"Δεν στεκόμαστε στις αποτυχίες. Δεν υπάρχουν "αποτυχίες", υπάρχουν μόνο προσπάθειες να φτάσουμε στο στόχο".

Από τις πιο όμορφες κουβέντες που μου έχουν πει ποτέ. Από τις πιο ουσιαστικές κουβέντες, προερχόμενη μάλιστα από ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο για μένα. Και έφτασα ως εδώ παίρνοντας δύναμη και κουράγιο από αυτές τις απλές δύο προτασούλες...

Σε 3 μέρες είναι η ορκομωσία μου. Νομική τέλος, λοιπόν. Κάπου εδώ "έκλεισε" και αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου. Και έχω μαζέψει τόσες στιγμές και αναμνήσεις που με κάνουν όλα όσα είμαι τώρα και όλα όσα θα γίνω στη συνέχεια. Η ταυτότητα μου πια έχει "γεμίσει" και με "στοιχεία" - ομολογουμένως πάρα πολλά - από τα τελευταία 5 χρόνια σχεδόν, τα φοιτητικά μου χρόνια. Κλείνει ένας, λοιπόν, κύκλος ακόμη και ξεκινάω πάλι από την αρχή. Άντε να δούμε....

Και μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν, ιδίως το τελευταίο διάστημα, παρατηρώ πως το μοναδικό στοιχείο μου που μένει αναλλοίωτο ότι και να γίνει, όσο και αν προσπάθησα ή το εγκατέλειψα κατά καιρούς, είναι το γράψιμο. Όταν γράφω είναι η στιγμή που "μεθώ", "αδειάζω", "ταξιδεύω". Και είναι τόσο μεγάλη ανακούφιση για μένα όλο αυτό. Να αισθάνομαι έτσι... Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με ελέγξει, δεν εξαρτώμαι από κανέναν και καμία σκέψη ή λογική. Είμαι ελεύθερη. Σκέφτομαι πολλές φορές πως μπορεί κάποιος (με διαφορετικούς τρόπους και για διαφορετικούς λόγους) να ελέγξει το σώμα μου, το μυαλό μου, την καρδιά μου, τα "θέλω" και τα "πρέπει" μου, αλλά κανείς δε θα τιθασεύσει ποτέ το γράψιμό μου. Ποτέ. Όχι γιατί παρασύρομαι από τη θέρμη και τη συγκίνηση όταν γράφω, αλλά γιατί κανείς δε θα μου στερήσει ποτέ να γράφω αυτό που σκέφτομαι και νιώθω. Γράφοντας αναπνέω. Γράφοντας ζω. Γράφοντας είμαι εγώ. Είμαι πιο πολύ εγώ εκείνες τις στιγμές από οποιαδήποτε άλλη στιγμή.


Κάποιος θα έλεγε πως το σωστό είναι πρώτα να ζεις και μετά να γράφεις, ποτέ το αντίστροφο. Και έχει δίκιο. Γι΄αυτό δεν γράφω πλέον συνέχεια, όπως συνήθιζα στο παρελθόν, στην εφηβεία μου. Γράφω όποτε το νιώθω. Άλλοτε συνέχεια, άλλοτε σπάνια. Όπως και να έχει, την ίδια ανακούφιση και ευχαρίστηση αισθάνομαι όπως παλιά. Είναι η στιγμή που συμφιλιώνομαι με τον εαυτό μου, μάλλον γι΄αυτό.

Ό,τι σε κάνει να αγαπάς και να καταλαβαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου, δεν μπορείς να το προσπεράσεις έτσι απλά. Σε ακολουθεί μια ζωή. Και αν προσπαθήσεις να ξεφύγεις, θα σε "στοιχειώσει" όλο αυτό. Και μετά θα επιστρέψεις με ακόμη μεγαλύτερη ένταση πίσω για να σώθεις.


"Είναι κάτι βασανιστικό να ακούς τόσο καλά και τον παραμικρό ψίθυρο". Κάθε φορά που φεύγω, αντί να απομακρύνομαι, πλησιάζω...

"...άνοιξη έχει η καρδιά, εσένα σαν κοιτά..."

Όταν παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής, δύο είναι, πιστεύω, οι πιο συνηθισμένες ανησυχίες - σκέψεις: πρώτον, τι θα γίνει στη συνέχεια και, έπειτα, πώς θα σε υποδεχθούν πίσω όλα όσα (θέλοντας και μη) άφησες... Η πρώτη σκέψη σε απασχολεί έντονα αρχικά, αλλά μόλις ο γυρισμός ολοκληρωθεί, η δεύτερη σε καταβάλλει, μην αφήνοντας κανένα ελεύθερο πεδίο δράσης για την πρώτη. Εύλογη ανησυχία για την ανταπόδωση της κάποτε σκληρής στάσης σου. Εξάλλου, ως γνωστόν, αυτός που φεύγει, έχει πάντοτε λιγότερα πράγματα για να λυπάται.

Φεύγοντας, λοιπόν, αποχαιρετάς σιωπηλά ή φανερά ό,τι είναι προορισμένο να μείνει πίσω, είτε ανθρώπους, είτε μέρη, είτε αναμνήσεις ή συναισθήματα. Προχωράς και "κουβαλάς" πάντα μέρος όλων αυτών που άφησες πίσω, αλλά ποτέ την ουσία τους. Αυτή είναι προσκολλημένη πάντα στο "ζωντανό", στο "πραγματικό" και ποτέ στο "φανταστικό", στο μυαλό. Αν και η καρδιά δε λησμονεί ποτέ (έτσι πιστεύω μέχρι τώρα), η ανθρώπινη μνήμη, δυστυχώς, πάντα εξασθενεί στο πέρασμα του χρόνου. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, είναι αυτό που λέω ότι είναι ευχή και κατάρα μαζί. Μέχρι τώρα πίστευα ότι αρκούν οι μνήμες που σώνεις και ό,τι συναισθήματα, εικόνες και μυρωδιές κουβαλάς στην καρδιά και το μυαλό, από όσα αφήνεις πίσω σου σε κάθε αποχαιρετισμό. Και καλώς ή κακώς είναι πολλοί οι αποχαιρετισμοί όσο προχωράει η ζωή. Κάποια στιγμή, αναπόφευκτα η λήθη μπορεί να νικήσει. Τότε, αν σε εκείνο το σημείο πραγματοποιείται και ένας γυρισμός, τι θα συμβεί; Όλα όσα έμειναν πίσω και ίσως σβήστηκαν ή να καταχωνιάστηκαν σε βαθιά καταγώγια του μυαλού, πώς σε υποδέχονται πίσω;

Περπατούσα για ώρα σε γνώριμα, όμορφα μέρη που παρόλα αυτά τα ένιωθα ξένα. Κάθε φορά το ίδιο κενό. Στο μυαλό, στην καρδιά. Κόμπος το στομάχι. Είμαι εδώ και, όμως, θα ήθελα να είμαι αλλού. Θα ήθελα να μην υπήρχε καν όχι μόνο το τώρα, αλλά και το τότε. Είναι μερικές δυνατές αναμνήσεις που νιώθω να βγαίνουν στην επιφάνεια και να "καίνε" τα σωθικά μου. Κάποιες στιγμές, τότε μοναδικές και όμορφες, τώρα πολύ σκοτεινές, που εξελίσσονται ξανά μπροστά μου και νιώθω να με πνίγουν. Κάθε φορά το ίδιο αφόρητο κενό. Δυσβάσταχτο. Έχω "αδειάσει" άλλη μία φορά, αποκομμένη από τον γύρω κόσμο, τις φωνές και τις εικόνες. Χωρίς καμιά ελπίδα. Κάθε παλιά πληγή, που υποτίθεται είχε επουλωθεί, "αιμορραγεί"...

Μόνο ένα ζεστό, γεμάτο βλεμμα. Τελικά, αυτό είναι η λύση, είμαι σίγουρη. Ένα καθαρό βλέμμα. Πρόσφατα, διάβασα κάπου ότι "ένα βλέμμα μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή". Το πιστεύω ότι ένα βλέμμα μπορεί να αλλάξει τον καθένα μας. Το πως νιώθουμε, το πως σκεφτόμαστε, το πως συμπεριφερόμαστε, όλα. Είναι ανθρώπινο. Η πιο βαθιά επικοινωνία είναι η στιγμή που δύο βλεμματα συναντιούνται. Γιατί εκεί, οι λέξεις και οι κινήσεις που άλλοτε είναι παραπλανητικές, υπερβολικές ή και ψεύτικες, δεν παίζουν κανέναν ρόλο. Εγώ, εσύ και η σιωπή που "μιλά" μέσα από τα βλέμματα... Εκεί βρίσκεται η αλήθεια και η ανακούφιση όλου του κόσμου.

Μακάρι να ήξερα....

Το μεγαλύτερο πλήγμα για ένα άκρως αντιφατικό άτομο όπως εγώ, είναι να μην ξέρει που πατά και που βρίσκεται. Από πάντα ήμουν άνθρωπος της τετράγωνης λογική και της λεπτομερής ανάλυσης και, παράλληλα, άκρως συναισθηματική και παρορμητική. Από τη μια, έκανα σχέδια και αυστηρά χρονοδιαγράμματα, ενώ, ταυτόχρονα, μπορεί να αφηνόμουν να παρασυρθώ από ένα όνειρο, μια ακαταμάχητη επιθυμία να ασχοληθώ με κάτι άλλο, να παρασυρθώ στο κυνήγι ενός μακράν πιο ενδιαφέροντος στόχου... Έτσι και τώρα, νομίζω πως δεν ξέρω που βρίσκομαι. Και αυτό είναι πολύ ενοχλητικό, ιδίως για ένα άτομο που θέλει να τα ελέγχει όλα. Έχω φτάσει σχεδόν 23 χρονών και για άτομο που θέλει να τα ελέγχει όλα, έχω "αποτύχει" παταγωδώς. Εδώ δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, ειλικρινά πως να μπορέσω να ελέγξω όλα τα υπόλοιπα;
Έτσι, τη μια στιγμή αποφασίζω το ένα και είμαι σίγουρη μέχρι να έρθει η στιγμή που η μικρή φωνούλα μέσα μου θα μου υποδείξει το άλλο το "μονοπάτι". Και, ναι, εγώ έχω όλη την καλή διάθεση να το κάνω και να εμπιστευτώ το ένστικτό μου. Έλα, όμως, που αυτό το ένστικτο δεν το έχω ποτέ "πιάσει" να έχει δίκιο. Και όταν είσαι και άτομο της λογικής, της σταθερότητας, της ασφάλειας και της ακρίβειας, πως να γίνεται να ακολουθήσεις αυτήν την εσωτερική παρόρμηση χωρίς τύψεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις; Πως, αλήθεια, να νιώσω ελεύθερη από όλα τα "πρέπει" και τα "μη" στη ζωή μου, που -το ομολογώ- εγώ η ίδια έχω θέσει, και να κάνω κάτι χωρίς να πιστεύω την ίδια στιγμή ότι θα το μετανιώσω; Πάντα υποστήριζα και υποστηρίζω οτι είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε τις επιλογές μας και να είμαστε έτοιμοι να επωμιστούμε κάθε βάρος και κάθε συνέπεια. Και συνεχίζω να το πιστεύω. Αλλά φοβάμαι... Είμαι τόσο αδύναμη.
Και ταυτόχρονα δυνατή. Κάνω λάθη, μαθαίνω και τα διορθώνω ή όχι, ενώ άλλες φορές, μπορεί να μη μαθαίνω, απλώς να τα καταλαβαίνω και να τα επαναλαμβάνω ή όχι. Παλεύω, όμως. Κάθε σκέψη, κάθε όνειρο, κάθε επιθυμία μέσα μου, ακόμη και αν βρίσκει την αντίθεσή της μέσα μου, μάχεται να κερδίσει μία θέση, εξελίσσεται και φυλάσσεται ή απορρίπτεται και διαγράφεται. Η εσωτερική πάλη, οι συνεχείς εσωτερικές "ζυμώσεις" με κάνουν αυτό που είμαι. Αν εγώ κάθε μέρα αντιμετωπίζω την σύγκρουση μέσα μου, ακόμη και να μην ξέρω τι θέλω, αποκτώ μια κατεύθυνση, διαλέγω ένα "μονοπάτι", ακολουθώ μια πορεία. Αλλάζω, ωριμάζω, προχωρώ, εξελίσσομαι. Νομίζω πως κάπου είχα διαβάσει πως ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Εγώ νομίζω πως ο εαυτός μας είναι ο μοναδικός αντάξιος μας "πολεμιστής". Και αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να τον τρέψουμε σε "συμ- πολεμιστή", τότε έχουμε ίσως το πιο ισχυρό σύμμαχο δίπλα μας στον αγώνα της ζωής. Τελικά, ίσως, και να μην είναι θέμα γνώσης η θέση και η πορεία μας στον κόσμο, αλλά αντίληψης των δυνατοτήτων και των επιλογών που μπορούμε και θέλουμε να ακολουθήσουμε. Αυτό μου φαντάζει πιο ανθρώπινο, αλλά σίγουρα πιο περίπλοκο. Αλλά ποιος είπε οτι έχω πρόβλημα με τα δύσκολα.................

Αυτή η "νεολαία" έχει χαλάσει εντελώς....

Είμαι στο λεωφορείο και κάθομαι περίπου στη μέση, όρθια, καθώς θέση δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Βλέπεις, η στάση του Ευαγγελισμού πάντα έχει πάρα πολύ κόσμο να περιμένει λεωφορείο. Κάποια στιγμή, παρατηρώ ένα κοριτσάκι 18-19 το πολύ, ντυμένο για 28+ να περνάει από μπροστά μου και να πηγαίνει δίπλα στον οδηγό. "Σύνηθες φαινόμενο, θα θέλει να ρωτήσει τίποτα", σκέφτομαι από μέσα μου. Και σε 2-3 στάσεις πάω και κάθομαι μπροστά που βρήκα επιτέλους μια πολυπόθητη άδεια θέση. Η κοπελίτσα κατεβαίνει και ο οδηγός γυρίζει σε μένα και τη γριούλα που καθόταν απέναντι μου και λέει: " Ήμαρτον, πώς έχει γίνει έτσι η νεολαία!" .... Εν ολίγοις, απ' ό,τι μου είπαν ο οδηγός και η γριούλα, η μικρή και "αθώα" κοπελίτσα "την είχε πέσει στεγνά" στον οδηγό με πολύ άγριες διαθέσεις του τύπου "Τι ώρα τελειώνεις να τα πούμε μόνοι μας;" . ΕΛΕΟΣ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ!!!!!

Και εγώ πάνω - κάτω ίδια γενιά είμαι με την κοπελίτσα (πωπω, ακούγομαι σαν μια κακιασμένη γεροντοκόρη, χαχαχαχα). Μπορώ να καταλάβω πόσο μπορεί να έχει ανάγκη από μία σχέση στην οποία ο άλλος θα της προσφέρει πράγματα που δεν μπορεί - ή έτσι πιστεύει - ένας συνομήλικος ( λεφτά, ωριμότητα, στήριξη, επικοινωνία), καθώς, ως γνωστόν, οι άντρες αργούν λίγο να ωριμάσουν - και κάποιοι, δυστυχώς, δεν ωριμάζουν ποτέ... Αλλά, ρε κοπελιά, μυαλό έχεις και πιθανότατα και δικό σου σπίτι και οικογένεια. Τι θα έλεγες αν μια μικρούλα "έπεφτε" στον πατέρα σου και αυτός ενέδιδε;;; Ή τι θα έλεγες στον αδερφό σου, τον ξάδερφο σου, τον κολλητό σου όταν σου εξομολογούνταν πως η κοπέλα που είναι ερωτευμένος, γουστάρει ή έχει σχέση με έναν που έχει την ηλικία του πατέρα σου;;;; Πλέον κανείς δε σκέφτεται τίποτα και κανέναν. Όλα και όλους γραμμένους. Την πάρτη μας και μόνο, εμείς να περνάμε καλά. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η κατάσταση έχει ξεφύγει, γιατί οι άντρες έχουν γίνει τόσο Μ...ΚΕΣ και οι γυναίκες Π...ΝΕΣ ...

Δεν μπορώ να καταλάβω πως λειτουργούν τέτοια άτομα. Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι πχ αυτή η κοπελίτσα είναι ακόμη παιδί και δεν έχει συναίσθηση. Αν είναι παιδί, να μην κυκλοφορεί τα βράδια, να μην "γκομενίζει", να μην έχει μονίμως το κινητό - σκουλαρίκι στο αυτί, να μην ξενυχτάει και να μην πίνει. Τα καλά και ωφέλιμα δηλαδή μόνο; Και από την άλλη, όλοι αυτοί που κηνυγάνε τα "πιπίνια", να μην λένε μπούρδες του στυλ " Άντρας είμαι, μου κουνήθηκε..." . Άσε, ρε φίλε, αν είσαι άντρας για κατάφερε καμιά "δύσκολη" ή καμιά που έχει μυαλό στο κεφάλι της, και κυρίως, ανέλαβε τις ευθύνες σου απέναντι στην οικογένεια σου. Κάποτε ήσουν 18, τώρα συμβιβάσου με την ηλικία σου! Και μην ακούσω τις άλλες ανοησίες σχετικά με απωθημένα και ό,τι δεν έχουμε χορτάσει από τη ζωή... Αυτά είναι δικαιολογίες φθηνές για όσους θέλουν να κρύβονται ή έχουν επηρεαστεί από ό,τι μπούρδα μας "σερβίρουν" οι τηλεοπτικές σαπουνόπερες. Φίλε μου, κάνε τις επιλογές σου και επωμίσου το βάρος τους. Αν δεν θες, μην το κάνεις. Αν το μετάνιωσες, μην κοροιδεύεις τον άλλον. Σε κάθε περίπτωση, να δέχεσαι τις επιλογές σου - σωστές και λανθασμένες - και να μάθεις να τις στηρίζεις. Αν όχι, περίμενε πως κάπου, κάποτε εκεί έξω, αυτό που έκανες εκείνη τη φορά θα γυρίσει "μπούμερανγκ" και θα σε χτυπήσει. Και τότε, όπως εσύ πλήγωσες, κορόιδεψες και αδιαφόρησες, θα στο κάνουν και σε σένα. Και τότε θα πονέσεις και θα καταλάβεις και εσύ..... Στη χειρότερη, βέβαια, ο φαύλος κύκλος δε θα κλείσει ποτέ... Άνθρωποι...

"Μακρυά"...

"Θα ήθελα αυτήν την μνήμη να την πω...

Μα έτσι εσβύσθη πιά... σαν τίποτε δέν απομένει -

γιατί μακρυά. στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί...

Εκείνη του Αυγούστου - Αύγουστος ήταν; - η βραδυά...

Μόλις θυμούμαι πιά τα μάτια. ήσαν, θαρρώ, μαβιά...

Α ναί, μαβιά. ένα σαπφείρινο μαβί. " *

* "ΜΑΚΡΥΑ", από Κ. Π. Καφάβη "Τα ποιήματα" (1897 - 1918) του Γ. Π. Σαββίδη, Εκδόσεις Ίκαρος.

Με αφορμή αυτό - και μια κουβέντα φυσικά που είχα με ένα φίλο το απόγευμα κάπου μεταξύ Εφαρμογών Πολιτικής Δικονομίας και Εφαρμογών Ποινικού Δικαίου (!) - θυμήθηκα τα παλιά... Αγαπημένη ασχολία των μοναχικών και - όχι μόνο - ανθρώπων. Τελικά, όλοι ζούμε με και από το παρελθόν μας. Είναι ευχή και κατάρα, ταυτότητα και ανυπαρξία οι στιγμές και τα συναισθήματα που έχουν περάσει.. Έτσι και εγώ αναπόφευκτα, ζω στο παρόν μου, αλλά δεν ξεχνώ να καθορίζομαι από το παρελθόν μου.

Θλιβερό είναι, μάλλον, τα πράγματα, οι στιγμές, οι εικόνες και τα συναισθήματα που κάποτε σε στιγμάτισαν, τώρα να είναι μόνο μια θύμηση - γλυκιά, πικρή, γλυκόπικρη, δεν έχει σημασία - η οποία ενίοτε μπορεί και προκαλεί το τρέμουλο, την ταραχή, αυτό το τράνταγμα το εσωτερικό και την έκρηξη στο νου και στην ψυχή. Έτσι και σε μένα, κάποια πράγματα, ενώ τα αφήνω να ζουν κλεισμένα στο υπόγειο της ψυχής μου και τα έχω οριστικά κατατάξει στα σκονισμένα κουτιά που γράφουν πάνω "ΠΑΡΕΛΘΟΝ", κάποιες φορές ζωντανεύουν μέσα μου. Γυρίζοντας από τη σχολή, έβλεπα τον κόσμο στο δρόμο, αλλά δεν τον κοίταζα, είχα βυθιστεί στις σκέψεις μου και αυτές μόνο ουσιαστικά προβάλλονταν μπροστά μου.

Έχω να δω κάποιο πρόσωπο - πολύ σημαντικό για μένα κάποτε - πάνω από 1 χρόνο. Ξέχασα το χρώμα των ματιών του. Η μορφή του πολύ θολή πια. Η φωνή του έχει σβήσει. Τα λόγια του ζουν μονάχα μέσα από τα γραπτά μου που τα σώζουν και λειτουργούν σα βάλσαμο πάνω στην πληγή της λησμονιάς που τελικά δεν κλείνει ποτέ... Κάποτε είχα πιστέψει πως μπορώ να ζω χωρίς ρίζες, χωρίς πατρίδα, να γυρνάω τον κόσμο ανεξάρτητη και πως τους ανθρώπους που αγαπάω μου αρκεί να τους κουβαλάω πάντα και παντού μαζί μου μέσα από τις αναμνήσεις και τις στιγμές που μοιραστήκαμε. Τώρα ξέρω πως αυτό δε γίνεται, γιατί αν δεν έχεις την άμεση επαφή - έστω μία στο τόσο - τους χάνεις τελικά. Είναι ύπουλη η φύση του ανθρώπου. Είναι φτιαγμένος να ξεχνάει και να καταφέρνει να επιβιώνει μόνος, όταν κάτι τελειώσει για οποιοδήποτε λόγο. Αυτό δεν το  δεχόμουν για πολύ καιρό, τώρα, όμως, ξέρω. Το μόνο που μου μένει είναι οι αναμνήσεις - που και αυτές εξασθενούν - και κάποια γραπτά. Είμαι και εγώ έρμαιο της ανθρώπινης φύσης, που δε λυπάται τίποτα και κατατρώει τους ρομαντικούς όρκους περί αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης (και μιλάω για τις ανθρώπινες σχέσεις γενικά, όχι μονό τις ερωτικές, μην πω και καθόλου για αυτές, γιατί από μόνες τους είναι κάπως πιο ευμετάβλητες και ασταθείς, πράγμα που, φυσικά, είναι άλλη κουβέντα...).

Πονάω, πονάω, γιατί ξεχνάω, λοιπόν. Αυτό που κάποτε ήταν σημαντικό, ένα άτομο, μια ιδέα, μία στιγμή, τώρα δε σημαίνει τίποτα παραπάνω από μια ανάμνηση. Μπορεί, φυσικά, να νιώσω και κάποια αντίδραση σε ένα τέτοιο ερέθισμα, αλλά αυτό δε σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, μάλλον περισσότερο είναι μια συνήθεια που έχει ξεμείνει στον οργανισμό, χάρη στα περασμένα μεγαλεία που έζησε... Τραγικό είναι, λοιπόν, που τώρα όλα αυτά φαντάζουν ασήμαντα. Είναι σαν να καταργείς τον παλιό σου εαυτό. Μα, από την άλλη, αυτό που είσαι τώρα "γεννήθηκε" και από το παρελθόν. Πώς, τελικά, συμβαδίζουν αυτά τα δυο; Πόσο μυστήρια είναι η ανθρώπινη φύση; Τελικά, αλλάζουμε ως άνθρωποι ή μήπως παραμένουμε πιο ίδιοι από ποτέ και μόνο κρύβουμε ό, τι δε μας συμφέρει και το αποκαλούμε "παρελθόν" ή "ανάμνηση"; Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, εγώ είμαι καλύτερα από ποτέ. Νιώθω ότι όλα προβάλλουν πιο καθαρά και διάφανα μπροστά μου. Μου αρκεί αυτό. Και ας με ακολουθούν τα "φαντάσματα" και οι "μαύρες τρύπες" του παρελθόντος. Τουλάχιστον αυτά είναι δικά μου και όχι ξένα...

Καληνύχτα, να προσέχεις... "...το χαμόγελό του χαραγμένο στην ψυχή με της αγάπης το κοφτερό σπαθί..."

Να ξεχάσω προσπαθώ...

Δύο "δημοσιεύσεις" μέσα σε λίγες ώρες μετά από απουσία δύο περίπου μηνών... Είναι η ανάγκη, κάθε που "πνίγομαι" από ανθρώπους, καταστάσεις και αναμνήσεις, πάντα στο γράψιμο καταφεύγω. Και θα καταφεύγω για πολύ καιρό ακόμη νομίζω, μέχρι να βρω κάποιον να με καταλαβαίνει και να είναι πάντα στο πλευρό μου.
Θυμάμαι είχα διαβάσει κάποτε στο blog του Τρελόπαιδου: "Ξέρω πως ζητάω πολλά με το να θέλω να με καταλαβαίνει ο άλλος με μια ματιά" (Τρελόπαιδο, αν το θυμάμαι λανθασμένα, διόρθωσέ με και συγχώρεσέ με...) και μετά στο τέλος είχε πει το ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ και πλέον μότο μου "Τα θέλω όλα κι έτσι πάντα και μόνο το τίποτα με αποζημιώνει"... Τώρα, λοιπόν, διαπιστώνω πως είναι να είσαι πραγματικά μόνος. Γιατί μόνος δεν είναι όποιος δεν έχει φίλους/ γνωστούς/παρέα, αλλά αυτός που δεν έχει κανέναν να τον καταλαβαίνει και να τον αγαπά, νοιάζεται ειλικρινά. Και το τραγικό είναι ότι ήμουν και από πριν μόνη, ακόμη και όταν νόμιζα ότι είχα δίπλα μου ανθρώπους να μοιράζομαι τη ζωή μου. Έχω κουραστεί από τους ανθρώπους γύρω μου. Όχι, προς Θεού, από την οικογένεια μου που με στηρίζει σε όλα. Η οικογένεια μου, ευτυχώς, είναι πάντα εκεί. Δυστυχώς, όμως δε μου αρκεί μόνο αυτού του είδους η αγάπη και επικοινωνία. Και ακόμη χειρότερα, έχω απογοητευτεί και πληγωθεί τόσο τον τελευταίο ιδίως χρόνο που έχω πάψει να πιστεύω στο εφικτό της ειλικρινής και απόλυτης αγάπης και επικοινωνίας(και δε μιλάω μόνο για ερωτική αγάπη...). Αισθάνομαι μόνη και πια - έτσι όπως έχουν τα πράγματα - θέλω και να μείνω μόνη μου. Προτιμώ να βιώνω αλήθεια στη ζωή μου, ακόμη και αν είναι σκληρή. Εξάλλου, πιστεύω πως όταν ξέρεις να αγαπάς και να προσφέρεις, ποτέ δε μένεις μόνος σου. Απλώς έχεις λιγοστά άτομα να σε νοιάζονται, μερικές φορές μετρημένα μόνο στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού... Έτσι και γω.
Και όταν κάτι τελειώνει, δε θέλω να το ξανααντικρύσω αν γίνεται. Όχι γιατί φοβάμαι να αντιμετωπίσω το τέλος ή κάποιον, αλλά γιατί πιστεύω πως δεν έχει νόημα... Να εξηγήσεις τι; Να δικαιολογήσεις το τέλος; Τι σημασία έχει πια και από τη στιγμή που δεν υπάρχει ειλικρινής και ανιδιοτελής διάθεση να σωθεί η κατάσταση, γιατί οι άνθρωποι υποκρίνονται τόσο ότι τους νοιάζει; Εγώ πάντα και πάνω από όλα θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Γι'αυτό φεύγω, όποτε και όταν το κάνω, δε ζητάω τα ρέστα και δεν υποκρίνομαι ότι είμαι καλά ή δε με νοιάζει. Οι υπόλοιποι ας πορευτούν όπως θέλουν σε αυτήν τη ζωή, εγώ, όμως, χαράσσω δική μου πορεία, πολύ διαφορετική...

"Δεν το πιστεύω αυτό που γίνεται..."

Νιώθω θλίψη για όσα έχουν τελειώσει, τελειώνουν και θα τελειώσουν...

Κάπου εδώ, λοιπόν...

... έφτασε η "Μεγάλη Ώρα"... Βασικά, αν και δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμη πως φεύγεις (έστω και για λίγους μήνες), νιώθω ήδη να λείπεις.
Πριν από 2,5 περίπου χρόνια, όταν γνώρισα αυτόν το νεαρό, δε φανταζόμουν ότι ποτέ θα δενόμασταν τόσο... Για την ακρίβεια, γνωριστήκαμε στις 25 Φεβρουαρίου 2006, ένα απόγευμα στα Palmie της Νομικής. Όλως τυχαίως, λοιπόν, βρέθηκα σε κοινή παρέα με έναν όμορφο, γεμάτο ζωντάνια, πάθος, ενεργητικότητα και όλο "σπιρτάδα" νεαρό που από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι "εκπέμπαμε στα ίδια μήκη κύματος"... Έγω μόλις πριν από λίγους μήνες είχα εγκατασταθεί στην πολυαγαπημένη μου Αθήνα για να φοιτήσω στη Νομική και αυτός ήδη διένυε το 3ο έτος στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαικών Σπουδών του Πα.Πει. Τα κοινά μας στοιχεία από την αρχή ήταν πολλά: πάθος για την τελειότητα και την επιτυχία με ό,τι καταπιανόμαστε, έρωτας με την Αθήνα μας και πόλλα - πολλά όνειρα για πραγματική αγάπη, επιτυχίες και καλή σταδιοδρομία. Ο καιρός πέρασε και μαζί μοιραστήκαμε πολλές στιγμές, χαράς, αγωνίας, άγχους, ξεγνοιασιάς. Κάποιες φορές, βέβαια, μπορεί να μη βρισκόμασταν τόσο τακτικά λόγω υποχρεώσεων, το θέμα είναι, όμως, πως όταν ξανασυναντιόμασταν ήταν σα να μην είχε περάσει στιγμή και ποτέ δε νιώσαμε ξένοι. Τόση ώρα μιλάω για το Τρελόπαιδό μου, φυσικά, τον αληθινό και έμπιστο φίλο μου, το Σταύρο μου. Και το "μου" δεν είναι κτητικό, απλώς δηλώνει πως ανήκει σε εκείνα τα πρόσωπα που νιώθω πραγματικά πως είναι δικοί μου άνθρωποι, τους εμπιστεύομαι, τους αγαπάω και τους στηρίζω σε όλα... Γιατί το Τρελόπαιδό μου το αξίζει και πάντα ανταποδίδει...
Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή, μετά από τόοοσο καιρό που πρέπει να φύγει για μεταπτυχιακές σπουδές στο Leiden της Ολλανδίας. Κάποια στιγμή, βέβαια, θα γινόταν και αυτό... Γράφοντας, λοιπόν, αυτό το κείμενο θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μοιράστηκε μαζί μου, που είναι δίπλα μου και που με κάνει να θέλω και εγώ να γίνομαι καλύτερη και να προοδεύω. Θα μου λείψεις πάαααρα πάαααρα πολύ - εννοείται αυτό - και θα ήθελα να μείνεις. Ωστόσο, πιστεύω τόσο σε σένα, στις δυνατότητες σου και το μυαλό σου, που ανυπομονώ παράλληλα και να φύγεις. Γιατί όταν αγαπάς κάποιον πραγματικά, έχεις τη δύναμη να τον αφήσεις να φύγει μακριά σου, επειδή αυτό είναι το καλύτερο για αυτόν και αποτελεί μέρος των ονείρων του. Πάντα επιθυμείς το καλύτερο για αυτούς που αγαπάς και πρέπει να τους στηρίζεις στις επιλογές που κάνουν κυνηγώντας τα όνειρά τους. Αντίθετα, λοιπόν, σε ό,τι ετοίμαζα να σου πω σήμερα το βράδυ (επειδή ίσως ντραπώ μπροστά στους άλλους ) εγώ θα σου πω τώρα πως θέλω να φύγεις, θέλω να πας εκεί και να ζήσεις το όνειρό σου, να πετύχεις και να ετοιμάσεις το μέλλον σου με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιτυχία. Μην ξεχνάς, βέβαια, να περνάς όμορφα, να γνωρίσεις νέα άτομα και μη φοβάσαι να δώσεις "πράγματα" και να δεχτείς... Εύχομαι να πάνε όλα κατ' ευχήν και όπως τα θες και δε θα σου πω ότι θα μου λείψεις - αυτό εννοείται - αλλά μπορώ να σου πω ότι ανυπομονώ σε λίγους μήνες, όταν ξαναβρεθούμε από κοντά στην Αθήνα μας, να σε δω "χορτασμένο" από γνώσεις και εμπειρίες και είμαι σίγουρη ότι θα γελάμε και θα μιλάμε ακατάπαυστα σα να μην πέρασε στιγμή... Να προσέχεις το φίλο μου και καλή αντάμωση - ποιος ξέρει - ίσως πρώτα στο Leiden.......... ;-)




Προτίμησα να στα γράψω όλα αυτά, πρώτον γιατί είμαι ψώνιο και θεωρώ ότι εκφράζομαι καλύτερα με το γραπτό λόγο, δεύτερον γιατί εσύ μου "έδωσες" φωνή και μου "χάρισες" αυτόν τον τόπο να γράφω με το να με προτρέψεις να δημιουργήσω το δικό μου μπλογκ και τρίτον, γιατί το βράδυ, αν στα πω όλα αυτά, θα με πάρουν τα "ζουμιά" μπροστά σε όλον τον κόσμο θα γίνω ρεζίλι και θα ψυχοπλακωθούμε... Σήμερα, ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ&ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΣΕ ΑΓΑΠΑΝΕ ΜΕΡΑ ΧΑΡΑΣ!!!! ΖΗΣΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΤΡΕΛΟΠΑΙΔΟ ΜΟΥ, ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΕΛΕΙΑ & ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ....!!!!