνεχίζω, ο εαυτός μου αρνείται να σπάσει.....

Πώς γίνεται....

2007-03-08T22:53:00.000+02:00

να μου λείπεις τόσο πολύ, έστω κι αν έχω να σε δω μία μέρα;
και μόνο στη σκέψη ότι μένουν άλλες δύο μέρες, το μόνο που πραγματικά θέλω είναι να πέσω σε ένα βαρύ λήθαργο και να ξυπνήσω μόνο όταν εσύ θα είσαι δίπλα μου;
να βρίσκομαι συνεχώς 504 χλμ βορειότερα, ενώ το σώμα μου είναι Αθήνα;
να γεμίζεις το μυαλό και την καρδιά μου και να μην αφήνεις χώρο για τίποτα άλλο;
να ζω μονάχα όταν είσαι εδώ, στο πλάι μου;

Τα φιλιά μου στη μακρινή Σαλονίκη... Άτιμη πόλη...!!!

Πέντε / ευχαριστώ για την πασούλα, Σταυρούκο μουουου!!!

2007-02-21T19:31:00.000+02:00

Ο πρώτος μεγάλος έρωτας: Κάπου στα 13 με έναν συμμαθητή μου, το Γιάννη, και πολύ καλό μου φίλο. Κράτησε 3 ολόκληρα χρόνια, ποτέ δεν τόλμησα να κάνω κίνηση - ήμουν από τότε πολύ ντροπαλούλα, χιχι - ώσπου το καλοκαίρι της 3ης Γυμνασίου προς 1η Λυκείου ξενέρωσα που δεν ήθελε να ακούσει το "Το σ΄αγαπώ" του Μιχαλάκη που του το αφιέρωνα ( εμμέσως πλην σαφώς) τηλεφωνικώς από την Αθήνα... Άδοξο το τέλος, αλλά όποτε τον βλέπω, χαίρομαι πολύ και τα θυμάμαι όλα αυτά με ένα πολύ γλυκό και γεμάτο χαμόγελο...
Δεν ήθελα να περάσω Νομική, αλήθεια. Ποτέ δε μου είχε περάσει από το μυαλό, προτού να συμπληρώσω το μηχανογραφικό μου. Το μεράκι μου ήταν και είναι η Φιλολογία. Αν δε συμφωνούσε με την επιλογή μου αυτή εκείνο το καλοκαίρι ο αγαπημένος μου φιλόλογος, τώρα όλα θα ήταν αλλιώς... Ωστόσο, δε μετανιώνω μέχρι στιγμής, νομίζω.
Το πιο μεγάλο όνειρό μου είναι να γίνω συγγραφέας. Η όλη διαδικασία "γέννησης" με συναρπάζει.
Λατρεύω να μου δείχνουν αδυναμία. Θέλω τα άτομα γύρω μου να μ΄αγαπούν και να μου το δείχνουν. Να μ΄αγαπούν έτσι όπως είμαι κι ας είμαι καταπιεστική ή υπερβολική ή κακομαθημένη. Σ΄αυτό ευθύνονται περισσότερο μάλλον οι γονείς μου και ο μεγάλος μου αδερφός με την υπερβολική τους αγάπη, τα χάδια τους και την υπερπροστασία τους.
Ο αιφνίδιος και άδικος θάνατος του παππού μου τον Οκτώβριου του 2004 ήταν ό,τι μου έχει στοιχίσει περισσότερο ποτέ μέχρι τώρα... Η αλλαγή που υπέστησε το "είναι" μου φανερώνεται πια σε κάθε απώλεια. Τότε ήταν που έμαθα πρώτη φορά πως είναι να "φεύγει" κάποιος από τη ζωή σου χωρίς να το θες, πως είναι να μαθαίνεις να ζεις με την απουσία του άλλου. Από τότε έχω καταφέρει και έχω δεχθεί την παρουσία διάφορων εννοιών στη ζωή μου, όπως της απώλειας, της απουσίας, της έλλειψης και της ανάγκης της επιβίωσης υπό την καθοδήγηση της λησμονιάς.

"Do you think our love can do miracles?"

2007-01-29T22:07:00.000+02:00

....
....
.... I think our love can do anything we wanna do....

Της αγάπης την ουσία, την μετρώ στην απουσία...

2007-01-23T22:19:00.000+02:00

Σε λάθος πράγματα
Ψάχνουν να βρουν οι ανθρώποι χαρά
Γι αυτό και δεν μπορούν
Ευτυχισμένοι
με ό,τι έχουν να αισθανθούν....

Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι το να είσαι ευτυχισμένος δεν εχει να κάνει με το τι έχεις, αλλά με το τι πραγματικά θέλεις εσύ από τη ζωή σου γενικά, τις επιλογές σου και τους ανθρώπους δίπλα σου. Είμαι πολύ καλά αυτήν την περίοδο και δε θα μου το χαλάσει κανείς και τίποτα. Ούτε τα φαντάσματα του παρελθόντος ούτε σκιές του παρόντος. Όποια κι αν είναι τα θέλω των άλλων, είναι δικά τους και εμένα δε μ΄αγγίζουν ( καλώς ή κακώς ). Μονάχοι όλοι πορευόμαστε - ευτυχώς και δυστυχώς - και κάποιες στιγμές είναι που συνταξιδεύουμε...

Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω...

Τσίπουρο - Θέλω να τα πιω - Εξεταστική

2007-01-14T22:36:00.000+02:00

"Χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνωωω...."

Αααχ, όλα καλά και ωραία, μα η εξεταστική... Να πάρει ευχή, πάλι βλακεία θα γίνει!
Να περνάτε όμορφα, παιδάκια, η ζωή είναι ωραίααα...!!!

Φιλάκιααα πολλάαα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος....

2006-12-31T18:51:00.000+02:00

Και τι να πρωτοθυμηθώ; Μια ολόκληρη ζωή συμπυκνωμένη σε στιγμές στη σχολή, στις εκδρομές, στις βόλτες, στα ξενύχτια, στην ΑΘΗΝΑ ΜΟΥ... Το πρώτο φιλί, αλλά και το πρώτο ξενύχτι με παρέα, η πρώτη βόλτα στα βραχάκια, αλλά και το πρώτο μάθημα στην εξεταστική, οι πρώτες φωτογραφίες της παρέας, αλλά και οι άπειρες ώρες στα τηλέφωνα (χεχε, πλούσιος ο ΟΤΕ σε περίοδο εξεταστικής και όχι μόνο...)... Αυτές είναι λίγες μόνο από τις στιγμές που έχουν χαραχθεί στην ψυχή και δε σβήνουν. Οι γνωριμίες στην αρχή, η παρέα αργότερα, τα ξενύχτια, η σχολή, το διάβασμα και η εξεταστική, οι βόλτες, τα καρδιοχτύπια, και γενικά οι χαρές και οι λύπες, ο ενθουσιασμός και η απογοήτευση, αυτά και άλλα τόσα με έκαναν αυτήν τη χρονιά να αισθανθώ πιο ζωντανή από ποτέ... Είμαι ευτυχισμένη για τις τόσο όμορφες στιγμές που μοιράστηκα με κάποια άτομα και νιώθω πολύ τυχερή για όσα έχω ζήσει μέχρι τώρα... ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!!!!!!!!!

Μου λείπεις πολύ-πολύ-πολύ αυτές τις μέρες... Σ'αγαπάω πολύ να το θυμάσαι... Καλη χρονιά, αγοράκι μου!

Ατιτλοφόρητο vol6

2006-12-06T01:01:00.000+02:00

Από την Κυριακή με έχει πιάσει κάτι. Ίσως να φταίει η παρατεταμένη βόλτα στην Αθήνα που σιγά - σιγά βάζει τα καλά της και στολίζεται για τα Χριστούγεννα... Είναι, μωρέ, εκείνη η γλυκόπικρη γεύση που σου μένει μετά από την πολυαγαπημένη, γνωστότατατη διαδρομή Σύνταγμα - Ερμού - Μοναστηράκι - Θησείο και πάλι πίσω... Με παρέα ή χωρίς, βράδυ ή πρωί, η γλυκιά μελαγχολία είναι απαραίτητη συντροφιά στις βόλτες μου στα αγαπημένα αυτά μέρη λίγες μέρες πριν τις γιορτές. Είναι και όλο αυτό το κλίμα, παγωνιά και τα συνακόλουθα, που σε κάνει να θες να τρέξεις να χουχουλιάσεις σε μια αγαπημένη, ζεστή αγκαλιά και να πεις " σ΄αγαπάω!" τόσο δυνατά, ώστε να σε ακούσουν όλοι...! Έτσι και μένα με έχει πιάσει κάτι, θέλω να λέω στα αγαπημένα μου πρόσωπα τι νιώθω, πόσο τα αγαπάω, συνέχεια. Μιλάω αρκετά στο τηλέφωνο τις τελευταίες μέρες με τους δικούς μου και τη γιαγιάκα μου (εγώ τους παίρνω συνέχεια, άκουσον, άκουσον, η Χριστίνα...), ακόμη και το Βοτσαλάκι μου το έχει καταλάβει και τώρα που είναι αρρωστούλικος με παίρνει συχνότερα!
Το θέμα μας, όμως, είναι αλλού. Σήμερα, 6 Δεκεμβρίου, γιορτάζει ένα πολύ αγαπημένο μου - πια - πρόσωπο. Είναι ένα μικρό παιδί, ένα άτομο που του ΕΧΩ ΑΔΥΝΑΜΙΑ και θέλω τα χρόνια που θα έρθουν να μας βρουν ακόμη παρέα. Χρόνια Πολλά, Νικολάκη μου, όλες οι ευχές μου για ό,τι καλύτερο στη ζωή σου (σε όλους τους τομείς!) είναι δικές σου!!!!
Κι επειδή αυτά θα τα διαβάσουν και άλλοι, και επειδή καιρό το φυλούσα αυτό, καιρός είναι να κάνω μια ευρύτερη αναφορά σε 2 πρόσωπα που, αν και δεν τα έχω αναφέρει σε προηγούμενα posts, ωστόσο σημαίνουν πολλά για μένα. Είναι 2 άτομα που γνωρίζω μόλις 1 χρόνο ( ίσως και λιγάκι λιγότερο...) και είναι πια σημείο αναφοράς της ζωής μου εδώ στην Αθήνα. Ο ένας είναι ο εορτάζων σήμερα ( πολλά - πολλά φιλιά, μικρούλι!!!) και ο άλλος είναι η ΑΔΥΝΑΜΙΑ μου ( ξέρεις εσύ... ). Μπορεί να μην πολυπατάμε στη σχολή όλοι μαζί ταυτόχρονα, ωστόσο, οι στιγμές που έχουμε περάσει μαζί είναι απίστευτες...! Και τι μπορείς να πεις για όλες τις θεϊκές ατάκες σας ( σε στυλ ping - pong, χεχε ), τα πειράγματα στο προσωπό μου ( συνεχίστε, ξέρω πως με λατρεύετε ,όπως και εγώ, πολύ - πολύ...!!!!!), τις απίστευτες συζητήσεις εν ώρα διάλεξης ( καλά, τι αναλύσεις κάνουμε οι άτιμοι...!) και φυσικά την απύθμενη διάθεση που μας διακατέχει για παρακολουθήσεις... Μπορεί να κάνουμε μαζί πράγματα που μοιάζουν απλά και καθημερινά για κάθε παρέα, όμως, για μένα έχουν άλλη αξία, γιατί πολύ απλά δεν τα κάνω με μια οποιαδήποτε παρέα, αλλά με εσάς τους 2 ! Νικολάκη μου και Αναστασάκο μου, ΣΑΣ ΛΑΤΡΕΥΩ και θέλω να ξέρετε πως ένας από τους λόγους που αγάπησα αυτήν τη ριμαδο-σχολή είστε εσείς! Ανυπομονώ να σας δω αύριοοοοοο!!!!!!!!

ΥΓ: Μου έχει λείψει και κάποιος άλλος... Θα σκάσω, έχω να σε δω 3 ολόκληρες μέρες... Σ'αγαπάωωωωω!!!!

Μ΄ακούς;

2006-11-21T23:37:00.000+02:00

Μ΄ ακούς;
...
...
...

Μ΄ ακούς;
...
...
...

Όλα θα πάνε καλά. Όχι ότι δεν το πιστεύεις, αλλά έτσι είναι... Έτσι πρέπει να είναι. Όταν το μαύρο κυριαρχεί στη ζωή, γυρνάω στα περασμένα και παίρνω δύναμη. Μοναχά αυτά με σώζουν ώρες - ώρες. Είναι το συντελεσμένο βίωμα που σε συνδυασμό με τη βεβαιότητα του παρελθόντος και το γνήσιο των συναισθημάτων - αισθημάτων, "γκριζάρουν" λίγο το περιβάλλον. Καλά και άσχημα, όλα είναι προτιμότερα από το αβέβαιο, το άγνωστο. Καλύτερα από μία πιθανότητα να επαναληφθεί η ίδια ιστορία. Δε θέλω να ξαναδώ αυτήν τη φωτογραφία και να ανήκει αυτή τη φορά σε άλλον... Θέλω να ξυπνήσω με τη σιγουριά πως για πολύ - πολύ καιρό ακόμη όλα και όλοι θα είναι εκεί και θα με περιμένουν να επιστρέψω... Να επιστρέψω και να τους πω για ακόμη μία φορά πόσο τους αγαπάω και πόσο τους ευχαριστώ που με μεγάλωσαν και με βοήθησαν να γίνω όλα όσα είμαι τώρα...

Έχω πεθυμήσει να με ξυπνάς από τα χαράματα για να πιούμε μαζί καφέ και να με αφήνεις να κάνω κάτι - ξέρεις τι - κρυφά από τους γονείς, χεχε...

Το τώρα ας μη μείνει.....

2006-11-13T00:39:00.000+02:00

Πολλές φορές έχω νιώσει την εντονότατη επιθυμία - νομίζω δεν το έχω ξαναεπισημάνει - να μπορούσα να πάρω τη μηχανή του χρόνου στα χέρια μου και να προχωρούσα τη ζωή μου σε fast - forward. Ειλικρινά είμαι πολύ περίεργη να δω που θα με βγάλει το μονοπάτι που έχω διαλέξει. Προς το παρόν, δε βλέπω φως, θαρρώ έχω πέσει σε αδιέξοδο ( "...here I am, once again, I'm torn into pieces...." ) . Δεν ξέρω. Ξέρω τι θέλω. Δεν ξέρω τι πρέπει. Ξέρω τι νιώθω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Καλά, το έχω παρακάνει με το αξίωμα της ρόδας. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν μπορώ και να μιλάω, θα τρελαθώ και γω στο τέλος και θα παρασύρω στην τρέλα μου και τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Που να καταλάβεις το βυθό που κρύβει ο άλλος μέσα του και πως να νιώσεις; Λέω να φύγω για 2-3 μερούλες, όχι αυτή τη βδομάδα ( έρχονται οι δικοί μου ) , αλλά την επόμενη. Με παρέα ή χωρίς, το έχω ανάγκη. Να αλλάξω παραστάσεις, να σκεφτώ και να ξεφύγω. Πλησιάζει η έκρηξη και θα έχουμε αθώα θύματα. Έχω πιεστεί τόσο από την πολλή ασυδοσία...

Αν είχα μόνο μια στιγμή θα ήταν να 'σουν εδώ...
Ούτε με το μαξιλάρι σου κοιμήθηκα αγκαλιά...

"Να είσαι εκεί....

2006-11-09T15:46:00.000+02:00

...πάντα μέσα στη ζωή μου / τα φώτα της να ανάβεις κι ας μην την ζεις μαζί μου. / Αν λίγο μ΄αγαπάς, να είσαι εκεί / αγάπη της ζωής μου, αγάπη δυνατή..."

Από το καινούριο τραγούδι του Μιχάλη. Μ΄άρεσε πολύ, το λάτρεψα στο πρώτο άκουσμα από την ΤιΒι ( Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ). Η ζωή κυλά πολύ ήρεμα, μέχρι το επόμενο βέβαια ταρακούνημα. Είπαμε, είναι γνωστό ότι ισχύει το αξίωμα της ρόδας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά εμένα. Ώρες - ώρες εύχομαι να σταματήσω να νιώθω τόσο έντονα, είτε το καλό είτε το κακό...

Σ΄αγαπάω. Να είσαι εκεί, ακούς??? Αγάπη της ζωής μου, Αγάπη Δυνατή........

Το μόνο που θέλω είναι......

2006-11-05T03:14:00.000+02:00

...να΄μαι μαζί σου.... Καληνύχτα, ψυχή μου...

Χωρίς λόγια....

2006-10-30T01:42:00.000+02:00

Είναι περίεργο το που σε βγάζει η ζωή... Για αλλού ξεκινάς, αλλού καταλήγεις και αλλού επιθυμείς να αράξεις... Δεν υπάρχει πιο πολυχρησιμοποιημένο σχήμα στη ζωή μου από την τραγική ειρωνεία... Κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Αν καθίσω και τα σκεφτώ τα πράγματα, νιώθω πως θα τρελαθώ, κανονικότατος παραλογισμός. Όλοι πορευόμαστε, τελικά, με τα δικά μας προσωπικά, κρυφά αγκαθάκια, καλά καρφωμένα, άλλα στην καρδιά, άλλα στο μυαλό... Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι βάρος κουβαλάει ο άλλος... Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως θα ήταν τα πράγματα, αν... Καλύτερα, χειρότερα, δε θα μάθω ποτέ και δεν έχει νόημα. Όχι πια. Κοιτάω μόνο μπροστά, αυτό είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πριν από κάποιο διάστημα. Και το έκανα, το κάνω και θα το κάνω. Όχι επειδή είμαι σκληρή, αλλά επειδή δε θα μπορούσα να ζήσω αλλιώς. Επιβίωση.

Οι σκέψεις ασυνάρτητες, τραγικές
γερνάνε τις στιγμές.
Αντίστροφα ο χρόνος κυλά
σε όσα αγάπησα με μια ματιά.
Μορφές αγαπημένες βιαστικά περνούν
- στην ιδιωτική μου στερνή προβολή -
προτού να χαθούν στη μαύρη τούτη σιωπή.

Βαρέθηκα πια να κοιτώ
το τρομερό μόνο κενό.
Μέσα από γκρίζα σύννεφα καπνού
αφήνομαι στην πλάνη του πιοτού.
Δυνατοί είναι όλοι αυτοί
που μιλούν φωναχτά
και ταξιδεύουν στ' ανοιχτά.

Δεν είμαι εγώ αυτή,
παραμιλά μια κραυγή.
Ποτέ δε θα'ρθει η λύτρωση
αν δεν πνιγούμε στην κορύφωση.
Ανυπομονώ πια να ξεχνώ,
το τέλος πριν αντικρύσω
σιωπηλά μοναχά να χαθώ...

01/06/06

Το κάτι που πέτυχα κάπου ανάμεσα στα χαρτιά μου και σε συνδυασμό με κάποιες πρόσφατες στιγμές με οδήγησαν στο πληκτρολόγιο σήμερα το βράδυ... Καλό ξημέρωμα να έχουμε και χωρίς σκέψεις αν γίνεται...

And I'd give up forever to touch you...

2006-10-17T00:11:00.000+03:00

Ακούω εδώ και 2 μέρες το "Iris" από Goo Goo Dolls. Είμαι Ξάνθη, στο πατρικό μου, έχω συναντήσει αρκετά αγαπημένα μου πρόσωπα, κυκλοφορώ σε παλιά, γνώριμα μέρη και κυρίως φοράω ένα - από τα πολλά, χεχε - αγαπημένο κασκόλ μου ( έχει απίστευτο κρύο εδώ πάνω ). Λίγες ώρες πριν, καθόμουν με τους δικούς μου στο σαλόνι, μπροστά στο αναμμένο τζάκι με μια κούπα ζεστή σοκολάτα στα χέρι. Ασυναίσθητα μου ήρθε στο μυαλό σε μια στιγμή απόλυτης σιωπής το τραγούδι και πιο συγκεκριμένα ο στίχος "And all I can taste is this moment...". Έτσι αισθάνομαι και αισθανόμουν πάντα για τους τόσο δικούς μου ανθρώπους. Μου αρκεί μια τέτοια στιγμή, κάτι τόσο απλό και καθημερινό για να νιώσω όμορφα που υπάρχουν στη ζωή μου. Γι' αυτό ακριβώς μου λείπει ακόμη τόσο πολύ ο παππούς. Μπορεί να πηγαίνω μια φορά στο τόσο πια στο χωριό, αλλά τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Το ένιωσα ακόμη πιο έντονα αυτές τις μέρες που σχεδόν καθημερινά είμαι εκεί για τη γιαγιά μου. Και γίνεται πιο έντονο όταν πάμε να τον δούμε. Το Σάββατο πήγαμε με τον μπαμπά και τη γιαγιά: αέρας δυνατός, ερημιά ηχηρή, ένα ζεστό φιλί πάνω στο κρύο μάρμαρο και μάτια υγρά πίσω από ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά... Στα μικρά μου λείπει πολύ, να πιούμε ένα τσιπουράκι μαζί, να του πω ότι πέρασα σε ένα μάθημα, να του δείξω φωτογραφίες από μέρη που πήγα και τόσα άλλα... "I just want you to know who I am...", αυτό δεν πρόλαβα να σου δείξω, παππού, και αυτό θα παραμείνει για πάντα ένα μικρό αγκαθάκι που θα με πονάει κάθε που επιστρέφω. Σε δύο μέρες γυρίζω στην Αθήνα, πίσω στη δική μου προσωπική καθημερινότητα και - σχετικά - νέα ζωή. Έχω πεθυμήσει, εξάλλου, πάρα πολύ κάποια πρόσωπα, τόσο που δε θα μου αρκεί μια στιγμούλα για να τα χορτάσω. Έτσι είναι, άλλες φορές λαχταράς κάτι τόσο που - νομίζεις - δε σου φτάνει μια ζωή για να το χαρείς, και άλλες μένεις ψύχραιμος και είτε το απολαμβάνεις για όσο είναι να κρατήσει είτε το βλέπεις να χάνεται... Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι το έχεις εκτιμήσει αυτό που είχες, έστω κι αν ήταν για λίγο. Και ό,τι κι αν συνέβη ή συμβαίνει ή θα συμβεί, είναι σίγουρο πως κάποιες στιγμές σε σώζουν. Αυτό τουλάχιστον γίνεται με μένα, ιδίως ένα βράδυ σαν και αυτό...

Ανυπομονώ να κρυφτώ πάλι στην αγκαλιά σου...

Καλό ταξίδι

2006-10-11T23:54:00.000+03:00

Με τη γεύση από τσιγάρο μπερδεμένη με αυτήν της Lacta, με το άκουσμα του "Έρωτικού" και με χίλιες & μία εικόνες από αγαπημένα πρόσωπα και το πολυαγαπημένο κέντρο της ΑΘΗΝΑΣ μου, φεύγω αύριο... Επιστροφή στα πάτρια εδάφη για μία βδομάδα. Να μου προσέχετε όσοι θα μείνετε πίσω, να περνάτε πολύ όμορφα και μη ξεχνάτε το Χριστινάκι σας. Χαρμολύπη, για άλλη μια φορά. Υπερβολική, για άλλη μια φορά. Μ'αρέσει, όμως, το γεγονός ότι αυτά που ζω, τα ζω έντονα. Ποτέ, τελικά, δε θα καταφέρω να ξεπεράσω το "Γυρισμό". Κάθε "Γυρισμός" είναι ταξίδι και συνάμα ξεριζωμός. Αυτήν τη φορά, ωστόσο, δε φεύγω με βαριά καρδιά. Δεν μπορώ, εξάλλου. Πώς να έχω βαριά καρδιά, αφού την αφήνω πίσω, αφού σου την έχω χαρίσει;;;

Σ'αγαπάω. Καληνύχτα.

Θα περάσουν οι μέρες....

2006-10-08T02:02:00.000+03:00

"Αυτό που με θλίβει φυλάω κρυμμένο / σ΄ένα συρτάρι κλειστό / τραγούδια, εικόνες και όσα μαζί σου / θα ΄θελα να μοιραστώ...."

"...θα σε θυμάμαι καθιστό στο σκαλοπάτι / να μου γελάς και να λούζεσαι στο φως..."

"Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις / δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις..."

"σκέφτομαι πως επειδή τα θέλω όλα, μόνο το τίποτα με αποζημιώνει..."
Δίκιο είχες, τρελόπαιδο, απόλυτο δίκιο...

Ψάχνοντας το χαμένο τίτλο....

2006-10-04T20:24:00.000+03:00

'Η αλλιώς "τρέχα και γύρευε τον τίτλο αυτού του post που παρασύρθηκε από τον ανεμιστήρα που χρησιμοποιούν στον Τομέα του Ποινικού".... Χαχαχα, αύριο τελειώνει - επιτέλους - η ριμαδοεξεταστική και για μένα... Ουφ, δε θα άντεχα άλλο! Ελπίζω τουλάχιστον ο απολογισμός να με βγάλει κερδισμένη ( μην τολμήσει κανείς να κάνει comment και καλά "τα πέρασες" και τις συναφείς μπούρδες, γιατί χωρίς πλάκα θα τον πάρει και θα τον σηκώσει, ακόμη κι αν του ανήκει η αγαπημένη φωνή που με συντροφεύει με τις ώρες στο τηλ κάθε μέρα ;) ) . Όπως καταλάβατε, δεν έχω αφήσει μάθημα για μάθημα να μην κοπώ, αλλά αυτό - προς στιγμή πάντα - είναι το μικρότερο κακό... Υπάρχουν και σοβαρά προβλήματα σε αυτόν τον κόσμο, όπως μια κρίση αυτογνωσίας. Τι σου κάνει ένας άσσος , ε??? Αλλά απατάσθε οικτρά αν νομίζετε πως έχω μόνο έναν... Το Χριστινάκι κρύβει - καλώς ή κακώς - αμέτρητους άσσους στο μανίκι του...! Τι σημαίνει τώρα κάτι τέτοιο? Θα το δείτε μόνοι σας, δε χρειάζεται να τα μαθαίνουμε όλα, η ζωή θα γινόταν πολύ βαρετή έτσι. Εξάλλου, όσοι με ξέρουν καλά ( λέμε τώρααααα :Ρ) , γνωρίζουν πόσο παιχνιδιάρικο είμαι και κυρίως πεισματάρικο. Δε γίνεται και αλλιώς, βέβαια, πως να αντέξει κανείς τα εσωστρεφο-εξωτερικά σκαμπανεβάσματα αν δεν "παίξει" και λίγο μαζί τους, αν δεν πεισμώσει να κάνει το μαύρο-ροζ ή άσπρο ( αναλόγως τις προτιμήσεις του καθενός, guys )??? Σε αντίθετη περίπτωση, παίρνεις τα βουνά και μένεις μόνος ώσπου να φτάσεις στο οριακό σημείο να αμφισβητήσεις όχι μόνο τις δυνατότητες σου, αλλά την ίδια σου την ύπαρξη. Τραγικό, δε νομίζετε? Τσουκου, λυπάμαι, ποτέ δεν είχα ( θεωρώ ) μικρο/μεγαλοκόμπλεξ και επιμελώς ψευδοπολιτισμένα συμπλέγματα ανωτερότητας και κατωτερότητας ώστε να οδηγηθώ σε εσωτερικά αδιέξοδα και κρίσεις ταυτότητας. Και αυτά δεν πιστεύω να καταφέρει να μου τα προκαλέσει τίποτα, ούτε ένας "μπιιιιππππ!!!!" διορθωτής ούτε μια διπλώς χαμένη εξεταστική... Με περιμένει αύριο ο Νικόλας, εγώ γιατί να βάλω τη γάτα μου να κλαίει?
Αντίθετα, θα βάλω μουσικούλα τέρμα και........ ;-) Γιατί η ζωή μάλλον θέλει καλοπέραση :Ρ !!!

ΥΓ : Απαραίτητο συνοδευτικό και μία Break με καρύδα!!!!!!!!!!!! Καλό χειμώνα να έχουμε και μες τις γλύκες ;) !!!!!!!!

"Είναι γεμάτη η σκέψη μου με χρώματα δικά σου..."

2006-09-30T01:37:00.000+03:00

Μόλις μου το έστειλε "το καλό μου" =) και το έβαλα να παίζει, από τον πρώτο στίχο ακόμη, το ένιωσα: θα γίνει το Τραγούδι ΜΑΣ... Κάθε του στίχος, μία - μία λέξη, το νιώθεις; Σε σκέφτομαι κι εγώ συνέχεια και πια δεν μπορώ να με φανταστώ μακριά σου... Η αγκαλιά σου με ζεσταίνει, το βλέμμα σου με ταξιδεύει, το άρωμά σου με μαγεύει και η ανάσα σου με ηρεμεί... Τα πρωινά που ξυπνάω και είσαι δίπλα μου είναι τα ομορφότερα, Σ'ευχαριστώ:

Στου κεριού τη φλόγα σε κοιτώ
στης ψυχής το βάθος σ΄ακουμπώ
κι όλα γίνεσαι έτσι απλά σ΄ένα λεπτό
κι όλα τα ζω όλα τα ζω...

Απόψε σε θέλω κοντά,
ο χρόνος εδώ σταματά.
Στα μάτια γεννιέσαι,
στο σώμα μου δίνεις φτερά.
Απόψε σε θέλω κοντά μου,
ο κόσμος πια δε με χωρά.
Μαζί σου στ΄αστέρια
με στέλνεις ταξίδια φιλιά.

Μη χαθείς να μείνεις πάντα εδώ.
Τα σκαλιά σου δωσ΄μου ν΄ανεβώ
κι αν γλυστρίσω θ΄αφεθώ μεσ΄το κενό
να σ΄αγαπώ να σ΄αγαπώ...

Απόψε σε θέλω κοντά,
ο χρόνος εδώ σταματά.
Στα μάτια γεννιέσαι,
στο σώμα μου δίνεις φτερά.
Απόψε σε θέλω κοντά μου,
ο κόσμος πια δε με χωρά.
Μαζί σου στ΄αστέρια
με στέλνεις ταξίδια φιλιά.......

Όνειρα γλυκά και όμορφα! Σε σκέφτομαι, μου λείπεις κάθε στιγμή που δεν είμαστε μαζί... Δεν μπορώ πια να κοιμηθώ αν δεν είσαι πλάι μου, το σεντόνι κρατάει ακόμη το άρωμά σου...

2006-09-20T21:10:00.000+03:00

Σε λίγες ώρες κλείνω 19 χρόνια ύπαρξης στο μάταιο τούτο κόσμο... Πώς περνούν έτσι τα χρόνια, για πότε τελείωσε το σχολείο και τώρα ήδη δευτεροετής φοιτήτρια και μόνη στην Αθήνα... Εδώ και λίγες μέρες ( ίσως και παραπάνω ) έχω την ανάγκη να σταθώ μια στιγμή στην άκρη και να πάρω ανάσα... Νιώθω η ζωή μου να τρέχει μπροστά και γω να την κοιτάζω αμέτοχη να απομακρύνεται. Θέλω να έχω και πάλι τον έλεγχο. Θέλω το χρόνο μου να σκεφτώ και να δω πως έχουν τα πράγματα. Πρέπει επιτέλους να καταλήξω κάπου, οριστικά και αμετάκλητα. Εγώ ποτέ δεν ήμουν έτσι. Αλλά, δυστυχώς, αργά ή γρήγορα όταν αρχίζεις να ζεις, διαπιστώνεις πως μάλλον ο γιαλός πάει στραβά πέρα για πέρα και πως πρέπει να αρχίσεις να αρμενίζεις και συ θεόστραβα, μπας και δεις προκοπή και λύτρωση...!
Έτσι όμως έχουν τα πράγματα κι ας μη θέλω να το δω, κι ας πεισμώνω, κι ας χτυπιέμαι κάτω για την "αδικία" αυτή. Χαχαχαχα, πολύ αθώο και αφελές κοριτσάκι είμαι ακόμη στα 19 μου για να πιστεύω σε ήρωες των παραμυθιών, δικαιοσύνες και καλοσύνες, αξεπέραστους έρωτες και πολλα άλλα συναφή... Ο κόσμος είναι σαν μια έρημο με κινούμενη άμμο: πρέπει να ξέρεις που να πατήσεις, αλλιώς σε καταπίνει και... ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!!!!

Πάω να πνίξω τον καημό 19 ετών με μπύρες, κρασί και γενικά ό,τι αλκοόλ μου βρίσκεται :ΡΡΡΡΡΡΡΡΡ Αύριο είναι η μεγάλη γιορτή!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΥΓ: Επίτηδες μίλησα για τα γενέθλιά μου, περιμένω ευχές και δώρα και τα γνωστά :-) ΥΕΑΗ!!!!!!

Ohhh tonight you killed me with your smile....

2006-09-18T02:32:00.000+03:00

"Oooooooohhh tonight you killed me with your smile/so beautiful and wild so beautiful....."

Που θα μου πάει???? Θα σε καταφέρω στο τέλος... Θα μου πεις ότι θέλω να ακούσω, δε θα μου ξεφύγεις έτσι εύκολα! Είμαι πολύ πεισματάρα και καλώς ή κακώς δεν έχω μάθει να χάνω, ιδίως όταν θέλω κάτι τόσο πολύ....

Καληνύχτα! Σε σκέφτομαι, πάλι....................................................................................

Ατιτλοφόρητο vol5

2006-09-15T02:18:00.000+03:00

Πάντα πίστευα για τον εαυτό μου τα καλύτερα. Οι άλλοι φταίγανε, όμως, με την καλή γνώμη που σχηματίζαν με τη μία για το άτομό μου. Και "τι καλό παιδί" και "τι χαρακτήρας" και τα γνωστά εγκωμιαστικά σχόλια που συνοδεύουν το καρτελάκι του "καλού παιδιού". Μόνο εγώ ξέρω τι κρύβω στο βυθό μου... Το άσχημό είναι όταν "πες-πες" οι άλλοι σε πείθουν για την εικόνα σου. Έτσι μάλλον "την πάτησα" κι εγώ για λίγο και ξεγέλασα τον εαυτό μου πως "δεν μπορεί, παίζει να είμαι ό,τι φαίνομαι"... Αλλά, δυστυχώς - όπως συνηθίζω να το λέω - "δεν πάει έτσι"... Και τώρα ΑΔΙΕΞΟΔΟ, παιδάκια. Ή αλλιώς "τα έχω κάνει θάλασσα"/"μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα"/"δεν ξέρω τι μου γίνεται, δεν ξέρω τι θέλω"... Κάπως έτσι έχει διαμορφωθεί η ζωή μου τις τελευταίες μέρες, λίγο προτού γιορτάσω τα 19 χρόνια παρουσίας μου στο "μάταιο τούτο κόσμο"... Δεν ξέρω, που να με πάρει, ούτε τι θέλω, ούτε τι κάνω, ούτε τι πρέπει να κάνω! Θα μου πεις: "Και είναι κακό εκεί γύρω στα 19 σου να μην ξέρεις τίποτα από αυτά"???? Η απάντηση? Δεν ξέρω! Από τη μια, ναι, είναι γιατί δεν είσαι μόνος σου, αλλά με τις επιλογές σου και τη ζωή σου επηρεάζεις και άλλα άτομα γύρω σου και ο αντίκτυπος - ίσως - της δράσης σου είναι πολύ πιο ισχυρός σ' αυτά, γεγονός φυσικά που θέλεις να αποφύγεις. Από την άλλη, όχι, γιατί πολύ απλά είσαι πολύ μικρός στα 19 σου για να τα ξέρεις όλα και να μην κάνεις κανένα λάθος! Αλλά, ο λόγος στη συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται για μένα, οπότε μιλάμε για ΤΗΝ περίπτωση και άντε να βρεις λύση...! Κάθε μία ώρα αλλάζω και γνώμη και αποφάσεις. Το παραδέχομαι, "έχω φάει φρίκη"!!!!! . "Ποτέ δεν ήμουν έτσι, πάντοτε ήμουν αλλιώς". Χαχαχαχα, ποτέ και πάντα στην ίδια φράση από το ίδιο στόμα και ακούγονται τόσο γελοία, ούτε καν ειρωνεία δεν αποτελεί αυτή η φράση (για μένα) πια. Σε τι σημείο έχω φτάσει? Θέλω να ξυπνήσω αύριο και να ξέρω τι μου γίνεται. Είναι εύκολο???

Έτσι, για να ξορκίσουμε όλα τα κακά&τ'άσχημα

2006-09-11T18:15:00.000+03:00

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα γραπτό μου, πολύ - πολύ - πολύ αγαπημένο, που όποτε το διαβάζω μου θυμίζει τόσο όμορφες στιγμές, που καταφέρνουν να ξορκίζουν όλα τα κακά και τ΄άσχημα.... Φύγαμε να τα ξεπαστρέψουμε όλα, γιατί " ό, τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό".... Να περνάτε όμορφα με άτομα που πραγματικά σας αγαπάνε και το αξίζουν!!!!!!!! :

Το φεγγάρι χάραξε αγάπη
στης θάλασσας το μαύρο.
Σα θαύμα από παραμύθι παιδικό
το δρομάκι φωτεινό στέκει μοναχικό.
Ίσως και να περιμένει εμάς τους δυο.

Τα κύματα και η σιωπή μπλέκονται μαζί
ικετεύοντας για τη δική μας προσευχή.
Η θάλασσα μας καλεί εκεί,
στο σκοτάδι το δροσερό,
της προσταγής το βυθό.

Τα όνειρά μας προχωρούν δυνατά
πέρα απ' του χρόνου τη φθορά.
Η ζωή μοιάζει πια με παιχνίδι,
στο φως ένα σωτήριο ταξίδι.
Πόθων καθρέφτης στολίδι.

Σιωπηλά εκεί θα πάμε
αν μάθουμε αληθινά ν΄αγαπάμε.
Κι όσο πιο κοντά φτάνουμε,
ίσως και στο τέλος μας πλησιάζουμε.
Γιατί ποτέ πια μόνες δε θα βρεθούν
οι καρδιές που χωριστά δε ζουν.

Έτσι και εμείς οι δυο στο εξής,
ο ένας του άλλου καθρέφτης της ψυχής,
βαδίζουμε μαζί
για όσο κρατήσει αυτή η ζωή.
Είναι η μυστική μας υπόσχεση αυτή
που μας δένει αιώνια μαζί
από τη μαγική νύχτα αυτή.

(29/07/2005)

..............................

2006-09-10T00:04:00.000+03:00

Κάθε σκέψη κρυφή
αναπόφευκτα εκεί οδηγεί.
Στη στιγμή που όλα ξεκινήσανε,
όταν οι δύο ματιές συναντηθήκανε.

Ταξίδι σε άλλο πλανήτη,
μοιάζει με έλξη μαγνήτη.
Η συνάντηση μάλλον μοιραία,
η σαγήνη πια κορυφαία.

Είναι, όμως, έρωτας - παγίδα.
Θυμίζει νυχτερίδα.
Τρέφεται απ΄ το σκοτάδι
και αρκεί μόνο ένα βράδυ.

Το απόλυτο πια κενό.
Άδειο το δωμάτιο.
Σκοτεινό το βλέμμα.
Τρελό το μυαλό.
Ένα χέρι κρεμασμένο.
Το ποτήρι σπασμένο.
Το πάτωμα πλημμυρισμένο.
Κόκκινο ασταμάτητο ποτάμι ρέει,
αίμα καυτό που ακόμη αναπνέει.
Μόνο της ψυχής το μοιρολόι να παίζει.
Να τραβά της σιωπής το πλάτος
και να θρέφει της θύμησης το βάρος.
Είναι έρωτας - παγίδα.

Θα κάνω τη ζωή μου ταξίδι...!!!!

2006-09-07T23:10:00.000+03:00

*Υμηττός - Πανεπιστήμιο - Κοραή - Πετρούπολη - Ομόνοια - Σύνταγμα - Υμηττός*

15 ώρες γεμάτες στιγμές που συγκεντρώνουν όλο το φάσμα της ζωής (χαρά, λύπη, άγχος, κτλ)

Το τέλος της εξεταστικής μου, της πρώτης μου για την ακρίβεια...
Η υπόσχεση να λιώσω έξω με αγαπημένη παρέα πήρε σάρκα και οστά...
Το τέλος της ημέρας μας τα χάλασε κάπως, αλλά δε μετανιώνω στιγμή.

Ποιος είπε ότι τίποτα σε αυτή τη ζωή δε σου χαρίζεται????
Δίκιο είχε, το τίμημα για όλα τα ωραία σε αυτή τη ζωή είναι πάντα ακριβό. Το τέλειο είναι το ανέφικτο και εγώ πρέπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να σταματήσω να γκρινιάζω...!!!
Υπάρχουν και πιο σοβαρά προβλήματα...

Καληνύχτα και ευχαριστώ για αυτές τις 12 ώρες, ξέρεις εσύ ;)

"Ό,τι κι αν γράψω λοιπόν τι αλλάζει/χίλιες λέξεις δε φτάνουνε εως εκεί/ που το βλέμμα σου μονομιάς με τινάζει"...... Αν μου τηλεφωνούσες εσύ, θα το καταλάβαινες.. "Θέλω να σου μιλήσω, θέλω να' μαι μαζί σου/και να σε αποκοιμίσω, να' μαι η αναπνοή σου/Έτσι να με ακούσεις, μη μ' αφήσεις να φύγω/Μ' έρωτα να με λούσεις, αν ερχόσουν για λίγο".....

ΥΓ: Α, και η ατάκα της ημέρας--->"Αχ, ναι, εγώ έχω μεγάλες βλεφαρίδες...!!!!" (ενδείκνυται για κάθε ερωτική απογοήτευση ;) )

Σου τηλεφωνώ.........!!!!!!

2006-09-05T23:45:00.001+03:00

Τηλέφωνο, τηλέφωνο, τηλέφωνο...... Σήμερα μίλησα πάνω από 4 ώρες συνολικά.... Μίλησα με τουλάχιστον 6 διαφορετικά άτομα και χάρηκα ιδιαίτερα με 1-2 φωνές που είχα καιρό να ακούσω!

Ωστόσο, sorry guys, έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση σε εκείνη την αγαπημένη, γλυκειά και ζεστή φωνή που μου έχει κλέψει εδώ και καιρό την καρδιά... Δεν είναι τυχαίο - ίσως - που το τραγούδι μας είναι το "Αν μου τηλεφωνούσες" του Μ. Χατζηγιάννη. Έχουμε αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τα τηλέφωνα, λόγω των καταστάσεων φυσικά ( εγώ στην Ξάνθη, μετά διακοπές, τώρα εξεταστικές, κτλ ). Ώρες - ώρες το σιχαίνομαι το τηλέφωνο που αποτελεί το μοναδικό τρόπο να βρίσκομαι "κοντά" του και παράλληλα το λατρεύω που επιτρέπει το γλυκό αυτό χάδι να με ξεκουράζει και να με κανακεύει σε ώρες δύσκολες, που η απουσία με στοιχειώνει...

Σε σκέφτομαι πάλι και πάλι και πάλι, συνέχεια.... Βγες και λίγο από το μυαλό μου, γράφω ποινικό την Πέμπτη, λυπήσου με!!!!!!!

Ατιτλοφόρητο vol4

2006-09-03T19:04:00.000+03:00

Πολλές φορές τώρα τελευταία γυρίζει στο μυαλό μου με τις ώρες το ζήτημα της μοίρας, του "γραμμένου" καθώς λένε... Μπορεί να φταίει η πίεση από την εξεταστική που δε μ'αφήνει να κοιμηθώ ήρεμη αμέσως μόλις ξαπλώνω, μπορεί να φταίει το γεγονός πως η ζωή μου κυλά πια σε ένα αυλάκι που - αν κι εγώ επέλεξα - δε μοιάζει εύκολο να αλλάξω ποια την πορεία του... Πάντα πίστευα πως δεν υπάρχει μοίρα, πως τίποτα δεν είναι "γραμμένο", πως όλα ειναι θέμα επιλογών και ευκαιριών εκμεταλλεύσιμων ή όχι, με λίγα λόγια θέμα συγκυριών... Η τελευταία χρονιά, όμως, μου απέδειξε και μου αποδεικνύει συνέχεια πως τα πράγματα - ευτυχώς ή δυστυχώς, ο καθένας το βλέπει από τη δική του σκοπιά - δεν είναι έτσι. Μπορεί οι επιλογές μας, τα "θέλω"μας και οι ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται να διαγράφουν κάτα ένα μεγάλο μέρος τον κύκλο αυτό που λέγεται ζωή, ωστόσο κάποια πράγματα είναι αδύνατο να τα αποφύγεις και αυτά - κακά τα ψέματα - "συμπληρώνουν τον κύκλο" (γι'αυτό εξάλλου αν ήταν να παρομοιάσω τη ζωή με ένα σχήμα, θα διάλεγα οπωσδήποτε τον κύκλο). Μιλάω για όλα αυτά τα μικρά και τα μεγάλα που σου συμβαίνουν και μετά απο αυτά αναρωτιέσαι: "Τι θα γινόταν αν δεν ήταν αυτό?" ή "Τι θα γινόταν αν δεν το έκανα αυτό/το έκανα?" Και αμέσως αφού έχεις θέσει άπειρα τέτοια ερωτήματα στον εαυτό σου, συνειδητοποιείς πως με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, είτε προχωρούσες είτε στεκόσουν στο ίδιο σημείο, η κατάληξη θα ήταν τελικά η ίδια, απλώς με τη συγκεκριμένη στάση που έδειξες στη δεδομένη χρονική στιγμή κατάφερες μόνο να επιταχύνεις ή να καθυστερήσεις τις εξελίξεις.... Και ο ρόλος κάποιων ατόμων, σπουδαίων για σένα και τη ζωή σου, είναι αυτός που θα τους επιτρέψεις εσύ να έχουν ή μήπως "συμμετέχουν στο παιχνίδι" παίρνοντας και δικές τους πρωτοβουλίες και αλλάζοντας έτσι το "ρου όλης της ιστορίας"??? Τελικά νιώθω ότι έχω πεισθεί και για τη σημασία των "γραμμένων" στη ζωή. Το θέμα είναι όχι όμως αν υπάρχει μοίρα ή όχι, αλλά πόσο εσύ θα αφεθείς να σε "παρασύρει η μπάλα" χωρίς να κάνεις ουσιαστικά έστω και μία καθαρά δική σου επιλογή πραγματικότητα. Θα αφεθώ, λοιπόν, αλλά επειδή το συνειδητοποιώ και το θέλω εγώ! Το έδαφος μου είναι πρόσφορο για ό,τι μου επιφυλάσσει το μέλλον μου, και το μέλλον που θα διαμορφώσω εγώ και αυτό που ήδη είναι "γραμμένο" για μένα... Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει και στην ώρα που πρέπει..................πολύ απλά γιατί το έχω επιλέξει εγώ ;)

Και αργά-αργά επιστροφή στα συνηθισμένα...

2006-08-30T21:01:00.000+03:00

Ριμαδο-εξεταστική, να τελειώσεις και να μην επιστρέψεις...!!!!! Να πάρει, βαρέθηκα, δεν μπορώ άλλο να διαβάζω!!! Κουράστηκα, ανυπομονώ να έρθει ο Σεπτέμβρης, να έχω περάσει τα πάντα ώστε να μη χρειαστεί να "αξιοποιήσω" τη 2η εξεταστική και να επιστρέψω στους φυσιολογικούς μου ρυθμούς: λίγο σχολή και μαθήματα, λίγο σπιτάκι μου και αραλίκι μοναχούλα μου, πολύ έξω με την καλύτερη δυνατή παρέα και πολύ-πολύ Βοτσαλάκι...!!!! :) Ουφ, μια ζωή ανυπόμονη και αυτό - μάλλον - δεν αλλάζει πια... Τι να κάνω,βρε παιδιά? Αφού "τα περασμένα σβήσανε, το τώρα δε θα μείνει", υπολογίζω "αναγκαστικά" στο αύριο και στα καλύτερα που πάντα, μα πάντα μας περιμένουν λίγο παρακάτω από εκείνη τη στροφή ( γι' αυτό και δεν τα βλέπουμε από πριν εξάλλου...). Ωστόσο, ΟΚ, για να εντοπίσω και κανένα θετικό είχα καιρό να στρωθώ και να συγκεντρωθώ (λέμεεεεε τώραα...) με διάβασμα και μαθήματα, επομένως είναι ένα διάλειμμα αυτή η περίοδος, έστω και όχι τόσο ευχάριστο, αλλά είναι μία αλλαγή όπως και να το κάνουμε. Θέλω να τελειώσουμε όλοι, να τα έχουμε πάει περίφημα και να βγούμε να το κάψουμε!!!! Θέλω να σβήσουν τα περασμένα για όλους και να εστιάσουμε στο σήμερα και - ακόμη περισσότερο - στο αύριο!!!! Ο χειμώνας αυτός θα είναι πολύ ξεχωριστός, πολύ γεμάτος, είμαι σίγουρη και πολύ ενθουσιασμένη γι΄αυτό! Ωστόσο, δε μου αρκεί να το βλέπω μόνο εγώ αυτό, να πάρει, θέλω τόσο πολύ να μπορούσα να διαβεβαιώσω κάποια αγαπημένα πρόσωπα ότι έχω δίκιο πάνω σ΄αυτό... Αλλά, αυτό δε γίνεται. Αυτό που μπορώ, όμως, να κάνω σίγουρα είναι να γίνω πάλι η εύθυμη νότα της παρέας και να μεταδίδω όση περισσότερη θετική ενέργεια μπορώ. Και για μένα και για τους άλλους... Επιστροφή, λοιπόν, σιγά - σιγά στα συνηθισμένα... Ποιος είπε ότι οι συνήθειες είναι κακό πράγμα??????????

Α, και θέλω οπωσδήποτε καφέ στο "Ναργιλέ", λιώσιμο με τις ώρες εκεί, κουβεντούλα και πλάκα μέχρι τελικής πτώσεως, με καφέ και ναργιλέ δίπλα... Η ζωή είναι πανέμορφη!!!!!!

ΌΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ......

2006-08-29T00:22:00.000+03:00

Δεν μπορώ να καταλάβω. 3 λεξούλες είναι μόνο και όμως - τουλάχιστον για μένα - σημαίνουν τόσα πολλά... Εγώ που πάντα λέω πως απεχθάνομαι τα άκρα, το απόλυτο, πιστεύω πως σε μία έκφανση της ζωής μας ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΜΕ ΕΤΣΙ. Και φυσικά αναφέρομαι στο "δόσιμο", το φιλικό, το ερωτικό, κάθε είδους τελοσπάντων σχέσης που βασίζεται σε έντονα, αληθινά και ανθρώπινα αισθήματα και στην εξωτερίκευση και εκφρασή τους. Δεν έχει γίνει τίποτα κακό, όλα μια χαρά πάνε στη ζωή μου, αλλά είναι αυτή φράση του τρελόπαιδου που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό εδώ και κάτι ώρες: "σκέφτομαι πως επειδή τα θέλω όλα, μόνο το τίποτα με αποζημιώνει...." Είναι απίστευτο πως μία φράση συμπυκνώνει και φανερώνει την αλήθεια ολόκληρης της ζωής μου μέχρι τώρα... Μέσα σε 1 πρόταση βρίσκω μετά από καιρό τα λάθη μου, τις αλήθειες μου, τα όνειρά μου, τη διαδρομή μου στον κόσμο από τη στιγμή που άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα. Γίνομαι ίσως υπερβολική, μπορεί να γελιέμαι, αλλά ειλικρινά είναι συγκλονιστικό. Θα πω, όμως, σε αυτό το σημείο πως μάλλον φταίνε τα νιάτα και η έλλειψη παραστάσεων - εμπειριών... Για άλλη μια φορά θα "φορτώσω" στο νεανικό υπερ-ενθουσιασμό και στην μετ-(?)εφηβική παράνοια την αλλοπρόσαλη συμπεριφορά και τους παράλογους συλλογισμούς. Τελικά ίσως και να με βολεύει και να πιστεύω και να δείχνω ότι δεν ξέρω τι θέλω... Που να κάτσεις να δίνεις εξηγήσεις τώρα;;; "Όλα είναι απλά και διττά", αυτό να κρατάμε στο μυαλό....

I'M FINALLY BACK.............!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2006-08-28T16:46:00.000+03:00

Έχω ADSL!!!!!!!!!!!! ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!
Θα με βαρεθείτε τώρα, χαχαχα, επέστρεψα ορεξάτη!!!!! Αλλά παράλληλα έχει ξεκινήσει η εξεταστική, επομένως μάλλον το βραδάκι βλέπω να ετοιμάζεται καινούργιο ποστάκι ;)

Περιμένοντας ή αλλιώς με τα νεύρα τεντωμένα...

2006-07-26T19:42:00.000+03:00

Έχω μάτια κλεισμένα
και δε με βρίσκει κανείς
πια εμένα.
Τα 'χω όλα κρυμμένα
και ούτε μίση ούτε αγάπες
δείχνω πια.

Δεν είμαι εδώ για κανένα
κι από εδώ κι απ' όλα λείπω.
Δεν είμαι εδώ,
δεν έχει κτύπο η καρδιά,
δε ζω για κανένα.

Δεν είμαι εδώ για κανένα,
λέω πως δεν είμαι εδώ και λείπω.
Δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά,
μονάχα εσένα...

Είναι τ' αστέρια απλωμένα,
μα δεν τα βλέπω,
δεν τα θέλω αναμμένα.
Έχω κλειστό το δέρμα
και ούτε πόνο ούτε χάδι
νιώθω πια.

Δεν είμαι εδώ για κανένα
κι από εδώ κι απ' όλα λείπω.
Δεν είμαι εδώ,
δεν έχει κτύπο η καρδιά,
δε ζω για κανένα.

Δεν είμαι εδώ για κανένα,
λέω πως δεν είμαι εδώ και λείπω.
Δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά,
μονάχα εσένα.....

Ό, τι αξίζει, πονά κι είναι δύσκολο... Μεγάλη η χαρά, αλλά με πολύ μεγάλο τίμημα... Ας είναι, τουλάχιστον νιώθω να είμαι ζωντανή, είμαι άνθρωπος, παθιάζομαι, πονάω, χαίρομαι, και πολλά άλλα σε μέγιστο βαθμό. Θα'ρθει η ώρα που θα μπορώ να τα ελέγχω. Ωστόσο, δεν ξέρω αν το θέλω τελικά αυτό. Μ' αρέσουν τα "πάθη" μου, δεν έχω καμιά διάθεση να τα απαρνηθώ για κανέναν. Πώς αλλιώς θα ζω;;; Ας είναι, θα περάσει κι αυτό, όλα περνάνε, άσχημα και ωραία... Σημασία έχει το τέλος, η κατάληξη: πως, που και πότε θα σε βρει. Πάντα - όσο κι δεν το παραδέχομαι ούτε και τώρα - έκρινα και θα κρίνω τα πάντα από το τέλος τους, αν δε γίνεται να μάθω οτιδήποτε από το "παρασκήνιο", δεν έχει νόημα να κάνω υποθέσεις και να στηρίζω σκέψεις σε αυτές ( όπως λέει και ο Θεός Μιχάλης "...να μη μ'αγαπάς/αν δεν το ξέρω"). Θα δείξει, μη με αρχίσετε με "υπομονή, κτλ" και άλλες μπούρδες... Το μπλογκάκι μου είναι εδώ, θα γκρινιάζω και θα βιάζομαι όσο θέλω... Θα δείξει. Βαρέθηκα, δεν αντέχω άλλο τα τηλέφωνα και τις βλακείες. Λέω συνεχώς στον εαυτό μου υπομονή και έχω εξαντληθεί πια... Δυο μέρες μόνο, άντε!!!!

ΠΑΙΔΑΚΙΑ, ΠΑΕΙ ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!!

2006-07-24T22:25:00.000+03:00

Και ναι, ναι, ναι, μπήκαμε για τα καλά στην 3η βδομάδα......!!!!!!!!!! ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ: ΚΑΤΑ 99% ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28/07...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΣΤΡΩΣΤΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΑΛΙΑ, ΕΤΟΙΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΟΥΟΥΟΥ, ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, γιατί το τρελόπαιδο επιστρέφει με τρελά κέφια...!!!
Εκείνος βέβαια θα λείπει (ας όψονται οι διακοπές), αλλά η καλή παρέα θα είναι εκεί!!!! Παιδάκια, μου λείψατε ;) Σαββατο θα μας πετύχετε Μικρολίμανο (το πιθανότερο...)

Φιλάκια από τη μααααακρινή Ξάνθη!!!!!!!

Ααααααααααααααααααα, και μου λείπει τώρα πάρα-πάρα-πάρα πολύ-πολύ πολύ!!!!!!!

Χαχα, μπορώ να νικήσω και τον χρόνο...!!!!!!!

2006-07-16T15:58:00.000+03:00

Παιδάκια, πάει και η 1η βδομάδα...................!!!!!!!!!!!!!!!!! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Βέβαια, τα νεύρα παραμένουν στην τσίτα, αλλά έλα μωρέ, χειρότερα δε γίνεται...! Όχι, τώρα πέρα από την πλάκα, τα πράγματα θα μπορούσαν να'ναι και χειρότερα (φτου-φτου-φτου, μακριά από μας!!!!!!!!)... Δεν είμαι και αχάριστη, μπορεί να είμαι πολλά άλλα, αλλά αχάριστη ποτέ. Μόνο λίγη κατανόηση, ρε παιδιά, ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΠΑΡΑ-ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ-ΠΟΛΥ και το τηλέφωνο έχει αρχίσει να μου δίνει στα νεύρα!!! Πως αντέχουν αραγε τόσοι και τόσοι άνθρωποι με σχέση από απόσταση (κουράγιο, κουράγιο και πολλά πολλά μπράβο!!!!!)??? Εγώ ευτυχώς την 1η Αυγούστου θα'μαι πάλι Αθήνα και στην αγκαλιά του :)))))))))) ..... Χεχεχε, είμαι ευτυχισμένη μόνο που σκέφτομαι την εικόνα! Άντε παιδάκια, βοηθάτε να νικήσουμε το χρόνο, να ξυπνήσω αύριο και να είναι 1η του μήνα!!!!!

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!!

2006-07-15T11:52:00.000+03:00

Πέντε μέρες μόνο έχω να σε δω
και μου λείπεις μου λείπεις, μου λείπεις.
Πέντε μέρες κι όμως παίρνω να σου πω
πως μου λείπεις, μου λείπεις κι άλλο δεν μπορώ.

Κλείνω κι έρχομαι - έρχομαι φτάνω
με το πρώτο το αεροπλάνο.
Κλείνω κι έρχομαι - έρχομαι πίσω
μια καρδούλα να ξανακερδίσω.
Κλείνω κι έρχομαι .

Πέντε νύχτες που είπα πως θα σ’ αρνηθώ
και σε ψάχνω σε ψάχνω, σε ψάχνω.
Πέντε νύχτες μόνος, μόνος στο κενό
και σε ψάχνω, σε ψάχνω, άλλο δεν μπορώ.

Κλείνω κι έρχομαι - έρχομαι φτάνω
με το πρώτο το αεροπλάνο.
Κλείνω κι έρχομαι - έρχομαι πίσω
μια καρδούλα να ξανακερδίσω.
Κλείνω κι έρχομαι.

Υπομονή μέχρι τη 1 Αυγούστου, ξέρω... Σε σκέφτομαι συνέχεια, το ξέρεις... Να προσέχεις και να προσπαθείς και συ να περνάς όμορφα. Καλή σου μέρα!!!!

Αααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2006-07-12T15:22:00.000+03:00

Μου λείπειιιιιιιιι............!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Βοήθεια, χριστιανοί! Και όχι τίποτα άλλο, αλλά είμαι Ξάνθη και δεν έχω όρεξη για τίποτα. Ούτε να δω κόσμο, ούτε να βγω, ούτε τίποτα... Θέλω μόνο να έρθει η μέρα που θα γυρίσω στην Αθήνα μου και θα τον δω από κοντά. Αααααααααααααααααα!!!!!!!!!!

Έτσι, το τρελόπαιδο κάθεται σπιτάκι, διαβάζει για την εξεταστική του, μιλάει στο τηλέφωνο και στέλνει μηνύματα, ασχολείται με το διαδίκτυο και γράφει... Θέλω να αφοσιωθώ ειλικρινά σ'αυτό το τελευταίο, πότε τα καταφέρνω, πότε όχι, και κυρίως γιατί η σκέψη μου βρίσκεται διαρκώς πολλά-πολλά χλμ νοτιότερα...! Τι να κάνω, πως την έπαθα εγώ έτσι άσχημα??? Αχ, ρε Βότσαλοοοοοοοο!!!!!!

Γίνεται να πέσω για ύπνο και να ξυπνήσω 2 Αυγούστου???? ΕΕΕΕΕ, ΓΙΝΕΤΑΙ????

Και τώρα κάποιοι σκέφτονται τι κ@λόπαιδο που είμαι και δε θέλω να κάτσω κάποιες μερούλες στο πατρικό μου να δω τους δικούς μου, κτλ....... Ειλικρινά, και γω αισθάνομαι άσχημα κάποιες στιγμές που δε θέλω με τίποτα να μείνω εδώ, αλλά από την άλλη θεωρώ πολύ υποκριτικό και άρρωστο να υποκρίνομαι πως δεν έχω πρόβλημα και γουστάρω πολύ την επιστροφή στα πάτρια εδάφη... Καλώς ή κακώς δε νιώθω ότι γυρίζω σπίτι μου και όχι επειδή μου έχουν κάνει κάτι οι δικοί μου ή περνάω καλά στην Αθήνα ή είμαι ερωτευμένη. Το έχω ξαναπεί, εγώ είμαι ταξιδιάρικο πουλί και όσο κι αν δένομαι (ή προσπαθώ να συμβαίνει αυτό) δεν μπορώ να μη φύγω όταν νιώσω ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου... Και μπορεί κάποιοι να αμφιβάλουν για το ενδιαφέρον, την αγάπη μου, εγώ όμως έτσι είμαι, τα δίνω όλα και ας δείχνω αδιάφορη ή ψυχρή. Και όταν φεύγω, πονάω, αλλά ξέρω ότι αυτό πρέπει να γίνει, έτσι είναι η ζωή και καλύτερα τα δακρυά μου να μην τα δει ο άλλος. Τι σημασία έχει εξάλλου να το ξέρει ο άλλος, αφού δεν μπορείς να μείνεις??? Καλύτερα να του χαρίσεις μια αφορμή να σε ξεχάσει ευκολότερα, να μην πονέσει άλλο και να προχωρήσει... Κάποιος μέσα σε μία σχέση (όποια κι αν είναι αυτή) πρέπει να φανεί πιο δυνατός, να σηκώσει το βάρος για τα λάθη (κακά τα ψέματα όλοι κάνουν λάθη, αλλά καλύτερα την ευθύνη να "συγκεντρώνει" ο 1 για να απλοποιούνται όλα..) και να γίνει ο "κακός". Τώρα θα μου πείτε γιατί να το κάνω εγώ αυτό. Δεν ξέρω, αλλά νομίζω νιώθω ενοχές γιατί τις πιο πολλές φορές - πάντα - εγώ φεύγω (για διάφορους λόγους). Νιώθω ότι αρκετά πονάω εγώ, δε χρειάζεται να προκαλώ κι άλλο πόνο και κακό. Η συμεριφορά μου δικαιολογεί εύκολα τα πάντα, γιατί να βάλω τον άλλο σε διαδικασία ενδοσκόπησης άσκοπα? Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: εγώ όταν φεύγω, δεν ξαναγυρίζω κι ας κάνω και λάθος. Και όχι τόσο επειδή είμαι εγωίστρια, αλλά επειδή πιστεύω πως το γυαλί που ράγισε δεν ξανακολλάει.
Τελικά όλο αυτό δεν είναι δύναμη, πάλι μ@λ@κιες λέω, αδυναμία και φόβος είναι....
Όπως λέει το τραγούδι "...Δύσκολα αφήνεσαι/δίνεις δε δίνεσαι..."

Ας είναι... Όπως μπορεί πορεύεται ο καθένας σ'αυτήν τη ζωή. Έχω σταματήσει να κρίνω και ας με κρίνουν συνέχεια. Καλή σας μέρα, θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Α,&να μην ξεχνιόμαστε: ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΑΑΑΑΑΑααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!

2006-07-10T17:44:00.000+03:00

Σας το ξεκαθαρίζω από την αρχή:Αυτό το ποστ εκφράζει την ΑΠΟΛΥΤΗ ΓΚΡΙΝΙΑ μιας απελπισμένης, ερωτευμένης - περίπου - 19χρονης που αναγκάστηκε να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη... Έτσι και τολμήσει κανείς να σχολιάσει αρνητικά την γκρίνια μου, θα "φάει" Χ!!!! Δεκτά γίνονται μόνο λόγια συμπαράστασης.

Πώς θα αντέξω 20βάλε μέρες στην Ξάνθη????
Πώς θα αντέξω 20βάλε μέρες με γονείς και κακό συναπάντημα????
Πώς θα αντέξω 20βάλε μέρες χωρίς το σπιτάκι μου και την ησυχία μου????
Πώς θα αντέξω 20βάλε μέρες χωρίς την Αθήνα μου και τα φιλαράκια μου????
ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ:Πώς θα αντέξω μακριά του τόσες μέρες :( ??????????????????

Τα νεύρα μου είναι τεντωμένα, είμαι συνέχεια έτοιμη για καβγά, ουφ....!!!!!!
Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στις 2 Αυγούστου.... :((((((((((

Μου λείπει :((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((

Μη δεν ειμαι εδω,ΟΝΕΙΡΟ ΖΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2006-06-27T02:03:00.000+03:00

Τι χρωμα έχει η απόλυτη χαρά και η πληρότητα??? Σίγουρα το μαύρο και το κίτρινο που έχουν η εξώπορτα και το σπίτι μου απ'έξω.... Τι άρωμα??? Σίγουρα απ΄το νυχτολούλουδο που μας συντρόφευε στο δρόμο... Και τι γεύση άραγε??? Σίγουρα τη γεύση των χειλιών μας... ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!

ΜΗ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Εννοείται δεν είμαι σε θέση να γράψω τίποτα άλλο αυτήν τη στιγμή... Αισθάνομαι για πρώτη φορά πλήρης... Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι πως αποκλείεται να ξεχάσω ποτέ αυτήν την ημέρα, αυτό το βράδυ συγκεκριμένα.........................................................................

Μπορεί να παιδεύτηκα τόσους μήνες άσκοπα, αλλά σε βρήκα τελικά! Χαίρομαι πολύ, είμαι πολύ τυχερή!!!!!
Καλό βράδυ, σε σκέφτομαι......!!!!!!!!!!!!!! Ανυπομονώ για αύριοοοοοοοοο!

Αν δεν προσπαθήσεις, δεν έχεις ζήσει.....

2006-06-25T23:21:00.000+03:00

Η ατάκα δεν είναι δική μου, κλεμμένη από την ταινία Meet Joe Black (όσοι δεν την έχετε δει, να σπεύσετε... Καταπληκτική και o Brad ωραιότερος από ποτέ- Θ Ε Ϊ Κ Ο το μαλλί του). Ας αρχίσουμε τις προσπάθειες, λοιπόν, προς όλες τις κατευθύνσεις, γιατί μπορεί ο έρωτας να έχει κανόνες, αλλά δεν είναι ένα παιχνίδι σκάκι... Δεν μπορείς ούτε να προβλέψεις ούτε να σχεδιάσεις κάθε κίνηση, δική σου ή του άλλου. Και στην τελική, κανείς δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να σου δώσει τη σωστή συμβουλή, όλα παίζουν, με ανθρώπους και αισθήματα έχουμε να κάνουμε και όχι με υπολογιστές... Με λίγα λόγια, θα ρισκάρω once again. Όσοι με ξέρουν, είναι σίγουροι πως όλα μπορούν να τα περιμένουν από μένα - καλό και κακό αυτό πάντως - και όπου μας βγάλει (ελπίζω σε μια παραλία με ΒΟΤΣΑΛΑΚΙα). Αυτά για σήμερα, τα πολύ κλεμμένα και τετριμμένα. Δώστε μου θετική ενέργεια και καλή τύχη για να φτιάξει η βδομάδα μου!

Και τώρα "ανεβαίνει" νέο έργο(ΟΕΟ?)....

2006-06-23T16:57:00.000+03:00

Είχα πραγματικά πάρα πολύ καιρό να ποστάρω κάτι στο μπλογκάκι μου....Μου έλειψε,αλήθεια,αλλά δεν το μετανιώνω. Ήθελα το χρόνο μου ή μάλλον αρνιόμουν να δω κάποια πράγματα... Η ζωή μου πάει εννοείται προς το καλύτερο και το οφείλω σε συγκεκριμένα άτομα που είναι δίπλα μου σε όλα πια, ακόμη και στη συναυλία του Μιχάλη για να τα αγκαλιάσω και να τα φιλήσω από τη χαρά μου όταν χτύπησε το κινητό μου στο "Αν μου τηλεφωνούσες" (Sylvie και Σταυρούκο μου, σας λατρεύω guys, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όοοοοολα....Είμαι τυχερή ρεεεε!!! Σματς!!!!). ΟΚ, το οφείλω και σε κάποιον άλλον που ομορφαίνει τον κόσμο γύρω μου τις τελευταίες μέρες... "Στου γιαλιού-στου γιαλού τα ΒΟΤΣΑΛΑΚΙαααααααααααααα!!!!!!" Είμαι ανυπόμονη πια όμως. Καλά,ΟΚ,πάντα έτσι είμαι όταν θέλω κάτι πολύ, παθιάζομαι που να με πάρει, δεν μπορώ τα "λιγο", τα"ίσως" και τα "ετσι και ετσι"... "Όλα ή τίποτα μαζί σου..." που μας τραγούδησε και ο Μιχάλης την Τετάρτη... Αααχ, ήταν ΥΠΕΡΟΧΑ! Θα περιμένω, θα περιμένω γιατί νομίζω πως αξίζει τον κόπο. Όχι για πολύ βέβαια, αλλά αφού μέσα κάτι μου λέει "Υπομονή", λέω να περιμένω... Ας ακούσω την καρδιά για μια φορά κλείνοντας αυτιά και μάτια σε όλα και βλέπουμε... Τουλάχιστον και λάθος να κάνει είναι ο μόνος τρόπος για να "μεγαλώσει" και κάποια στιγμή να ζήσει πραγματικά και σε όλο το μεγαλείο τους κάποια πράγματα. Είμαι ζωντανή και ζω μια αλήθεια τούτη τη στιγμή (νομίζω), επομένως το αφήνω να κυλήσει και ό,τι γίνει... Χάσω ή κερδίσω, το παιχνίδι έχει σημασία. ΌΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ............................

Κυνηγάτε τα αληθινά όνειρα και θα τα συναντήσετε τη στιγμή που νομίζετε πως όλα σας έχουν εγκαταλείψει και βρίσκεστε μόνοι στον πάτο......Εμένα μάλλον κάτι τέτοιο μου συμβαίνει ;)

Και η αυλαία έπεσε.........

2006-06-23T16:53:00.000+03:00

Είχα υποσχεθεί να μην ξαναγράψω εδώ, μέχρι να συμβεί Εκείνο που περίμενα τόσο καιρό... Ωστόσο, ποιος σας είπε ότι είμαι το "καλό παιδί" της υπόθεσης και ότι κρατάω πάντα το λόγο μου;;; Μεγάλο λάθος να πιστέψει κανείς ποτέ ότι με γνωρίζει καλά (ιδίως όπως έχουν κυλήσει τα πράγματα τους τελευταίους μήνες). Και να πω την αλήθεια, δε με νοιάζει πια σε ποιες "εκπλήξεις" θα σκοντάψει κανείς συναναστρεφόμενος μαζί μου. Με νοιάζει πια πάνω από όλα να είναι καλά η Χριστίνα. Βασικά δεν ξέρω τι να κάνω. Ξέρω τι θέλω, αλλά είναι από τις λίγες φορές που μάλλον δεν μπορώ να το έχω... Καλό το πείσμα μου να πετυχαίνω ό,τι θέλω, αλλά σε αυτήν τη φάση οφείλω να ομολογήσω πως μάλλον έχασα, και ίσως για πρώτη φορά. Το σημαντικό, όμως, που έμαθα από όλο αυτό που έζησα είναι ένα: σημασία έχει η παρτίδα και ο αντίπαλος και όχι το να βγαίνεις πάντα νικητής... Και κάπου εδώ, θέλω να αλλάξω εντελώς τροχιά και θέμα και να "βουτήξω" μες στη ζωή και στα σχέδια για καλοκαιρινές διακοπές: εξεταστική δεν έχουμε και ήδη εγώ έχω "σαλπάρει". Το μόνο θετικό στη ζωή μου αυτή τη στιγμή. Με έχει πιάσει πάλι η τάση φυγής μου. Δεν χωράω, που να με πάρει, πουθενά, ούτε Αθήνα, ούτε Ξάνθη, ούτε πουθενά. Μακάρι να γινόταν να φύγω για καμιά βδομάδα σε άγνωστο μέρος, μόνη, χωρίς να ανησυχήσει και να με ψάχνει κανείς. Θα ήθελα να απομονωθώ λιγάκι, να μείνω με τον εαυτό μου και να "βουλιάξω στο βυθό μου", ο οποίος αποδεικνύεται όλο και πιο σκοτεινός και βαθύς όσο περνάει ο καιρός... Είμαι σε ένα διαρκές "κυνήγι", ψάξιμο ή κάτι τέτοιο πάντως. Υπάρχει ένας απώτερος σκοπός πάντα, ωστόσο ακολουθώ πια και παράλληλα μονοπάτια, άγνωστες διακλαδώσεις και κρυφούς δρόμους. Δεν ξεχνώ το σκοπό, αλλά με συναρπάζει πια και η διαδρομή.

Τα παραπάνω τα έχω γράψει εδώ και 2 βδομάδες....Μάλλον συνεχίζω να τα εννοώ όμως...

Με ένα γλυκό και τεράστιο χαμόγελο....

2006-05-22T03:44:00.000+03:00

Κάτι το καινούριο, πανέμορφο και υπέργλυκο post του έτερου τρελόπαιδου (να 'ξερες πόσο είχα πεθυμήσει αυτά τα post...) , κάτι ένα όμορφο και γλυκό τηλεφώνημα, κάτι η μελωδική, αγαπημένη φωνή στο αυτί μου που τριγυρίζει εδώ και ώρες στο κεφάλι μου σαν τραγούδι αγαπημένο και μοναδικό, το Χριστινάκι είναι από αργά το απόγευμα με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο που δε λέει να φύγει και να το αφήσει να κοιμηθεί... Δεν ξέρω, δεν μπορώ να ηρεμήσω, το όνειρο μοιάζει ξαφνικά να παίρνει σάρκα και οστά και δε θέλω να κοιμηθώ μήπως ξαφνικά ξαναξυπνήσω... Δε θέλω να χάσω άλλη στιγμή... Μπορεί να φαίνεται χαζό, παιδιάστικο, υπερβολικό, αλλά εγώ αισθάνομαι υπέροχα μετά από αυτή τη βραδιά. Ο ενθουσιασμός είναι εμφανής (μάλλον το έχουν καταλάβει όλοι πια, δεν μπορώ να κρυφτώ πια) και όμως δε θα κάνω καμιά προσπάθεια να το ελαττώσω, θέλω πια μόνο να το ζήσω.... Δεν πάνε να λένε όλοι, εγώ θα το ζήσω με όλη την εντασή του και ας μη με βγάλει οπωσδήποτε στο ξέφωτο που αναζητώ τόσο καιρό... Αυτή τη στιγμή ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ, ΤΑΞΙΔΕΥΩ και ΕΛΠΙΖΩ πιο πολύ από ποτέ. Κανείς και τίποτα δε θα με εμποδίσει σε αυτό. Το Χριστινάκι σας καληνυχτίζει με το απόλυτο χαμόγελο και βέβαιο πως τα πράγματα ήδη πάνε προς το καλύτερο!

"Σε σκεφτόμουν σήμερα, ήθελα να τηλεφωνήσω..." Σε σκεφτόμουν σήμερα και θα συνεχίσω μέχρι να σε ξαναδώ. Κάθε στιγμή μακριά σου είναι πια χαμένη, ένας εφιάλτης... Καλό βράδυ!

Μέσα σε μια στιγμή...

2006-05-19T20:26:00.000+03:00

Αυτό το post είναι αφιερωμένο στη στιγμή, κάθε στιγμή, που είναι ικανή για το καλύτερο ή το χειρότερο... Μέσα σε μια στιγμή μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε... Και ΟΚ, αν είναι κάτι καλό, θα το καλοδεχτείς με στρωμένο το κόκκινο χαλί της ανθρώπινης ματαιοδοξίας σου, αν όμως είναι κάτι κακό??? Μια στιγμή που θα χωρέσει όλο το φιλμ της ζωής σου, συμπυκνωμένο και γεμάτο με όσα πρόλαβες και όσα δεν πρόλαβες να ζήσεις, τότε τι??? Να προσέχετε παιδιά, να προσέχετε τους εαυτούς σας! Είναι ειλικρινά πολύτιμοι όχι μόνο για εσάς, αλλά - πιστέψτε με - και για πολλά άλλα πρόσωπα, τα αγαπημένα σας... Τρέμω πια, όχι τόσο για μένα, αλλά για αυτούς που φοβάμαι μήπως μια στιγμή μου τους στερήσει... Τρέμω πια τη στιγμή που θα μετανιώσω επειδή δεν πρόλαβα να πω ακόμη μια φορά το "σ'αγαπώ", αν και όποτε έρθει αυτή και μακάρι να μη με βρει ποτέ... Γι'αυτό θα προσπαθήσω να εκμεταλλευτώ κάθε στιγμή από δω και πέρα και θα λέω και θα δείχνω ξανά και ξανά πόσο αγαπάω τα αγαπημένα μου πρόσωπα... Είμαι τυχερή, και όχι μόνο εγώ, αλλά και άλλοι που αυτή η χτεσινή στιγμή δεν άλλαξε δραματικά τις ζωές μας... ΟΚ, είναι πολύ εγωιστικό, αλλά ρε ποιος δεν αγαπάει τόσο ώστε να είναι και λιγάκι - μια σταλίτσα τόσο δα - εγωιστής??? Και καλά να πάθεις εσύ ο ίδιος κάτι, αλλά όταν συμβαίνει στον άλλον τρελαίνεσαι, πεθαίνεις, πονάς, υποφέρεις και φοβάσαι μαζί του και ακόμη περισσότερο ίσως... Γιατί όσοι αγαπάνε πραγματικά, ξέρουν πως ο άλλος "έρχεται" πάντα πρώτος και μετά ο εαυτούλης τους, όχι από αλτρουισμό και μεγαλοψυχία, αλλά πολύ απλά γιατί υπάρχεις, ζεις, ονειρεύεσαι και σχεδιάζεις δίπλα του και από μέσα του... Να προσέχετε....

φοβάμαι................

Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου....

2006-05-18T00:26:00.000+03:00

Αυτός ο στίχος μου έχει "καρφωθεί" από χτες... Τα λέει όλα νομίζω - αφήσου γαμώτο, πιάσε με από το χέρι και φύγαμε - και με λίγες τόσο απλές, καθημερινές λεξούλες. Καταπληκτικό τραγούδι, μου έχει κολλήσει και άντε να το βρεις... Το θέμα μας φυσικά δεν είναι το τραγούδι, απλώς το αποφεύγω, όπως εξάλλου συνηθίζω να κάνω σε πολλά πράγματα στη ζωή γενικότερα. Νιώθω πολλές φορές παρατηρητής της ίδιας μου της ύπαρξης, σκέφτομαι τι θα γινόταν "αν" και "εφόσον", ενώ ζω κάτι και παρόλο που βρίσκω τα λάθη, δεν κάνω τίποτα να τα διορθώσω, αφήνομαι σα φθινοπωρινό φύλλο στο άγγιγμα του ανέμου, οδηγούμαι σε άγνωστα μονοπάτια και..."όπου με βγάλει"... Δεν ξέρω τι πρέπει, τι θέλω, τι χρειάζεται να κάνω πια. Και το χειρότερο: όσο τα σκέφτομαι, τα αναλύω, τα καλοεξετάζω, κουράζομαι, μπουχτίζω και λυσσομανάω να τα παρατήσω όλα, να τα τινάξω στον αέρα και να παραμείνω παρατηρητής όπως συνηθίζω... Και τη στιγμή που πάω να αφεθώ, που θέλω να τα παρατήσω, να βουλιάξω και να εξαφανιστώ, κάτι με κρατάει: είτε ένα αγαπημένο πρόσωπο, είτε μια αγαπημένη παρέα, είτε ένα βλέμμα, είτε ένα μοναχικό αστέρι καρφωμένο στο σκοτάδι, είτε ένα τηλέφωνο, είτε το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας συνοδευόμενο από τις μοναχικές σκέψεις για τη μέρα που άφησα για πάντα πίσω μου... Κι αυτό που με κρατάει πιο πολύ αυτή τη στιγμή, πριν πάρω βαθιά ανάσα και βουλιάξω στο κενό μου, είναι αυτό το πείσμα ότι δεν έχει πέσει τόσο έξω το ένστικτό μου(πες το όπως θες) για μας τους δύο... Θα το παλέψω (μόνη ή όχι) και θα κάνω τα πάντα μέχρι να μάθω την αλήθεια, στο υπόσχομαι θα κάνω τα πάντα και μακάρι να πάνε όλα καλά. Κι ας γίνει ό,τι είναι να γίνει...

Σε σκέφτομαι, είμαι δίπλα σου... Κάποτε θα είμαστε μαζί, να το θυμάσαι. Καλό σου βράδυ και καλή ακρόαση, για σένα παίζει το επόμενο:

The world was on fire
No one could save me but you.
Strange what desire will make foolish people do
I never dreamed that I'd meet somebody like you
And I never dreamed that I'd lose somebody like you
No, I don't want to fall in love
[This love is only gonna break your heart]
No, I don't want to fall in love
[This love is only gonna break your heart]
With you With you
What a wicked game you play
To make me feel this way
What a wicked thing to do
To let me dream of you
What a wicked thing to say
You never felt this way
What a wicked thing to do
To make me dream of you
And I don't wanna fall in love
[This love is only gonna break your heart]
And I don't want to fall in love
[This love is only gonna break your heart]
{World was on fire
No one could save me but you
Strange what desire will make foolish people do
I never dreamed that I'd love somebody like you
I never dreamed that I'd lose somebody like you
No I don't wanna fall in love
[This love is only gonna break your heart
No I don't wanna fall in love
[This love is only gonna break your heart]
With you With you
Nobody loves no one

Ατιτλοφόρητο vol 3

2006-05-16T23:30:00.000+03:00

Το Χριστινάκι εν αναμονή... Περιμένοντας να ζήσει...

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του σημερινού μου post, αλλά θα "βάραινε" πολύ. Αποφεύγοντας λοιπόν με μια τρίπλα την παγίδα, το αφήνω (για άλλη μια φόρα) ατιτλοφόρητο, αλλά όχι κενό. Είμαι αποφασισμένη, τέρμα, όλα θα πάνε καλά από δω και πέρα, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει... Όχι, δεν παίζει να μη γίνει τίποτα αυτή τη φορά, δε θα τα παρατήσω με την πρώτη! Εξάλλου, κάτι σημαίνει (δεν μπορεί να σημαίνει τίποτα!), κάτι θέλει η ζωή και όχι μόνο ;) να μου πει με αυτό το όλο "σκηνικό"... Θα παίξω λοιπόν την παρτίδα μέχρι το τέλος κι ας χάσω. Ειλικρινά, δε με νοιάζει, το μόνο που θέλω είναι να μου δοθεί η ευκαιρία να παίξω... Και δεν έχει και τόση σημασία το αποτέλεσμα, όπως τότε στη σχολική ομάδα που περνούσα τέλεια, γιατί έπαιζα μπάσκετ για μένα, για να κάνω το χαβαλέ μου και να γελάσουμε... Έτσι και τώρα θαρρώ πως "το ταξίδι αξίζει περισσότερο από τον προορισμό αυτό καθ'αυτό"... Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί και όχι, ποιος ξέρει πριν το τέλος του φανερωθεί??? Να είμαστε καλά και θα δούμε, "θα δείξει" (φτου γαμώτο δε θυμάμαι το ισπανικό!!!!)......

Καλό βράδυ, θέλω να σε δω... Σου τηλεφωνώ για να σ'ακούω να μιλάς...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ,ΟΕΟ???

2006-05-16T01:03:00.000+03:00

Το Χριστινάκι το είπε και το έκανε! Ναι,ναι, έφυγα για διήμερο Πόρο (Παρασκευή και Σάββατο) και πέρασα ΘΑΥΜΑΣΙΟΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑΥΠΕΡΟΧΑ!!!!! Ο Πόρος πανέμορφος, η παρέα άψογη και υπήρχε πάρα-πάρα, πολύ-πολύ κέφι: να, αυτά είναι σίγουρα τα μυστικά μιας επιτυχημένης εξόρμησης-εκδρομής! Ή εγώ λατρεύω τις εκδρομές ή φταίει το καλοκαιράκι που πλησιάζει υποσχόμενο πάρα-πάρα πολλά... Και φυσικά,εννοείται ανανεώθηκε η υπόσχεση για μια εκ νέου εκδρομή...!Όπως και να έχει, επέστρεψα με τρελά κέφια! Αισθάνομαι ανανεωμένη και πολύ κεφάτη! Από την άλλη, η εκδρομή αυτή με έκανε να δω κάτι που απέφευγα για πολύ καιρό και πίστευα ότι αν το αγνοούσα κρυβοντάς το και αρνούμενη να το συζητήσω με αγαπημένα πρόσωπα, το είχα αφήσει πίσω μου... Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα, μακάρι να κρατούσα εκείνη την απόφαση... Δυστυχώς, όμως, κάποια πράγματα είναι πάνω από εμάς. Δεν τα διαλέγουμε, μας διαλέγουν. Και εξάλλου δε βλέπω πια που είναι το κακό: θα κυνηγήσω αυτό που πραγματικά θέλω χωρίς περιστροφές και φόβο, κι ας μου βγει σε κακό.... Γύρισα με όρεξη και αποφασισμένη να κάνω ό,τι φοβόμουν και προσπαθούσα να καταπνίξω για καιρό. Αυτό διαλέγω τελικά και ό,τι γίνει. Για να μην το μετανιώσω μετά από καιρό. Για να πραγματοποιήσω εκείνο το όνειρο. Για να είσαι στην αγκαλιά μου την επόμενη φορά που θα βρεθούμε σε παραλία.....

Καλό βράδυ,σε σκέφτομαι...

Πεθαμένες καλησπέρες?????

2006-05-10T15:25:00.000+03:00

Όλα αλλάζουν...Η ζωή προχωρά, θέλουμε δε θέλουμε...Όλα κυλούν, ποτέ το ποτάμι δε γυρίζει πίσω...Δεν έχει κανένα νόημα να κλαίγεσαι και να θρηνείς το "κύκλο που έκλεισε"... Ωστόσο, άνθρωποι είμαστε, πως να το κάνουμε, μας αρέσουν οι τραγωδίες, τα μεγάλα λόγια και η κλάψα. Μετά από ένα σημείο όμως δεν αντέχεις άλλο. Έτσι και γω, νισάφι πια! Μακάρι όλα να ήταν αλλιώς, ούτε εγώ να έκανα τα λάθη που έκανα ούτε και συ αντίστοιχα... Αλλά πως να το κάνουμε τώρα, τα κάναμε, τι θα γίνει τώρα, θα κλαιγόμαστε και θα κρατάμε μούτρα αιωνίως??? Να 'ξερες πόσο "μου τη σπας" όταν δε σηκώνεις το κ...γα..μενο τηλέφωνο..!!!! Νιώθω τελείως μ............! Τι έγκλημα έχω κάνει ρε, περνάω καλά, αυτό είναι όλο, ξεκόλλα! Μακάρι να ήσουν απλώς δίπλα μου,τώρα έχεις φύγει χλμ μακριά.Και αυτό που με τρομάζει είναι που ενώ η απόσταση μειώθηκε κυριολεκτικα, αυξήθηκε μεταφορικά... Εγώ εδώ θα είμαι και θα περιμένω...Όσο θες,δε χανόμαστε-ελπίζω-πάρε το χρόνο σου να σκεφτείς. Ο κύκλος μπορεί να έκλεισε, αλλά αρχίζει νέος... Γιατί στεναχωριέσαι και κολλάς στα περασμένα? Το ΤΩΡΑ δε θα μείνει και για πολύ, σημασία έχει να το προετοιμάζεις περισσότερο, άρα να κοιτάς παρακάτω-μπροστά ;) Καλό σου ταξίδι!

ΥΓ: Θέλω να πάνε όλα καλά! Θέλω να μη σταματήσω για τον οποιονδήποτε λόγο να ονειρεύομαι και να ταξιδεύω(κυριολεκτικά και μεταφορικά)! Και πολύ περισσότερο κανένας άνθρωπος δε θα με εμποδίσει σ'αυτό. Όποιος κι αν είναι αυτός... Απλώς θα επιτρέψω σε κάποιους να είναι δίπλα μου σε όλα αυτά,αρκεί να το επιθυμούν οι ίδιοι και να το αξίζουν. Α και το κλασικό πια "θέλω να ερωτευτώ" συμπληρώνεται από το "θέλω και έχω να μοιραστώ όνειρα,σχέδια,ζωή..."

Χωρίς λόγια......

2006-05-08T18:09:00.000+03:00

Ίσως να'ναι νωρίς
ίσως να'ναι αργά
και γι'αυτό δεν μπορείς να το δεις καθαρά
Ίσως να'ναι κρυφό
ίσως να ναι γραφτό
μα φοβάμαι ακόμα να το παραδεκτώ
Ίσως να'ναι τώρα λάθος εποχή
μα η διαισθησή μου πάντα ήταν σωστή

Κάποτε θα μαστε μαζί να το θυμάσαι
κάποτε μες στην αγκαλιά μου θα κοιμάσαι
κάποτε θα μαστε μαζί μην το ξεχάσεις
κάποτε με τον έρωτα μας θα τα χάσεις
Κάποτε θα ρθει η κατάλληλη στιγμή
κάποτε θα είμαστε μαζί
κάποτε θα ρθει η κατάλληλη στιγμή
εμείς οι δύο κάποτε θα είμαστε μαζί...

Ίσως φταις μόνο εσύ
ίσως φταίω εγώ
τις μικρές μας χαρές κλείνω στον πανικό
ίσως να ναι απλός σκέτος εγωισμός
κάθε μας επαφή ένας γόρδιος δεσμός
Ίσως να ναι τώρα λάθος εποχή
μα η διαισθησή μου πάντα ήταν σωστή

Κάποτε θα μαστε μαζί να το θυμάσαι
κάποτε μες στην αγκαλιά μου θα κοιμάσαι
κάποτε θα μαστε μαζί μην το ξεχάσεις
κάποτε με τον έρωτα μας θα τα χάσεις
Κάποτε θα ρθει η κατάλληλη στιγμή
κάποτε θα είμαστε μαζί
κάποτε θα ρθει η κατάλληλη στιγμή
εμείς οι δύο κάποτε θα είμαστε μαζί.....

"Κάποτε θα'μαστε μαζί να το θυμάσαι...κάποτε με τον ερωτά μας θα τα χάσεις" λέει το boy Σάκης. Scripta manent έτσι λένε... ;)

Αν - λέμε τώρα - αν.....

2006-05-06T16:09:00.000+03:00

Κλεισμένη στο σπίτι για μια μέρα, όντας αρρωστούλα (σνιφ-σνιφ-σνιφ) και υπολογίζοντας τουλάχιστον άλλη μία σίγουρα, το μόνο βέβαιο είναι ότι υπάρχει πολύς χρόνος - και διάθεση - για σκέψη. Και τώρα αρχίζουν οι συνήθεις σκέψεις:

Αν έχει έρθει και γω δεν το πρόσεξα;
Αν τον άφησα να φύγει;
Αν τελικά όντως πάντα κάνω κάτι λάθος;
Αν δεν ξέρω πράγματι να δείχνω καλά στους άλλους αυτό που νιώθω;
Αν και γω η ίδια δεν ξέρω τι θέλω από τους άλλους;
Αν τα έχω κάνει σκατά γενικότερα;
Αν,αν,αν,αν.......................................................

Δεν ξέρω τι θέλω πια, τι να νιώσω, τι να σκεφτώ... Το κενό τρομακτικό πια με κάνει να ψάχνω απεγνωσμένα χέρι για να πιαστώ. Και όχι οποιοδήποτε χέρι... Άντε,μην αργείς! Η αντοχή μου τελειώνει, σε περιμένω καιρό... Άσε τα όνειρα και πάρε "σάρκα και οστά", πνίγομαι...

Ατιτλοφόρητο vol2

2006-05-05T12:50:00.000+03:00

Χτες ήταν μια γεμάτη μέρα. Έκλεισα 12ωρο και βάλε έξω, από το πρωί βόλτα για ψώνια με φίλους, μετά το απογευματάκι σχολή και το βραδάκι βόλτα και ποτάκι στο Θησείο. Μετά γύρισα εννοείται λιώμα στο σπίτι (ε, δεν είμαι και ο superman ;P). Και να φανταστείς, το τυχαίο ευθύνεται κατά ένα μεγάλο μέρος για τα όμορφα της χθεσινής μέρας. Πχ αν πήγαινα κατευθείαν στο Θησείο και δεν έμπαινα στα ZARA της Ερμού για εκείνο το μπλουζάκι, αν πήγαινα Θησείο με τον ηλεκτρικό, αν... Σίγουρα θα έχανα εκείνο το όμορφο, αγαπημένο χαμόγελο και τη μελωδική φωνή μέσα στο ανσασέρ να φωνάζει το όνομά μου, το έξυπνο πείραγμα "Ναι,ναι..." (I know guys μιλάω πολύ δυνατά στο κινητό...) στο σοκάκι και εννοείται πως θα έχανα το υπέροχο αυτό βράδυ στη Μορφή, με τη μεγάλη παρέα, τα ποτάκια και τα αστεία... Η ζωή όταν σου στερεί κάτι, στο ανταποδίδει στο πολλαπλάσιο,τουλάχιστον αυτό συμβαίνει σε μένα. Αυτό με έπεισε ότι συμβαίνει και μια πολύ καλή φίλη (το ξέρω, είμαι τυχερή και έχεις δίκιο, απλά αν δε σου γκρινιάξω και λίγο...? Τουλάχιστον σε σένα που μπορώ και χωρίς παρεξήγηση.Ευχαριστώ ρε για χτες άλλη μια φορά. Αυτά τα τηλ μου κάνουν πολύ καλό:) ). Όπως επίσης έχω μάθει πια πως τα καλύτερα είναι τα τυχαία, αυτά που δεν τα περιμένεις και έρχονται να σε βρουν εκεί που η απελπισία, το γαμώτο και η μοναξιά σε πνίγουν... Γι'αυτό περιμένω, περιμένω, κάποτε θα ξημερώσει αυτή η υπέροχη μέρα. Μέχρι τότε, απολαμβάνω τις όμορφες στιγμές που έχω την τύχη να θέλουν οι άλλοι να μοιράζονται μαζί μου. Ευχαριστώ και εις άλλα με υγεία!!!

Θα ήθελα... Όχι, όμως, τώρα που το σκέφτομαι θα πω: ΘΕΛΩ να ερωτευτώ. Να ερωτευτώ αφού με πλησιάσει Εκείνος. Να γνωριστούμε πρώτα, να μπορούμε να επικοινωνούμε και μετά να έρθει ο έρωτας. Έρωτας όχι μονόπλευρος, απόλυτος και μοναδικός. Και μετά όλα τα άλλα όνειρα για μια γεμάτη ζωή...

Ατιτλοφόρητο...

2006-05-02T20:29:00.000+03:00

Ώρες-ώρες νιώθω να μη με βαστά ο τόπος....
Θέλω να τρέξω, να πετάξω, να χαθώ που λέει και το τραγούδι...
Άλλες φορές το αίσθημα αυτό της φυγής,του πνιξίματος,με καταλαμβάνει λόγω χαράς και άλλοτε εξαιτίας λύπης...
Αυτή τη φορά δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο...

Κενό.ΚΕΝΟ.ΚΕΝΟ.Ένα κενό που τρέφεται σα μαύρη τρύπα απ'το φως μου.Φοβάμαι.
Φοβάμαι να νιώθω άδεια.Συχνά σκέφτομαι πως είναι πιο ανθρώπινο να πονάω.

Μακάρι να αισθανόμουν οτιδήποτε άλλο εκτός από το κενό. Θα ήθελα να ζήσω κάτι έντονο, τόσο έντονο που να νιώσω πολύ-πολύ ζωντανή, να νιώσω άνθρωπος με όλες τις διακυμάνσεις.

Κρατιέμαι και το φως μου νικά το κενό χάρη σε μερικούς ανθρώπους. Ευχαριστώ και συγχωρέστε με αν δε σας το λέω συχνά.Σας αγαπώ πολύ και το ξέρετε όλοι σας αυτό...Απλά,δεν τα καταφέρνω πάντα στα λόγια. Δε μ'αρέσουν τα πολλά και μεγάλα λόγια: εξαιτίας της εποχής μας και πολλών άλλων έχουν χάσει πια τη δύναμη και την αλήθεια τους...

Θέλω να ερωτευτώ.....

Το τρελόπαιδο γύρισε.....

2006-04-29T19:03:00.000+03:00

Είμαι ΑΘΗΝΑΑΑΑΑΑ..........Ναι,επέστρεψα-την λατρεύω αυτήν την πολή,νιώθω ξένη πια όπου κι αν βρίσκομαι αλλού-και ήδη γύρισα στους αγαπημένους-γνωστούς ρυθμούς μου....Μόνο που κάτι λείπει.Μου ήθελες και Ιταλία τρομάρα σου!!!!Ωραίο προγραμματισμό κάναμε ρε,τι να πω είμαστε και πολύ...!Να πάρει,μου έχουν σπάσει τα νεύρα,δεν έχω ποιον να πάρω τηλ στις 2 το πρωί!!!!

Νιώθω πλήρης.Είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις στην πράξη πως η απόσταση δεν επηρεάζει κάποιες σχέσεις,δεν μπορεί να τις βλάψει που να χτυπιέται κάτω...Αλλά αυτό προυποθέτει να μιλάμε για κάτι ανώτερο.Είμαι τυχερή,είμαι πολύ τυχερή τελικά...

Η Αμάντα για άλλη μια φορά τα είπε όλα:

Δυστυχώς.Μακάρι,Γιατί.
Αδύνατον.
Θα ήθελα.

"Θα ήθελα" τι κουτό,σπάταλα ευγενικό και παρηγορητικό - τόσες τσαλαπατημένες ευχές σε μια λέξη. Αν ήθελα να πραγματοποιηθούν, θα χρησιμοποιούσα το απλό και κοφτό ρήμα "θέλω". Το ρήμα που αρέσει στα παιδιά. Ξέρεις τι θα ήθελα; Να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι οι επιθυμίες απλώς υπάρχουν. Όπως υπάρχουν ρούχα.Χέρια.Μαλλιά. Τα αγγίζεις, σε αγγίζουν, κι αυτό είναι όλο.
Θα ήθελα να ακολουθήσεις τη διαδρομή του μυαλού μου και να με εντοπίσεις.
Γρήγορα αν είναι δυνατόν.
ΤΩΡΑ!!!!

Τα υπόλοιπα του Μίλτου:
Στο είπα, όσα έμαθα
Τα έμαθα με το σώμα
Μισός ψυχή μισός κορμί
Κι η πείνα μου θηρίο
Μισή ζωή σπατάλησα να ζήσουν και τα δύο

Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα ...φίλα με τώρα

Ανασκόπηση ημερών...

2006-04-23T22:17:00.000+03:00

Χμμμ...."Θα περάσουν τα χρόνια/θα γυρίσει ο τροχός/όλα θα'ναι σαν πρώτα/όλα θα'ναι αλλιώς..."
Όλα ήταν εκεί,αλλά όλα -μα όλα- τόσο διαφορετικά...Η πασχαλιά πανέμορφη ντυμένη στα μωβ φορτωμένη με μικρά-μικρά ανθάκια...Το σπίτι και η αυλή φρεσκοασβεστωμένα...Η κερασιά μπροστά ανθισμένη,σε λίγο θα πετάξει και τους πρώτους καρπούς...Οι κότες έκοβαν βόλτες στο κοτέτσι και πέθαιναν μόλις τις πλησίαζες(πάντα τις πείραζα,με νευριαζαν που μόνο τη γιαγιά και τον παππού μου πλησίαζαν χωρίς φόβο!)....Η γιαγιά στην πόρτα,να περιμένει(πάντα έτσι γίνεται!)!!!!!Στα δωμάτια καμιά αλλαγή,όλα στη θέση τους....Αλλά κάτι έλειπε, να πάρει,πάντα θα λείπει δηλαδή..Ακόμη και η πασχαλιά το καταλαβαίνει πια και αργεί να ανθίσει,και ακόμη κι οταν γεμίζει μπουμπούκια,δεν είναι όπως παλιά,ούτε η εικόνα τους ούτε η μυρωδιά τους...Σα να ξέρει πως Εκείνος, αυτος που την αγαπούσε,τη μεγάλωσε και τη φρόντιζε, δεν είναι πια εδώ και ούτε θα γυρίσει.Όλα είναι τα ίδια και όλα είν'αλλιώς,πια.Προχωράμε μπροστά, όμως,γιατί όπως και να το κανουμε,όσο κι αν δεν το θέλουμε,η ζωή προχωρά και δεν πολυσκοτίζεται για τα περασμένα.Μόνο κάποιες λεπτομέρειες θα'ναι σαν αγκάθια στην καρδιά και θα υγραίνουν πάντα τα μάτια στο πέρασμα του χρόνου:ένα κλωνι πασχαλιάς στη μέση του τραπεζιού που περιμένει,ενα χέρι που χαιδεύει τον άδειο,παλιό καναπέ,το χέρι που ψάχνει ένα άλλο να κρυφτεί ένα κρύο,ήσυχο βράδυ,μια φωτογραφία που χαμογελάει και συμμετέχει σε όλα...Και βαδίζουμε μπροστά ρίχνωντας συνέχεια κλεφτές ματιές προς τα πίσω...

Να προσέχεις, μ'ακούς,να προσέχεις!Όλα θα πάνε καλά,μ'ακούς?Σ'αγαπάω και τους προσέχω,μην ανησυχείς εσύ,εδώ είμαι εγώ!!!

Ευχή και κατάρα η μνήμη.....

Γιατί να ψάχνω άδικα??????

2006-04-18T14:27:00.000+03:00

Μόνος οδηγάω μόνος
ατέλειωτος ο δρόμος
ατέλειωτες στροφές.
Σκόνη μια χώρα μες τη σκόνη
μα πάντα με πληγώνει
κι αρχίζω ανασκαφές.
Είδα την άγνωστη πατρίδα
χαμένη Ατλαντίδα
στις χωματερές.
Τώρα περιμένει τώρα
με τα κρυφά της δώρα
τους εθελοντές.

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι....

Φώτα της πόλης μας τα φώτα
σαν τα βαρελότα
που ρίχναμε μικροί.
Φιλίες οι παιδικές φιλίες
χαμένες παραλίες
χαμένη διαδρομή.
Στάση κορίτσια που 'χω χάσει
πληγές που 'χω ξεχάσει
ανοίγουνε ξανά.
Βράδια τα εφηβικά μας βράδια
τα πιο πικρά μας χάδια
πατρίδα μας γλυκιά.

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι....

ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΘΥΜΑ
πάλι το ίδιο ποίημα
για ξένες καλλονές.
Μόνος οδηγάω μόνος
κι όλο με βγάζει ο δρόμος
στις ίδιες γειτονιές.

ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΠΙΑ ΑΛΛΟΥ
ΑΦΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΗΔΗ
ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΠΙΑ ΑΛΛΟΥ
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ'ΡΘΕΙ....!!!!!

2006-04-17T01:06:00.000+03:00

Ό,τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό
Ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο
Μα άσε ένα φως ανοιχτό
η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει........

Που λέει και ο αγαπημένος Μανωλάκης....Και έτσι είναι!Αντε γιατί πολλή μαυρίλα έπεσε και κανονικά δε θά'πρεπε!Όλα καλά θα πάνε,μόνο θέλει λίγο χρόνο-γενικά μιλώντας πάντα...Τελικά δεν είναι τόσο κακό που άφησα για λίγο την Αθήνα μου:αύριο θα δω ένα αγαπημένο πρόσωπο και μένει να συναντήσω άλλους δύο σημαντικούς στη ζωή μου ανθρώπους που μου έχουν λείψει πάρα πολύ κι ας με συντροφεύουν πάντα και παντού...ΟΚ,είναι πολύ καλό επισης που έχω και τους δικούς μου να με κανακεύουν όλη την ώρα,λες και ήμουν στην ξενιτιά και είχα χρόνια να τους δω!LOLOLOLOLOL!!!!!!!Βασίλισσα η Χριστίνα,όλα τα χατήρια,δεν κάνω τίποτα....ΟΚ,αυτό μου είχε λείψει κάπως,να'μαι το μικρό κοριτσάκι της φαμίλιας!Καλά είναι,μπορώ και να διαβάσω απερίσπαστη,γιατί μολις γυρίσω στην Αθήνα δε θέλω να χάσω ούτε ένα λεπτουδάκι...Η άνοιξη είναι εδώ και που ξέρεις???Ισως συμβεί κάτι καλό στο αεροπλάνο... ;) (Σταυρούκο,καλύτερο αιγόκερο πάντως δε νομίζω να βρω!Thanks :) )

"Δείξε μου τον τρόπο/κι αν θέλει κι άλλο κόπο/εγώ θα πρόσπαθω...."

2006-04-15T23:43:00.000+03:00

Γνωστό το τραγούδι του Ζακ και ο λόγος που το έγραψε...Εγώ,λοιπόν,το αφιερώνω σήμερα το βράδυ,σε ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο,που δυστυχώς αδυνατώ-ή έτσι νομίζω-να καταλάβω πια...Μόλις γύρισα απ'έξω,από τη βόλτα στους αγαπημένους γνώριμους δρόμους,αλλά ένα αίσθημα κενού με έχει καταβάλει.Τι έγινε ξαφνικά?Δε φταίει κανείς,αλλάζουμε και αλλάζοντας,όντας ακόμη μες στη δίνη,χανόμαστε.Θα είναι παροδικό ή όχι?Ποιος το ξέρει?Δε στεναχωριεμαι,ειλικρινά,μόνο που νοσταλγώ λιγουλάκι τα παλιά,τότε που λέγαμε με ευκολία αυτό το "πάντα" και το "ποτέ"...Τελικά τίποτα σ'αυτή τη ζωή δεν είναι δεδομένο,τίποτα!Όχι,δε φοβάμαι ούτε μετανιώνω για τίποτα από όσα έχω ζήσει(/κάνει/κτλ...)τους τελευταίους 7 μήνες.Δε μετανιώνω ούτε θέλω να αλλάξω ούτε μια στιγμή!Αλλά,γαμώτο,ώρες - ώρες εύχομαι να ήσουν στο πλάι μου σε όλα αυτά,να μπορούσες να νιώσεις έστω και λίγο τη χαρά μου για όλα αυτά που έχω την τύχη και τη χαρά να ζω,και όχι να με κρίνεις ή να αδιαφορείς.Μακαρι να έβγαιναν αληθινά τα όνειρα που κάναμε μαζί!Εμένα δηλαδή βγήκαν,με μια μικρή λεπτομέρεια να τα "χαλάει":από όλα λείπεις ΕΣΥ!!!Δεν είχαμε πει "μαζί" ρε???Τέλοσπάντων,ίσως είναι νωρίς,ίσως,ίσως,ίσως,ίσως,μπλα-μπλα-μπλα.....Καταλαβαίνω και στο απέδειξα και σήμερα αυτό.Εγώ είμαι πάντα εκεί,δίπλα σου, ό,τι κι αν συμβαίνει.Και θα περιμένω,ρε,θα περιμένω μήπως εγώ είμαι λάθος και όλα είναι στο μυαλό μου,σ'αυτό το μυαλουδάκι που είναι γεμάτο με "γιατί?"......Σε παρακαλώ μόνο,"Δείξε μου τον τρόπο".....

"...χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια/μόνο τρόπο να κοιτάνε....."

Αν μαγεία δεν ειναι αυτό.....

2006-04-13T23:46:00.000+03:00

Γεμάτο το φεγγάρι....
Καταπληκτικός ο καθαρος ουρανός....
Και ό,τι καλύτερο μπορώ να κάνω(μόλις τελειώσω το ποστ αυτό!) : στην ταράτσα, τσιγάρο με μια μπυρα στο χέρι βλέποντας πότε το φεγγάρι και πότε (λιγουλάκι) Ακρόπολη (πολύ μακρια αλλά φαίνεται!)....
Μεθαύριο φεύγω,δηλαδή επιστρέφω στα "πάτρια" εδάφη.Χαρά και λύπη μαζί.Αλλά θέλω να φύγω,καλό είναι να ξεφύγω γενικά,να αλλάξω παραστάσεις.......
Όμως τώρα είμαι ακόμη εδώ και η σημερινή βραδιά είναι πολύ ξεχωριστή-πάντα με μάγευε η εικόνα του ολόγιομου φεγγαριού,σαν να ασκεί μια μυστηριώδη γοητεία πάνω μου και να μην μπορώ να πάρω τα μάτια μου από τον ουρανό-και αναπόφευκτα ακολουθούν σκέψεις,σκέψεις πολλές και διάφορες,καλές και κακές(αν μπορεί ποτέ κανείς να τις χαρακτηρίσει!)....Ωστόσο, μία μονοπωλεί τη σκέψη μπροστά στην εικόνα αυτή:το κρύο εκείνο βράδυ του Μαρτίου στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας με το πανέμορφο φεγγάρι...

~~Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό/που είμαι μόνος, μα τόσο μόνος/και που μαζί μου παίζουν κρυφτό/πότε η θλίψη και πότε ο πόνος..........~~

"Κόψτο το ρημάδι" &Ζακ ή αλλιώς μια γε(/α)μάτη μέρα!!!

2006-04-11T01:54:00.000+03:00

"Κόψτο το ρημάδι...!!!!!!!"
..................................................................................................
ΟΧΙ,ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΒΩ,ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΒΩ!!!!!!!!!!!!!

ΖΑΚ=ΜΟΡΦΗ

ΤΕΡΜΑ! Μετά από πολύωρη και σοβαρή συζήτηση (LOL) βγήκε το πόρισμα: ο Ζακουλης είναι ΜΟΡΦΗ! Καλά ήταν Τ Ε Λ Ε Ι Α!!!!!Έλειπε,βέβαια,ένα βασικό συστατικοοοοο (ΕΛΕΝΑΑΑΑΑΑ,ΠΕΡΑΣΤΙΚΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!ΠΡΟΣΕΧΕ ΡΕΕΕΕ!ΠΟΛΛΑΑΑΑΑ ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑ!), αλλά ο Ζακ ήταν πολύ καλός..! Και..............."ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΚΑΝΕΛΑ ΚΑΙ ΔΥΟΣΜΟΣ..!!!" Βέβαια,οφείλω να ομολογήσω πως το αγαπημένο μου είναι το "Μάλλον"------->Μάλλον δεν κατάφερα/να αγαπώ όπως θα ‘θελα/μάλλον θα 'λεγα άθελα/με πλήγωσα...

Όοοομορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς και χαμογελάς...!!!

2006-04-08T20:14:00.001+03:00

Καλημέρα,καλημέρα,καλημέραααααα!!!!!!!(πάντα το προτιμούσα από το ξερό "καλησπέρα" υπενθυμίστε μου σε άλλη φάση να αναπτύξω την επιχειρηματολογία μου πάνω σ'αυτό...)

Αισθάνομαι υπέροχα και περνάω ακόμη καλύτερα!!!!!Η άνοιξη "με έχει βαρέσει" και άντε να μαζέψεις τη Χριστίνα τώρα...!Όχι,δεν έγινε τπτ το συνταρακτικό,απλά όπως εχω πει η διάθεσή μου είναι θαυμάσια τις τελευταίες μέρες για πολλούς και διαφόρους λόγους!Με λίγα λόγια,ξύπνησα από ένα λήθαργο και αποφάσισα να ζήσω,να σταθώ στα πόδια μου και το πετυχαίνω μάλλον ;) Μα,δεν είναι ακόμη πιο υπέροχη η Αθήνα αυτήν την εποχή???Ακόμη και η σχολή μου μου φαίνεται ομορφότερη(σσσσςςςς KiKi εσύ δεν ξέρεις... :P)!!!!Ανυπομονώ για τη Δευτέρα,θα πάω στο ΖΑΚ,νανα νανα νανα νανα......"Οοοοοομορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς και δεν προσκυνάς..."!!!!!!

Περπατούσα σήμερα στο Κολωνάκι(ναι,ναιπείτε ό,τι θέλετε,εγώ ειμαι ΨΩΝΑΚΙ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ, LOL!!!!!)και έβλεπα τον κόσμο να πηγαίνει πάνω-κάτω,με ψώνια,με παιδιά,σκυλιά,γατιά,ντυμένοι σπορ,κυριλέ,βιαστικοί και μη.....Λατρεύω αυτήν την πόλη!Και δίπλα στο Κολωνάκι να σκεφτείς είναι και τα Εξάρχεια!Η αντίθεση σε όλο της το μεγαλείο.Πώς να βαρεθείς λοιπόν?Και μετά κατά τις 2,συνάντηση με το αγαπημένο μου "ζευγαράκι"(Μπράβοοοοο παιδιά,πολύ σας χαίρομαι!!!!! ;) :* ) και άλλους στο Παλμιέ(στέκι πια)για φαγητό. Ολα καλά ευτυχώς: ησυχία, τάξη και ασφάλεια!!!!

Ψάχνω ακόμα για αιγόκερους.......Παιδιά καμιά βοήθεια???????

Χαμογελάω και δεν είναι μεταδοτικόοοοοοο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το Χριστινάκι αρχίζει να'ναι καλά.... ;-)

2006-04-06T17:57:00.000+03:00

Χμμ...Άργησα να κάνω ποστ,αι νόου.Αλλά επειδή δε θέλω να γράφω κάτι αν δεν το εννοώ πραγματικά (όπως και να λέω πράγματα), νομίζω πως καλά έκανα.Τις τελευταίες 2-3 μέρες, λοιπόν, είμαι καλά.Ειλικρινά πια δε βλέπω κανένα λόγο για να μην είναι έτσι η κατάσταση.Τα αγαπημένα μου πρόσωπα και γω είμαστε πολύ καλά,έχω γύρω μου ανθρώπους που με αγαπάνε,με νοιάζονται και με καταλαβαίνουν,η ζωή μου πια εχει ειλικρινά ενδιαφέρον με τη σχολή,τις ασχολίες και τις παρέες και μένω στην ομορφότερη πόλη της Ελλάδας ( ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!!! Σωστά,ΟΕΟ???? ;) ).Καιρός λοιπόν,και να είμαι και να περνάω καλά.Οκ,ενα τόσο δα κενάκι υπάρχει, αλλά πια δε θα ασχοληθώ άλλο. Ειμαι ακόμη πολύ μικρή για να προβληματίζομαι τόσο με τα "κενά" και τα "υπαρξιακά" μου.Προς το παρόν,έχει φτιάξει 0 καιρός,οι περισσότεροι φίλοι μου είναι ευτυχισμένοι (κάποιοι αύριο έχουν "επισκέψεις",άλλοι τώρα ερωτεύονται και φαίνεται όλα να πηγαίνουν καλά,άλλοι ξεπέρασαν ή προσπαθούν να ξεπεράσουν "αρρωστημένες" καταστάσεις)άρα και εγώ είμαι μαζί τους και έπειτα πλησιάζει το καλοκαιράκι...Και τώρα πείτε μου,ποιος δε χαίρεται με τις καλοκαιρινές διακοπές και τα σχέδια,ΟΕΟ???Ναι,θα πείτε τώρα τι έχει πάθει αυτό,τι του δωσαν να πιει????Όχι,ειλικρινά είμαι πολύ χαρούμενο και αισιόδοξο άτομο σε γενικές γραμμές,άλλο τώρα τι φαινόταν το τελευταίο καιρό και μέσω του μπλογκ μου....Ε,μάλλον γύρισε η παλιά ευδιάθετη Χριστίνα και χαίρομαι πολύ γι 'αυτό!Ε,κουράστηκα και βαρέθηκα να'μαι χάλια,να βουλιάζω,κτλ...Ηρθε το πλήρωμα του χρόνου,η στιγμή να εκτιναχθώ από τον πάτο στα ΟΥΡΑΝΙΑ και αυτό ειναι!!!!!!!!Καιρός να απολαύσω τη ζωή μαζί με τους ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω τους τελευταίους μήνες, είναι δίπλα μου σε όλα και το αξίζουν..!!!!Αααχ,είναι ωραία η ζωή και ΤΕΡΜΑ!Εχω σχέδια,ανυπομονώ για τις στιγμές που θα έρθουν και ΟΛΑ ΗΔΗ ΟΜΟΡΦΑΙΝΟΥΝ ΓΥΡΩ ΜΟΥ!!!!!!Και που θα πάει?Θα γνωρίσω και εκείνο το Αιγοκεράκι που με έχει πρήξει μια φίλη μου πως αυτό φταίει(υποτίθεται πως στα ζώδια ταιριάζω απίστευτα με τους αιγόκερους-τώρα άλλο βέβαια που δεν ξέρω ούτε ένα αγόρι αιγόκερο εκτός του αδερφούλη μου LOL-και αυτό φταίει που όλα μου πάνε στραβά σ'αυτό τον τομέα).ΧΑΧΑΧΑΧΑ!Δες,ε,πως εξηγούν καποιοι τις καλοτυχίες και τις άναποδιές στη ζωή τους....Ναι,λοιπόν,είμαι σίγουρη πια,αυτό φταίει(LOL) και θα περιμένω τον ανάδρομο Ερμή,Αρη,Πλούτωνα και Ποσειδώνα να μου φέρουν στη ζωή μου ένα Αιγοκεράκι καλό.....Μέχρι τότε,ΘΑ ΠΕΡΝΑΩ ΤΕΛΕΙΑ και θα προσπαθήσω να φτιάξω και κάποιων άλλων τη διάθεση,γιατί δεν αξίζει να σκάνε για το τίποτα!Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!

ΥΓ:Οποιος δε νιώθει καλά,παρακαλώ ας εποικοινωνήσει μαζί μου.Εδώ η σπαστική Χριστίνα με το χαζοχαρούμενο χαμόγελο που σας φτιάχνει τη διάθεση!!!!!!!!!!!!!

"Γι'αλλού γι'αλλού ξεκίνησα...."

2006-04-03T01:20:00.000+03:00

Ξεκίνησα για να κάνω ποστ στο φορουμ, αλλά κάτι γίνεται με "τεχνικά προβλήματα"....Σπάσιμοοοοοοο!!!!!!Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να είμαι καλά,καταβάλλω υπεράνθρωπες προσπάθειες,μέχρι και αυθυποβολή(Ολα θα πάνε καλά,κτλ...).Και το κουραστικό είναι ότι ολοι περιμένουν να είμαι καλά,να γελάω,να κάνω κέφι στην παρέα,αστεία,κτλ...Εχω κουραστεί από την όλη κατάσταση και με κουράζει ακόμη πιο πολύ το ότι πρέπει να είμαι δυνατή (ή τουλάχιστον έτσι να δείχνω) μπροστά στους άλλους.Συνέχεια "τι έχεις,γιατι τώρα έπεσες,κτλ..."Ε,ναι,λοιπόν,ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ και όσο κι αν προσπαθούν τα αγαπημένα μου πρόσωπα- δυστυχώς ρε παιδιά και ευχαριστώ που είστε εκεί- δεν μπορούν να με βοηθήσουν,δεν είναι στο χέρι τους,αν κι εκτιμώ ειλικρινά ό,τι κάνουν για μένα(παρόλο που ίσως αντιδρώ με αγένεια,σας σπάω τα νεύρα και σας λέω ψέμματα ότι ολα ΟΚ)!Μόνο ο χρόνος μπορεί να με βοηθήσει και η αλλαγη παραστάσεων, τώρα το Πασχα που θα ανέβω πάνω.Μου είναι τόσο δύσκολο να μη σκέφτομαι κάποιες στιγμές,αν και πολύ θα ήθελα να νεκρώνει τότε ο εγκέφαλος.Σήμερα κλείστηκα στο σπίτι.Δεν ήθελα να βγω.Η μέρα πέρασε εύκολα,δουλειές του σπιτιού,μαγείρεμα για μέσα στη βδομάδα,διαβασμα και σημειώσεις,κτλ...Σαν πήρε όμως η νύχτα, ξάπλωσα στο πάτωμα και κοιτάζοντας το ταβάνι και ανάβοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο "ταξίδευα".... από τις 10 μέχρι πριν από λίγο,κάπου στις 3 ώρες δηλαδή...Σκεφτόμουν κυρίως τι κρίμα που δεν μπορούσα να ξεσπάσω κλαίγοντας,όπως εκείνη την Κυριακή όταν εκλεισε η πόρτα και έμεινα μόνη. Τι βάσανο να μην έχεις άλλα δάκρυα και μεγάλο κρίμα! Τέσπα, εγώ αυτό που νιώθω αυτή τη στιγμή το εκφράζει η Δέσποινα απόλυτα στο συγκεκριμενο τραγούδι...Ούτε ενα τηλέφωνο δεν αξίζουμε δηλαδή? ΟΚ,όμως,"Χαλάλι σου...." :

Μοιάζω εγώ να είμαι ένα φυλλαράκι και εσύ ο βοριάς,

που όλο με μανία με φυσάς

και πάω, πάω όπου με πας.

Μοιάζω εγώ να είμαι ένα καραφάκι με γλυκό κρασί

που γουλιά, γουλιά με πίνεις το βραδάκι και έχω εξαντληθεί.

Χαλάλι σου όμως ό,τι και να μου συμβεί,

φτάνει να ξέρω πως περνάς καλά εσύ

Καρδιά μου...στα 'δωσα όλα και έμεινα στον άσσο

έτσι θέλησα να σου εκφράσω

πως τη μέρα που θα φύγεις θα καταστραφώ.

Γι αυτό και στα 'δωσα όλα μέσα από την καρδιά μου

πράγματα και συναισθήματα μου για να σου θυμίζουν

κάθε ώρα και λεπτό πως νιώθω εγώ....

Μοιάζω εγώ να είμαι ένα λουλουδάκι που έκοψες εσύ

για να απολαμβάνεις το άρωμα του

μέχρι να σου μαραθεί.

Μοιάζω εγώ να είμαι ένα πορτοφολάκι που εσύ κρατάς

και από μέσα του ό,τι θελήσεις παίρνεις και το σπαταλάς

Χαλάλι σου όμως ό,τι και να μου συμβεί,

φτάνει να ξέρω πως περνάς καλά εσύ....

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΑ'ΔΩΣΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΑ ΣΤΟΝ ΑΣΣΟ

έτσι θέλησα να σου εκφράσω

πως τη μέρα που θα φύγεις θα καταστραφώ.

Γι αυτό και στα 'δωσα όλα μέσα από την καρδιά μου,

πράγματα και συναισθήματα μου για να σου θυμίζουν

κάθε ώρα και λεπτό πως νιώθω εγώ....

Τέρμα ( ή αλλιώς αποφάσεις )

2006-03-31T23:29:00.000+03:00

Δεν βρίσκω τρόπο να μιλήσω καθαρά,
να πω δυο λόγια την καρδούλα μου που καίνε
γιατί είσαι αλλού, αλλού η σκέψη σου γυρνά.

Κι ας λες πώς νοιάζεσαι τα μάτια σου άλλα λένε.
Περνούν οι μέρες χάνονται
τις νύχτες σκέφτομαι κοντά μου να σε φέρω,
στις σκέψεις μόνη χαίρομαι
ελπίζω μόνη μου και μόνη υποφέρω.

Όμως αλλάζουν οι καιροί και οι τυχεροί
κι ό,τι αλλάζει σου γυρνάει πάντα την πλάτη....
Τι κι αν τρελά σε νοσταλγώ βράδυ πρωι
μεσ' της ζωής μου δεν χωράς το μονοπάτι.........

Περνούν οι μέρες χάνονται
τις νύχτες σκέφτομαι κοντά μου να σε φέρω
στις σκέψεις μόνη χαίρομαι
ελπίζω μόνη μου και μόνη υποφέρω.........

"...θα 'θελα μια φορά να σε πληγώσω,εσύ να τρέχεις πίσω μου σαν μέλισσα...."

2006-03-30T00:26:00.000+03:00

Αχ,τρομερό τραγούδι....Φταίω, ξέρω, εγώ φταίω. Έσυ ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα έξω από αυτό. Και πόσο με πληγώνει αυτό!!! Θα ήθελα να ήξερα τι θα γινόταν, αν.... Αν, αν, αν, αν......Ατέλειωτα "αν" έχω γεμίσει πια τη ζωή μου. Με καταστρέφω και την καταστρέφω. Καλά τα όνειρα, αλλά "Γη καλεί Χριστίνα"! Κάποια στιγμη πρέπει να πατήσω γερά στη γη και να ζήσω all by myself. Να πάρει, μου είναι τόσο δύσκολο να μην τα δίνω όλα όταν αυτό νιώθω...! Πρέπει, όμως, και να μάθω κάποια στιγμή πως δεν είναι όλοι έτοιμοι και άξιοι για τα "μεγάλα". Εγώ πάντα ζω με την ελπίδα πως αρκεί καποιος να σου δείξει και μπορείς και εσύ να "ανυψωθείς"! Ώρες-ώρες σιχαίνομαι τον εαυτό μου για κάποιες σκέψεις μου, σκέψεις που είναι η αντίδραση στη δράση του πόνου. Ευτυχώς πάντα περνούν και ποτέ δεν πληγώνουν "άμαχο πληθυσμό". Μόνο εμένα...."Όσες φορές αντέξεις" που έγραψε και η αγαπημένη Αμάντα και έχει δίκιο. Μόνο που εμένα πια η υπομονή και η αντοχή μου στερεύει.Όχι,δε φταίω εγώ τελικά. " Όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω....."

Πάλι εδώ!!!!!!!!!!!

2006-03-27T17:43:00.000+03:00

Τι να κάνω? Τώρα γλυκάθηκα..... Gmt, αναρωτιέμαι που είσαι, αλλά όχι, όχι, όχι, δε θα πάρω τηλ όσο κι αν το θέλω. Όσο κι αν θέλω να ακούσω τη μαγική φωνή σου, όχι δε θα το κάνω. Κράτα το καλά :Ρ , σωστά???? Ουφ, τελικά όσο δύσκολο είναι να συνεννοηθείς και να "εκπαιδεύσεις¨ σωστά τους γονείς, άλλο τόσο εύκολο είναι να τους καλμάρεις ΛΟΛ..... Τους πετάς ένα 9άρι στα μούτρα και έληξε η υπόθεση. Σε αφήνουν στην ησυχία σου μέχρι την επόμενη κρίση!!!! Πώς αλλάζω το θέμα, ε???? Ποιον κοροιδεύω? Σήμερα ήμουν όλη μέρα αγκαλιά με το τηλ, μήπως και με θυμηθείς ( λέεεεεεεμεεεεε τώωωωωωωρα :( ) ,μήπως σκεφτείς να ακούσεις τα νέα μου. Πωπω,με τι όνειρα ζει ο καθένας, ε? Αλλά από την άλλη, τα όνειρα τι νοστιμάδα θα είχαν αν πραγματοποιούνταν όλα με τη μία???????? Άσε τον τρελό στην τρέλα του και να ελπίζει!!!!! "Βρεεεεεεεεες λίγο χρόνο για μένα, δεεεεεεεεεεες ποιος δακρύζει για σένα,καις όσα θέλει η καρδιά μου,τις πιο μεγάαααλες στιγμέεεεες........" Αλλά , εκτός από όλα τα άλλα, είσαι και αργόστροφο που να σε πάρει...!!!!!!!! Τέσπα,μου πιάνεις πολύ χώρο, δε μιλάω άλλο για σένα! Η Θεσσαλονίκη ήταν καταπληκτική, όχι τόσο αυτή όσο οι άνθρωποι βέβαια.... Η παρέα είναι το βασικότερο πάντα! Αλλά μεταξύ μας (μην το πείτε πουθενά,ε? ;) ) σαν την Αθήνα πουθενά!!!!!!! ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!!! Αυτή η πόλη είναι μαγεία και όσοι τη βρίζουν απλώς είναι πολύ "λίγοι" για να το αντιληφθούν. Πάντα το έλεγα και τώρα το έχω διαπιστώσει και ζώντας την ότι η Αθήνα είναι για τους λίγους και εκλεκτούς που έχουν την ικανότητα να ζουν, να μαθαίνουν και να μην αρκούνται στα λίγα,τα συνηθισμένα και τα πεζά.... Όλοι οι άλλοι απλώς φυτοζωούν (sorry κιολας guys, αλλά πρέπει να ανοίξετε καλύτερα τα μάτια,τα αυτιά και τους οριζοντές σας.....) και δεν εκτιμάνε την τύχη τους και κάθονται μίζεροι με τα μάτια κλειστά μπροστα στο θησαυρό! Αυτό όμως που με τρελαίνει περισσότερο σ'αυτήν την πόλη είναι ότι όσο τη γνωρίζω τόσο περισσότερο βρίσκω να μου ταιριάζει.. Βλέπω έξω από το λεωφορείο τους δρόμους,τις γειτονιές,τους ανθρώπους, περπατώ και παρατηρώ τα πάντα γύρω μου και σκέφτομαι πόσο γοητευτική είναι.Έχει τα πάντα,διακρίνεται για τις αντιθέσεις της σε όλα τα επίπεδα,γεγονός που δε σε βοηθά να την χαρακτηρίσεις ως όμορφη ή άσχημη,ήσυχη ή θορυβώδης,κτλ Αυτό με συναρπάζει σ'αυτή την πόλη,ότι δεν είναι ένα "πράγμα",κάτι το απόλυτο,αλλά ενα "κράμα". Και ναι,τολμώ να πω πως τελικά μου μοιάζει πάρα πολύ και γι'αυτό μ'αρέσει τόσο. Είναι ένα "κράμα", κάτι το ανεξιχνίαστο που αλλάζει μορφές και διαθέσεις, όπως ακριβώς και γω!!! Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά, όμως προς το παρόν εγώ είμαι ΕΔΩ και το γουστάρω πολύ! Στην Αθήνα, την πόλη μου, με ανθρώπους αγαπημένους πια και πολύ - πολύ χαρούμενους/ευδιάθετους! Λες να αλλάξει και μένα η τύχη μου? Ελενα και Μαίρη, plzzzzzz, "κολλήστε" με ευτυχία!!!!!!!!!!!